Conium maculatum

Lek ten jest głęboko i długotrwale działającym środkiem przeciwpsorycznym, wywołującym w ustroju stan zaburzenia tak rozległy i tak trwały, że obejmuje niemal wszystkie tkanki ciała.

Gruczoły: Dolegliwości pojawiają się wskutek przeziębienia, a zajęciu ulegają gruczoły w całym ciele. Po każdym, nawet niewielkim przeziębieniu gruczoły stają się twarde i bolesne. Nacieczenie w głęboko położonych procesach chorobowych, w okolicy owrzodzeń i części objętych stanem zapalnym; w gruczołach wzdłuż przebiegu naczyń limfatycznych, wskutek czego powstaje łańcuch przypominający guzki.

Gruczoły pod pachą ulegają zapaleniu i owrzodzeniu. Powiększają się gruczoły szyi, pachwin i brzucha. Owrzodziałe części twardnieją. Ropień piersi zostaje otoczony zgrubieniami i guzkami. Guzki w piersi występują nawet wtedy, gdy mleko jeszcze się nie wytworzyło; zgrubienia i guzki, stwardnienia oraz powiększone gruczoły tworzą się pod skórą na całym ciele.

Conium szeroko stosowano w złośliwych chorobach gruczołów, ponieważ od początku oddziałuje na gruczoły i powoduje ich nacieczenie, a następnie stopniowe narastanie kamiennej twardości, jak w raku twardym.

Inną wielką cechą przewijającą się przez obraz tego leku jest jego działanie na nerwy.

Drżenie, szarpnięcia mięśni i drgania wskutek osłabienia nerwów. Niezdolność do zniesienia jakiegokolwiek wysiłku fizycznego bez wielkiego wyczerpania.

Stopniowo narastające osłabienie porażenne, nieco podobne do opisanego w Cocculus. Wyczerpanie ciała i umysłu, czyli ogólne spowolnienie wszystkich czynności ustroju. Wątroba staje się stwardniała, ociężała i powiększona. Pęcherz moczowy jest słaby i może wydalić tylko część moczu. Niekiedy występuje stan porażenny i całkowity brak siły wydalającej. Pokazuje to, że obraz leku zmierza ku osłabieniu porażennemu.

Umysł

Histeria. Stan hipochondryczny z pobudzeniem nerwowym, drżeniem i osłabieniem mięśni. W początkowych stadiach chory łatwo się męczy, lecz ostatecznie stan postępuje aż do porażennego osłabienia kończyn.

Wiele dolegliwości przebiega bez bólu. Owrzodzenia i stany porażenne są bezbolesne. Wielkie osłabienie fizyczne i umysłowe; wielkie wyczerpanie układu mięśniowego; wyczerpanie i drżąca słabość.

Porażenie nóg i okolicy biodrowej. Objawy umysłowe i nerwowe oraz drżenie u wdów i wdowców nagle pozbawionych stosunków płciowych.

Jeżeli kobieta lub mężczyzna, będąc w stanie znacznej witalności, zostaje ich nagle pozbawiony, rozwija się stan drżącej słabości, niezdolność do zniesienia jakiegokolwiek wysiłku umysłowego oraz niemożność skupienia uwagi na tym, co mówią inni.

Nie jest to tak wyraźne ani tak częste u kobiety jak u mężczyzny. Jeżeli stan ten wystąpi u kobiety o niezwykle silnym popędzie płciowym, może dojść do znacznego przekrwienia macicy i jajników; jej objawom bardziej prawdopodobnie będzie odpowiadać Apis niż Conium. Jednak przy histerii i pobudliwości często właściwym lekiem jest Conium. Wiele jego objawów powstaje z takiej właśnie przyczyny.

Conium działa tak głęboko, że stopniowo doprowadza do stanu otępienia umysłowego. Umysł odmawia posłuszeństwa. Początkowo męczy się tak jak mięśnie ciała. Chory nie jest zdolny do żadnego dłuższego wysiłku umysłowego. Pamięć jest słaba.

Umysł nie potrafi się skoncentrować ani zmusić do skupienia uwagi; chory nie może rozmyślać, a następnie pojawia się otępienie umysłowe. Niezdolność do zniesienia jakiegokolwiek wysiłku umysłowego i skupienia uwagi na czymkolwiek należą do najważniejszych objawów tego leku.

Obłęd o przebiegu okresowym. Otępienie umysłowe jest jednak znacznie częstsze niż obłęd. Przy badaniu stanu psychicznego można dostrzec objawy nasuwające myśl, że chory majaczy, lecz nie jest to dokładnie taki stan.

Jest to powoli rozwijająca się słabość umysłu, a nie gwałtowny, czynny stan towarzyszący gorączce; można powiedzieć, że jest to niestałe majaczenie bez gorączki. Bierne postacie obłędu. Chory myśli powoli i pozostaje w tym stanie przez tygodnie i miesiące, o ile w ogóle odzyskuje zdrowie.

Te pobudliwe przypadki, w których stanom psychicznym towarzyszy pewna gwałtowność i aktywność, odpowiadają takim lekom jak Bell., Stram. i Ars.

W obrazie tego leku nie ma niczego podobnego. Stan umysłu rozwija się tak stopniowo, że rodzina go nie zauważa.

Umysł wypełniają dziwne treści, które pojawiały się krok po kroku; kiedy rodzina zastanawia się nad wieloma rzeczami, które chory zrobił i powiedział, zaczyna podejrzewać, że popada on w obłęd, lecz w rzeczywistości zmierza ku otępieniu umysłowemu.

Conium ma charakter powolny i bierny. Zupełna obojętność; chory niczym się nie interesuje, szczególnie podczas chodzenia na świeżym powietrzu.

„Nie chce przebywać w pobliżu ludzi ani rozmawiać z tymi, którzy go mijają; ma skłonność chwytać ich i znieważać”.

Jest to oczywiście czyn obłąkańczy.

„Smutny i ponury.

Wielkie przygnębienie, powracające co czternaście dni” — wskazuje to na dwutygodniową okresowość. Chory wymagający Conium siedzi osowiały w kącie, pogrążony w smutku i depresji, nie podając żadnej przyczyny poza tym, że jest mu tak smutno.

Hipochondryk chodzi z zachciankami i wyobrażeniami, z których inni próbują go wyprowadzić za pomocą argumentów; im bardziej usiłują z nim rozumować, tym bardziej staje się smutny. Posępny, rozdrażniony, rozgoryczony.

Wszystko go drażni i niepokoi. Nie znosi żadnego pobudzenia; wywołuje ono cierpienie fizyczne i umysłowe, słabość oraz smutek. Objawy Conium występują czasem u osób, które doznały żalu; ich pamięć zaczyna zawodzić. Ten objaw może wystąpić jako pierwszy.

Zapominają i nigdy nie potrafią przypomnieć sobie rzeczy wtedy, kiedy tego chcą. Stają się więc coraz słabsi, aż popadają w otępienie umysłowe. Jeśli proces ma zdecydowanie psychiczny charakter, jego wynikiem jest otępienie; jeśli przybiera przebieg fizyczny, kończy się porażeniem. Nierzadko rozwija się ogólne osłabienie porażenne, tak że ciało i umysł razem zmierzają ku słabości, dopóki nie pojawi się jakiś wyraźny objaw; wówczas widać, że stan postępuje ku porażeniu. Albo też występuje wyraźny objaw kierujący przebieg ku otępieniu umysłowemu, a wtedy stan ciała zdaje się pozostawać bez zmian.

W takich przypadkach przychodzi czas, kiedy następuje swoisty rozdział między ciałem a umysłem. Jeżeli podczas leczenia homeopatycznego stan fizyczny poprawia się, a psychiczny pogarsza, chory ten nigdy nie zostanie wyleczony. Takie przypadki się zdarzają. Nigdy nie lubię widzieć choćby najmniejszej poprawy stanu fizycznego połączonej z pogorszeniem stanu psychicznego.

Nie oznacza to pogorszenia wywołanego przez lek. Jeżeli stan psychiczny się nie poprawia, oznacza to, że stan chorego się pogarsza. Nie ma lepszego dowodu korzystnego działania leku niż poprawa psychiczna.

Chorzy wymagający Conium nie znoszą nawet najmniejszej ilości alkoholu.

Każde wino lub napój pobudzający wywołuje drżenie, pobudzenie, osłabienie umysłu i wyczerpanie. U tych chorych występuje wiele bólów głowy. Chorzy popadający w wyniszczenie będą przejawiać bóle głowy. Bóle kłujące i rwące w głowie; tętnienie w głowie. Objawy zapowiadające wyczerpanie czynności mózgu. Nerwoból.

Bóle: Osłabienie mięśni. Osłabienie mięśni po jednej stronie twarzy. Porażenie powiek górnych. Bóle z mrowieniem. Wszystko to pozostaje w zgodzie z oznakami ogólnego załamania ustroju. Nie pomyślelibyśmy o podaniu Conium przy nagłym, gwałtownym przekrwieniu mózgu ani przy nagłych, gwałtownych napadach bólu głowy, twarzy czy oczu, lecz przy bólach towarzyszących ogólnej, postępującej chorobie.

Wzdłuż przebiegu nerwów twarzy, okolicy oczu i głowy występują bóle kłujące, przeszywające, jak od noża. Kłucie na szczycie głowy. Pieczenie na szczycie głowy. Objawy często skłaniają lekarza homeopatę do przeprowadzenia badania fizykalnego. Znacznie ważniejsze od badania fizykalnego są objawy wskazujące właściwy lek.

Pobudzenie wywołuje bóle głowy. Drętwienie skóry głowy jest jednym z częstych objawów Conium. Jest to objaw ogólny: wszędzie tam, gdzie występuje dolegliwość, pojawia się drętwienie — drętwienie z bólami, a bardzo często także ze słabością.

Stanom porażennym towarzyszy drętwienie. Migrenowy ból głowy z niemożnością oddania moczu. Silne zawroty głowy. Wszystko w pokoju zdaje się wirować. Uczucie zamętu w głowie. Chory często siedzi pogrążony w myślach.

Zawroty głowy

Zawroty głowy i ucisk w głowie przy niezmienionym tętnie. Zawroty głowy, gorsze przy pochylaniu się. Nawet najmniejsza ilość alkoholu odurza chorego. Zawroty głowy przy obracaniu głowy, jak przy wirowaniu w koło; podczas wstawania z krzesła; gorsze podczas leżenia, jak gdyby łóżko wirowało; podczas obracania się w łóżku lub rozglądania się.

Najczęstsze zawroty głowy w obrazie Conium występują podczas leżenia w łóżku i wodzenia oczami albo obracania oczu . Przypomina to nieco Cocculus, nie tylko pod względem samych zawrotów głowy, lecz także ogólnego spowolnienia mięśni. Niedowład, czyli osłabienie mięśni całego ciała, obejmuje również oczy.

Wszystkie mięśnie oka są osłabione, wskutek czego chory wymagający Conium nie może śledzić poruszających się przedmiotów bez wystąpienia migrenowych bólów głowy oraz zaburzeń wzrokowych i psychicznych. Jazda koleją, obserwowanie szybko poruszających się przedmiotów oraz niemożność szybkiego ustawienia ostrości — czyli powolna akomodacja — są przyczyną wielu dolegliwości.

Oczy

Niemożność dostatecznie szybkiego śledzenia poruszających się przedmiotów, po której pojawia się ból głowy.

„Przedmioty wydają się czerwone, tęczowo zabarwione, prążkowane; niewyraźne plamy; podwójne widzenie; osłabienie wzroku. Krótkowzroczność; nie może długo czytać, gdyż litery zaczynają się zlewać”.

Wszystko to wynika z wadliwej akomodacji.

„Powolne przystosowywanie się oka do różnych odległości widzenia.

Widzenie staje się zamglone, gdy chory jest rozdrażniony.

Osłabienie i olśnienie oczu wraz z zawrotami głowy.

Niechęć do światła bez zapalenia oczu”.

Źrenica nie potrafi dostosować się do zmian między silnym a słabym oświetleniem, co wywołuje dolegliwości. Silny światłowstręt i łzawienie. Światłowstręt bez przekrwienia jakiejkolwiek tkanki na zewnątrz ani wewnątrz gałki ocznej.

Źrenice są czasem zwężone, a czasem rozszerzone. Conium wyleczyło owrzodzenie rogówki.

„Pieczenie oczu podczas czytania”.

„Strzelający, szczypiący, palący ból oczu”.

Powieki twardnieją, grubieją, stają się ciężkie i opadają.

Chory może je unieść tylko z trudem.

Porażenie to rozciąga się zatem na mięśnie całego ciała i podobnie oddziałuje na umysł.

„Zaledwie mógł unieść powieki; wydawały się przyciśnięte wielkim ciężarem.

Pieczenie całej powierzchni powiek; jęczmienie; porażenie mięśni oczu”.

Gruczoły: Wyraźną cechą jest obrzmienie gruczołów w okolicy twarzy i ucha oraz pod żuchwą. Ślinianki przyuszne są obrzmiałe i twarde. Taka sama stopniowo narastająca twardość występuje w gruczołach podżuchwowych i podjęzykowych.

Powiększenie gruczołów po bokach szyi w chorobach nowotworowych. Lek ten wyleczył nabłoniaka powieki, nosa i policzka. Owrzodzenia w okolicy wargi ze stwardnieniem. Głęboko pod owrzodzeniem występuje twardość, a wzdłuż wszystkich naczyń odprowadzających chłonkę w kierunku tego owrzodzenia tworzy się łańcuch guzków.

Niedowład przechodzący w porażenie przełyku; trudność w połykaniu; pokarm przesuwa się tylko częściowo i zatrzymuje. Gdy ma przejść przez wpust, zatrzymuje się i przedostaje dalej dopiero po wielkim wysiłku.

„Dziwne wznoszenie się w gardle z uczuciem zatkania, jak gdyby coś tam utkwiło.

Uczucie pełności w gardle, jak od guzka, z mimowolnymi próbami połykania.

Pełność w gardle z zahamowanym odbijaniem.

Ucisk w przełyku, jak gdyby kulisty przedmiot wznosił się z żołądka”.

Jest to zaburzenie nerwowe spotykane u nerwowych kobiet, nazywane globus hystericus. Kiedy kobieta czuje, jakby chciała płakać, przełyka i dławi się, odczuwa podobny guzek w gardle.

Osoby o nerwowej, wyczerpanej konstytucji; zmęczone życiem; nie widzą w przyszłości niczego poza chorobą, smutkiem oraz porażeniem lub otępieniem umysłowym. W chwilach jasności umysłu płaczą, smucą się z powodu powiększonych gruczołów i słabości oraz odczuwają guzek w gardle.

Żołądek

Występują liczne dolegliwości żołądka: owrzodzenie żołądka; rak żołądka. Conium jest jednym z najważniejszych leków paliatywnych w dolegliwościach żołądka, jeżeli zgadzają się wszystkie objawy.

Na pewien czas złagodzi objawy choroby nowotworowej, po czym trudności powracają, ponieważ gdy objawy są już na tyle zaawansowane, aby wskazywać Conium, często nie ma nadziei na wyleczenie.

Twardość brzucha, wielka wrażliwość brzucha. Bóle szczypiące, kłujące, kolkowe, tnące i kurczowe. Parcie w dół w brzuchu — u kobiety jak gdyby macica miała się wydostać na zewnątrz.

Częściej niż biegunka występuje zaparcie z bezskutecznym parciem, twardym stolcem i porażeniem odbytnicy. Niezdolność do parcia podczas oddawania stolca, niemożność wydalenia zawartości wskutek porażennego osłabienia wszystkich mięśni uczestniczących w wydalaniu.

Pulsowanie i uczucie pustki w brzuchu po prawidłowym stolcu. Kobieta prze tak mocno podczas oddawania stolca, że macica wypada przez pochwę. Po każdym stolcu występują drżąca słabość i kołatanie serca.

Mocz: Strumień moczu zatrzymuje się i ponownie rusza. Chory prze, aby wydalić mocz, męczy się i przestaje.

Strumień moczu zatrzymuje się, po czym bez jakiegokolwiek parcia ponownie rusza; podczas jednego oddawania moczu powtarza się to dwa lub trzy razy. Nieregularne działanie mięśni podczas oddawania moczu.

„Przerywany strumień moczu z bólem tnącym po mikcji.

Mocz mętnieje po odstaniu”.

Osłabienie sprawności płciowej mężczyzny; impotencja.

Mężczyźni: Może odczuwać niezwykle gwałtowne pożądanie płciowe, a jednak jest impotentem.

„Silne pożądanie płciowe z częściową lub zupełną niezdolnością do stosunku.

Polucje bez snów.

Bolesne polucje i bolesne wytryski”.

„Nieżytowemu stanowi pęcherzyków nasiennych towarzyszy znaczna bolesność, tak że podczas wytrysku występuje ból tnący jak od noża, jak gdyby nasienie było żrące.

Złe następstwa zahamowanego pożądania płciowego u wdowców i mężczyzn przyzwyczajonych do stosunków płciowych.

„Osłabienie płciowe. Niedostateczny wzwód, trwający tylko krótko; osłabienie po stosunku.

Obrzmienie i stwardnienie jąder”.

Twardość i obrzmienie jąder rozwijają się stopniowo.

„Wypływ wydzieliny gruczołu krokowego przy każdej zmianie emocji, bez lubieżnych myśli, albo podczas wydalania kału; ze świądem napletka”.

Widzimy zatem osobliwe połączenie wzmożonej drażliwości tych części — szyi pęcherza moczowego, narządów płciowych i gruczołu krokowego — ze słabością i impotencją.

Kobiety: Należy pamiętać, że u mężczyzny występują stwardnienie i powiększenie jąder, a u kobiety — stwardnienie i powiększenie jajników oraz macicy.

„Skurcze macicy podczas zbyt wczesnej i skąpej miesiączki”.

Bolesność brzucha we wczesnych stadiach ciąży; ruchy dziecka są bolesne. Bóle palące, kłujące i rwące w szyjce macicy.

Wielka bolesność piersi. Lek ten powoduje zarówno zanik gruczołów sutkowych, jak i ich powiększenie oraz stwardnienie. Zahamowanie miesiączki, bolesna miesiączka, bóle tętniące, rwące i palące w macicy, jajnikach oraz miednicy.

Lek ten wyleczył włókniaki macicy. Hamował złośliwy rozrost szyjki macicy. Jednym z najbardziej dręczących rozrostów występujących u kobiet jest złośliwy rozrost szyjki macicy. Spośród wszystkich znanych chorób nowotworowych należy on do najtrudniejszych do powstrzymania.

Postępuje bardzo szybko, lecz Conium jest jednym z leków, które spowalniają ten proces zapalny i do pewnego stopnia ograniczają krwawienia. Conium wywołało stwardnienie i nacieczenie szyjki macicy.

Oddychanie i kaszel: Utrudnione oddychanie. Niemal stały suchy kaszel, gorszy podczas leżenia w łóżku. Kaszel przy pierwszym położeniu się. Chory musi usiąść i wykaszleć się.

Głęboki wdech wywołuje kaszel. Są to znamienne cechy kaszlu Conium. W klatce piersiowej gwałtowne kłucia. Bolesne obrzmienie piersi. Szarpiące, rwące bóle w klatce piersiowej.

Plecy

W obrębie pleców najbardziej znamienna jest słabość, której towarzyszą pewne bóle grzbietowe. Wymienia się bóle przeszywające.

„Złe następstwa stłuczeń i urazowych wstrząsów kręgosłupa”.

Po urazach, zwłaszcza okolicy lędźwiowej, występują bóle i przepełnienie żył kończyn dolnych. Bóle reumatyczne; porażenie kończyn dolnych; owrzodzenia. Cierpienia i stany chorobowe są lepsze, gdy kończyny swobodnie zwisają .

Conium różni się od wielu innych leków. Bóle często ustępują po ułożeniu stóp wysoko na krześle albo uniesieniu ich w łóżku.

Jednak chory z reumatyzmem, owrzodzeniami nóg i innymi osobliwymi dolegliwościami nóg kładzie się i pozwala nogom zwisać z łóżka aż po kolana. Ktoś powinien podjąć próbę wyjaśnienia tego zjawiska, abyśmy mieli przynajmniej jedną rzecz, którą moglibyśmy przepisywać na podstawie patologii. Jak dotąd jednak nie mamy żadnego wyjaśnienia. Chwiejny chód u mężczyzn w średnim wieku.

Inna wielka cecha leku: chory obficie poci się podczas snu. Czasem mówi, że poci się już od samego zamknięcia oczu. Z pewnością jest prawdą, że gdy zamyka oczy, przygotowując się do snu, oblewa go pot.

Ponieważ Conium wywołuje tak wyraźne stwardnienie i nacieczenie tkanek, które były objęte stanem zapalnym, w miejscach przebytego zapalenia łatwo powstają zwężenia. Conium wyleczyło zwężenie cewki moczowej oraz zwężenie ujścia macicy.