Crotalus horridus

Obraz: Pierwszym odruchem byłby sprzeciw wobec stosowania takich substancji jak Crotalus, Lachesis, Apis i inne jady zwierzęce; prawdą jest też, że laika musi ogarniać swego rodzaju przerażenie na myśl o ich podawaniu. Kiedy jednak są właściwie stosowane, kiedy weźmiemy pod uwagę grozę konieczności, która nakazuje ich użycie, kiedy ponadto ustalimy, że w przypadkach wymagających tych leków nic nie może ich zastąpić, a także że są potencjonowane i przekształcane, aż staną się całkowicie czyste, ponieważ sprowadzono je do stanu prostej substancji — przerażenie znika.

Prawdą jest, że choroby wymagające zastosowania takich substancji jak Crotalus są bardzo ciężkie. Stojąc przy łóżku chorego wymagającego Crotalus, czuje się, że śmierć jest bardzo blisko; widok chorego jest przerażający, a matka, gdy chodzi o jej dziecko, lub mąż powiedzieliby natychmiast:

„Doktorze, proszę użyć wszystkiego, by uratować życie; proszę sięgnąć po każdy środek, by uzdrowić tego chorego”.

Objawy Crotalus są swoiste. Lek ten wyróżnia się spośród innych. Nic nie może go zastąpić, ponieważ nie ma innego leku, który rozpatrywany jako całość przedstawiałby podobny obraz.

Największe podobieństwo wykazują pozostałe jady węży, lecz ten jest najstraszniejszy ze wszystkich, z wyjątkiem być może Ancistrodon contortrix (Copperhead ).

W przypadkach ukąszeń przez węże występują najzgubniejsze skutki; widzimy samą śmierć, widzimy koniec następujący po bardzo szybkim przebiegu — najwyższy stopień zymozy. Przypuszcza się, że jady te zawierają cyjanowodorki sodu i inne sole.

Wiadomo, że alkohol jest naturalnym rozpuszczalnikiem cyjanowodorków, dlatego przy ukąszeniach przez węże podawano go w dużych ilościach; często przedłużał życie, a nawet je ratował. Jeżeli chory przeżyje gwałtowny napad, już zawsze przejawia przewlekłe następstwa, z których zebraliśmy objawy.

Psy ukąszone przez grzechotnika przejawiały przewlekłe skutki ukąszenia, a u nich występowała swoista okresowość, mianowicie każdej wiosny, gdy ustępowały chłody i zaczynały się ciepłe dni.

Miałem kiedyś sposobność prześledzić losy psa, który został ukąszony przez Cenchris i przeżył. Ukąszenie nastąpiło w okolicy szyi i w tym miejscu każdej wiosny tworzył się duży ropień, dopóki pies żył; na starość umarł wskutek tej choroby. Okresowość jadów wężowych jest związana z wiosną, z nadejściem ciepłej pogody.

Inną wyraźną cechą ogólną Crotalus, podobnie jak większości innych Ophidia, jest to, że chory śpiąc, pogrąża się w pogorszeniu .

Jad Crotalus horridus w swych najwcześniejszych przejawach przypomina zmiany zymotyczne spotykane w płonicy, błonicy, durze brzusznym oraz w ciężkich, septycznych postaciach zatrucia krwi — przypadkach rozwijających się niezwykle szybko, z rozpadem krwi, zwiotczeniem naczyń krwionośnych, krwawieniem ze wszystkich otworów ciała i szybko narastającą utratą świadomości; chory wygląda jak odurzony i otępiały.

Prostracja: Prostracja psychiczna i fizyczna o charakterze niemal porażennym. Płonica, kiedy staje się gnilna; dur brzuszny, kiedy staje się gnilny; błonica z obfitym krwawieniem i procesami gnilnymi. Ciało wygląda na plamiste; błękitne zabarwienie przeplata się z żółtym. Żółtaczka pojawia się z zadziwiającą szybkością, oczy żółkną, a skóra staje się żółta i plamista. Miejscami jest sina. Czarno-sine plamy, jak po stłuczeniu, przeplatają się z żółtymi. Po krwotokach skóra staje się skrajnie niedokrwista.

Jest żółta, blada, bezkrwista. Ciało wygląda jak z wosku. Krwotok z uszu, oczu, nosa, płuc, ze wszystkich błon śluzowych, z jelit i z macicy. Skaza krwotoczna.

Crotalus jest wskazany w chorobach najcięższego, najbardziej gnilnego rodzaju, rozpoczynających się niezwykle gwałtownie i osiągających stan gnilny w wyjątkowo krótkim czasie. Osoba zatruta szybko zapada w ten otępiały, odrętwiały, gnilny, półprzytomny stan. Ma wrażenie, jakby ogarniała ją śmierć. Sącząca się krew staje się czarna. Niekiedy pozostaje płynna.

Panuje straszliwe pobudzenie nerwowe. Drżenie kończyn, drżąca słabość. Po wysunięciu język drży. Najmniejszy wysiłek wyczerpuje chorego. Nagła prostracja sił życiowych. W całym organizmie dominuje porażenna słabość.

Drgania mięśni, drżenie kończyn. W stanach durowych, w których lek ten okazał się pomocny, chory zsuwa się w łóżku; podobnie w postaciach żółtej febry z wielką prostracją. Tę odmianę żółtej febry leczono tym lekiem. Drgawki i porażenie. Występują drgania mięśni przypominające nieco pląsawicę, drżenie, miejscowe skurcze i objawy histeryczne.

Umysł

Objawy psychiczne są bardzo warte zbadania. Majaczenie o niskim nasileniu świadomości, mamrotanie i mówienie do siebie stanowią swoistą postać gadatliwości. Różni się ona nieco od obrazu Lachesis. Oba leki wykazują gadatliwość.

Gadatliwość Lach . jest tak szybka, że jeżeli ktokolwiek w pokoju zacznie coś opowiadać, chory podejmie wątek i dokończy opowieść, choć nigdy wcześniej o niej nie słyszał — tak aktywny jest jego umysł. W obecności chorego wymagającego Lach . nikt nie może dokończyć opowieści. Ktoś zacznie coś opowiadać. Chory powie:

„O tak, rozumiem” — po czym zboczy na inny temat i zakończy czymś zupełnie odmiennym.

Crotalus również tak postępuje, lecz chory wymagający Crotalus podejmuje wątek, mamrocze i niezgrabnie potyka się o własne słowa.

Jest to bierny stan obniżenia, przypominający odurzenie; w Lach. występuje dzikie podniecenie.

„Majaczenie z osłabieniem, sennością i stuporem”.

To oddaje cały obraz.

„Gadatliwe majaczenie z pragnieniem ucieczki z łóżka”.

Mimo to stan pozostaje bierny. Ruchy chorego są powolne.

„Mamroczące majaczenie w tyfusie plamistym.

Smutek”.

Myśli chorego stale krążą wokół śmierci.

„Nadmierna wrażliwość.

Czytanie wzrusza go do łez.

Melancholia z nieśmiałością i lękiem.

Niespokojny i blady, z zimnym potem.

Drażliwy, opryskliwy, wpada we wściekłość przy najmniejszym rozdrażnieniu”.

Przy ruchu występują zawroty głowy. W bezruchu pojawia się ból. Ból występuje przy zasypianiu i gwałtowny ból budzi chorego. Im dłużej śpi, tym silniejszy staje się ból głowy.

Sen

Chory podczas snu pogrąża się w objawach. Wszystkie jady wężowe w mniejszym lub większym stopniu powodują rozwijanie się dolegliwości podczas snu. Dolegliwości głowy pojawiają się po śnie. Chory śpiąc, pogrąża się w bólu głowy. Im dłużej śpi, tym silniejsze są bóle głowy.

Głowa

Ból potylicy jest tak silny, że uniesienie głowy z poduszki staje się niemal niemożliwe. Mięśnie są tak zmęczone, że chory musi podtrzymywać głowę rękami. Objaw ten należy również do Lach. Zastoinowy ból głowy z woskową, żółtą, purpurową, plamistą twarzą, wyglądającą jak pokryta sińcami.

„Ból głowy promieniujący do oczu.

Żółciowy ból głowy co kilka dni”.

Silny mdłościowy ból głowy z zawrotami głowy i tętnieniem na szczycie głowy. Tępe, pulsujące bóle głowy. Tępe, ciężkie, tętniące bóle potylicy albo przekrwienie całej głowy. Chory jest splątany i oszołomiony. Głowa wydaje się zbyt duża.

Głowa wydaje się pełna, jakby miała pęknąć. Bóle głowy nadchodzą falami, jakby wznosiły się od pleców; krew napiera ku górze — doznanie opisywane tak, jakby krew gwałtownie płynęła w górę.

Ból głowy z falowym napieraniem krwi, wywoływany ruchem lub wstrząsem, obracaniem się w łóżku, podnoszeniem się w łóżku albo kładzeniem się. Zmiana pozycji wywołuje to falowe napieranie. W Lach . opisuje się je — i widziałem potwierdzenie tego objawu — jako rozpoczynające się nisko w kręgosłupie i wznoszące ku górze równocześnie z tętnem.

Oczy

Krwotok z oczu. Żółte zabarwienie oczu.

„Krew sączy się z oka; pieczenie oczu; zaczerwienienie z łzawieniem”.

Ucisk w oczach, jakby miały zostać wypchnięte z głowy. Porażenie górnych powiek. Zapalenie błony śluzowej powiek.

Uszy

Falowe napieranie w uszach.

„Wrażliwy na hałas”.

Tępe pobolewanie i tętnienie w uszach. Cuchnąca, obfita, żółta, odrażająca, krwawa wydzielina z uszu. W chorobach zymotycznych, ciężkich postaciach płonicy lub błonicy, krew kroplami sączy się z uszu; występuje również sączenie z oczu i obfity krwotok z nosa.

Nos jest narządem, który najczęściej krwawi w chorobach zymotycznych. Napływ krwi zdaje się ustępować po krwawieniu z nosa. W obrazie tego leku przekrwienie głowy jest gwałtowne i towarzyszy mu krwotok z nosa. Lek ten wyleczył wszelkie postacie cuchnącej wydzieliny. Okropna, cuchnąca, gnilna wydzielina z nosa. Cuchnący nieżyt nosa.

Zapalenie ślinianki przyusznej. Sinica i przebarwienia twarzy. Żółte zabarwienie twarzy, wyraźny stan żółtaczkowy. U dziewcząt o woskowym lub niedokrwistym wyglądzie, żółtawozielonych, u których od dawna nie występuje miesiączka i pojawiają się wykwity w postaci krost i pryszczy.

Jama ustna

Chory często budzi się w nocy, zgrzytając zębami. Smak jest nieprzyjemny, gnilny. Zapalenie dziąseł. Krwawienie z jamy ustnej. Zapalenie gardła z krwawieniem. Pieczenie w gardle i jamie ustnej. Drżący, dygoczący i obrzęknięty język. Język drży po wysunięciu. Ręce drżą podczas poruszania nimi.

Przypadki błonicy, w których krew sączy się z nosa i ust, należą do bardzo ciężkich postaci i bez dobrze dobranego leku nieuchronnie kończą się śmiercią. W takich okolicznościach gardło wypełnia ciemno wyglądająca błona błonicza. Wokół niej występuje krwawienie. Bolesność jamy ustnej z krwawieniem. Owrzodzenia jamy ustnej. Owrzodzenia po Merc . u osób, którym nocą ślina obficie wypływa na poduszkę. Krwawiące owrzodzenia jamy ustnej. Utrudnione połykanie. Błonica złośliwa.

Nie może leżeć na prawym boku ani na plecach, gdyż natychmiast wywołuje to czarne, żółciowe wymioty. Jest to niezwykle wyraźny lek żółciowy: mdłościowe bóle głowy, wymioty żółcią w ogromnych ilościach.

Różne ciężkie postacie chorób wymagające Crotalus często rozpoczynają się wymiotami wielkich ilości żółci, niekiedy zmieszanej z krwią.

Żołądek

Ból żołądka; uczucie zimna, jakby w żołądku lub brzuchu znajdował się kawałek lodu. Żołądek podrażniony, niezdolny niczego zatrzymać; chory stale wymiotuje krwią.

Crotalus wyleczył owrzodzenie żołądka. Znacznie hamował wzrost raka, gdy występowały obfite wymioty żółcią i krwią. W wielu przypadkach wymioty krwią, która nie wykazuje skłonności do krzepnięcia.

We wszystkich tych owrzodzeniach żołądka, zmianach rakowych i ciężkich chorobach zymotycznych niemal zawsze występuje żółtaczka; żółtaczka oraz mniej lub bardziej nasilone krwawienia. Gorączka rzadko jest wysoka; niekiedy temperatura jest niższa od prawidłowej, występują jednak sączenie krwi i krwawienia, ciemny krwotok z nosa i ust oraz ciemny, skąpy, krwawy mocz zawierający białko.

Brzuch

Brzuch jest bardzo rozdęty, jak bębenkowaty brzuch w durze brzusznym i ciężkich chorobach zymotycznych. Owrzodzenie jelit, krwotok z jelit. Silny ból i bolesność brzucha z odrętwieniem.

Wrażenie, jakby brzuch był z drewna.

„Stolec czarny, rzadki, podobny do fusów z kawy.

Czerwonka pochodzenia septycznego wskutek skażonej wody, żywności itp.

Biegunka od szkodliwych wyziewów”.

Zapalenie jajników i macicy. Ciężka postać gorączki gnilnej.

Kobiety: Krwotoki. Albo ciemne skrzepy, albo krew niewykazująca skłonności do krzepnięcia, która płynie bez ustanku. Wielkie dolegliwości w okresie klimakterium. Uderzenia gorąca. Żółtaczka. Krwotok z macicy lub innych części ciała.

Rak macicy z obfitym krwawieniem. Wielka cuchnąca woń. Chora staje się żółta, ma żółtaczkę, krańcowe wyczerpanie i plamisty wygląd skóry; obrzęk twarzy oraz nogi, szczególnie wzdłuż przebiegu żył. Phlegmasia alba dolens. Gorzej od najlżejszego dotknięcia. Gorzej od wstrząsu i ruchu.

Istnieją podstawy, by sądzić, że ze względu na wywoływane przez siebie znaczne osłabienie serca lek ten okaże się w pewnej mierze lekiem sercowym. Inne jady wężowe, takie jak Naja, Lach. i Elaps, znalazły jednak szersze zastosowanie kliniczne.

Ten lek zdaje się osłabiać serce, ale osłabia również całe ciało, a jego dolegliwości mają bardziej ogólny charakter. Plamisty wygląd kończyn. Zgorzelinowy wygląd kończyn.

Skóra

Czyraki, karbunkuły i wykwity są otoczone purpurowo zmienioną skórą, plamistą, siną, pokrytą nieregularnymi plamami lub marmurkowatą. Lek wywołuje czyraki, ropnie oraz stan nieco przypominający karbunkuł, z pieczeniem i bardzo silnymi bólami, lecz cechą swoistą jest ciastowaty środek.

Wokół czyraka, ropnia lub karbunkułu, na obszarze wielu cali, występuje obrzęk pozostawiający dołek po ucisku. Z czyraka, ropnia lub karbunkułu wypływa gęsta, czarna krew, która nie krzepnie. Karbunkuły pojawiające się na szyi i plecach rozpoczynają się od krosty, następnie powstaje ich kilka; otaczają je drobne krosty i grudki, a po ucisku pozostaje dołek.

Przy tych karbunkułach należy szczególnie rozważyć Arsenicum, Anthracinum, Lachesis, Secale i Crotalus. Są to leki mające w swej naturze złośliwość i jej przejawy.

W gorączce połogowej występuje ciągłe sączenie się czarnej, cuchnącej krwi, która nie krzepnie; krwawienie z każdego otworu ciała, a także z macicy. Wyobraźmy sobie ciężarną kobietę chorującą na dur brzuszny.

Dochodzi u niej do poronienia, po czym rozwija się ciężki stan zymotyczny z opisanymi przeze mnie objawami i wyglądem wskazującym, że po poronieniu może wykrwawić się na śmierć. Krew nie krzepnie, a wypływ trwa nadal. Albo podczas duru brzusznego u kobiety rozpoczyna się miesiączka. Nie jest to prawdziwe krwawienie miesiączkowe, to znaczy nie przypomina zwykłego krwawienia, ponieważ jest obfite, ciemne i płynne — jest ciągłym sączeniem się krwi, któremu towarzyszą wszystkie opisane ciężkie objawy, a zwłaszcza otępiały wyraz twarzy, stan śpiączkowy oraz wygląd osoby odurzonej, leżącej jak martwa. Po obudzeniu drży każdy mięsień; wysunięty język drży, a chora nie jest zdolna do wyraźnego mówienia.

Crotalus może uratować jej życie. Czy można wyobrazić sobie cięższe stany chorobowe niż te wywoływane przez ophidia?

Kiedy lekarz widzi rozwój tych objawów, natychmiast myśli o grupie leków mogących objąć taki stan — lekach takich jak Baptisia, Arsenicum, Secale oraz Ophidia , a niekiedy Arnica, Phosphorus i Pyrogen .

Sen

W bardziej przewlekłych stanach chory przejawia straszliwe zaburzenia snu. Zrywa się ze snu jak przerażony; ma okropne sny o morderstwie, śmierci, martwych ciałach i zmarłych, o przebywaniu wśród umarłych i zwłok, o pobycie na cmentarzach; śni mu się nawet zapach zwłok.

Na jawie jest zmęczony i otępiały; nie potrafi dodawać liczb, popełnia błędy w pisaniu, przestawia zdania, a w słowach przestawia litery. Nie potrafi prowadzić własnych rachunków, gdyż nie jest zdolny poprawnie zsumować niczego wymagającego choćby odrobiny dokładności. Sen przeplata się z długimi i uciążliwymi okresami czuwania.

Każda zmiana pogody na cieplejszą wytrąca go z równowagi. Wielka drażliwość, wrażliwość na otaczające go sfery, łatwe uleganie wpływom otoczenia oraz łatwe doprowadzanie się do skrajnego podniecenia również należą do cech tego leku.

W dalszym rozwoju staje się podejrzliwy wobec przyjaciół i nie potrafi rozumować na racjonalnych podstawach. Pragnie napojów odurzających i nie jest zdolny oprzeć się temu pragnieniu. To niezwykłe podobieństwo do starych alkoholików doprowadziło do stosowania Crotalus w delirium tremens; występują: otępiały wyraz twarzy, purpurowe zabarwienie twarzy, swoisty rodzaj głodu alkoholika oraz napadowe pragnienie środków pobudzających.

Istnieją wszelkie podstawy, by sądzić, że u otyłych, krzepkich, otępiałych alkoholików lek ten, jeśli zostanie właściwie zastosowany, może działać dostatecznie głęboko, by usunąć pragnienie mocnych trunków.