Digitoxinum

Μια δραστική ουσία της Digitalis (βλ. σημείωση στο

Digitalinum ).

Χημικός τύπος, C21H82O7.

Παρασκευή , Λειοτριβήσεις.

Πηγή.

Παθογονετική δοκιμή από τον Dr. Kopfe με μία δόση 2 χιλιοστογράμμων στις 10 A.M., Archiv f. Exp. Path. und Pharm., 3, 275.

Ύστερα από μία ώρα προκάλεσε αίσθημα λιποθυμικής τάσης, ναυτιώδη δυσφορία και ελαφρύ ίλιγγο. Ο σφυγμός παρέμεινε ως συνήθως, 80 έως 84, και ήταν κανονικός. Παρά τις δυσάρεστες αισθήσεις, συνέχισα την εργασία μου στο εργαστήριο μέχρι τη μία, οπότε πήγα περίπατο αντί να πάω για φαγητό, διότι αποστρεφόμουν κάθε είδους τροφή. Το αίσθημα ναυτίας αυξήθηκε σταδιακά σε τέτοιο βαθμό, ώστε αναγκάστηκα να καταβάλω προσπάθεια για να φθάσω στο σπίτι, προκειμένου να αποφύγω τον έμετο στον δρόμο· ωστόσο δεν ήμουν σε κατάσταση να βαδίσω γρήγορα και σταθερά, διότι ένα σαφές αίσθημα αδυναμίας και απώλειας δυνάμεων αυξανόταν γρήγορα και με ανάγκασε να πάρω άμαξα για να φθάσω στην κατοικία μου, που βρισκόταν σε κάποια απόσταση. Μόλις έφθασα στο σπίτι, πήγα αμέσως στο κρεβάτι. Ο σφυγμός μου εκείνη τη στιγμή (στις δύο) ήταν 58 και παρουσίαζε μία διακοπή έπειτα από 30 έως 50 παλμούς· κατά τα άλλα ήταν κανονικός. Αφού πέρασε μία ώρα στο κρεβάτι, με τη δυσφορία να αυξάνεται συνεχώς, η βασανιστική ναυτία έφθασε στο αποκορύφωμά της και στις τρεισήμισι έκανα έμετο μεγάλης ποσότητας σκουροπράσινων βλεννωδών μαζών. Αμέσως μετά αισθάνθηκα σαφή ανακούφιση, η οποία, ωστόσο, διήρκεσε μόνο ένα τέταρτο της ώρας και έδωσε τη θέση της στο εντονότατο αίσθημα ναυτίας. Αυτό εξακολούθησε να αυξάνεται, ώσπου μία ώρα αργότερα ο έμετος επαναλήφθηκε βίαια, με αποβολή βλεννωδών μαζών χρώματος χολής, συνοδευόμενος, προηγούμενος και ακολουθούμενος από προσπάθειες για έμετο. Ο σφυγμός εκείνη τη στιγμή ήταν πολύ διαλείπων και μόλις 40 ανά λεπτό· παρουσιαζόταν διακοπή μετά από κάθε δύο ή, σπανίως, τρεις παλμούς. Περίπου στις πέντε και τέταρτο σημειώθηκαν αρκετές πολύ βίαιες προσβολές εμέτου, με πολλές βασανιστικές προσπάθειες για έμετο, μεγάλη ωχρότητα και όψη κατάρρευσης του προσώπου. Περίπου στις έξι ο σφυγμός έδωσε την ακόλουθη καταγραφή (No. 2), με συχνότητα 40 έως 42 ανά λεπτό. Η καταγραφή αυτή βρίσκεται σε έντονη αντίθεση με τη φυσιολογική· ως προς την τελευταία (Fig. 1), η οποία δείχνει τον συνήθη τρικόρυφο σφυγμό, εφιστάται η προσοχή στο γεγονός ότι η δεύτερη ανύψωση είναι ασυνήθιστα μεγάλη και υπερβαίνει κατά περισσότερο από το διπλάσιο το ύψος της πρώτης. Η καμπύλη της Digitoxin δείχνει μία διακοπή έπειτα από κάθε δύο παλμούς. Κάθε δεύτερη ανύψωση ενός ζεύγους είναι αισθητά μικρότερη από την πρώτη και σχηματίζει διαβάθμιση προς την επόμενη διακοπή. Ο σφυγμός διατήρησε την ίδια συχνότητα και τον ίδιο χαρακτήρα μέχρι τη νύχτα. Αισθανόμουν τον παλμό στο στήθος, ώστε μπορούσα εύκολα να τον μετρώ. Κάθε διακοπή γινόταν αντιληπτή από το αίσθημα βάρους και αγωνίας στο στήθος που προκαλούσε. Με αυτά τα συμπτώματα, η κατάπτωση και η απώλεια δυνάμεων είχαν προχωρήσει τόσο πολύ προς το βράδυ, ώστε δεν μπορούσα να εγκαταλείψω το κρεβάτι χωρίς την υποστήριξη άλλου προσώπου. Όταν επιχειρούσα να βαδίσω ή να σταθώ όρθιος, τα άκρα μου αρνούνταν να με υπηρετήσουν. Παρά τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια της θέλησης, τα γόνατα λύγιζαν και ήμουν υποχρεωμένος να πιαστώ από τον τοίχο και τα έπιπλα για να στηριχθώ. Μαζί με αυτά τα συμπτώματα αναπτύχθηκε αξιοσημείωτη εξασθένηση της όρασης, έτσι ώστε τα χαρακτηριστικά των φίλων μου φαίνονταν να κολυμπούν και να γίνονται ασαφή, και μπορούσα να τους αναγνωρίσω μόνο από τη φωνή τους. Όλα τα αντικείμενα στο δωμάτιο φαίνονταν να συγχέονται μεταξύ τους χωρίς κανένα περίγραμμα, ώστε μπορούσα να διακρίνω στο οπτικό πεδίο μόνο ορισμένες πολύ σκοτεινές ή φωτεινές ή μεγάλες ή μικρές εικόνες. Συγχρόνως, όλα τα αντικείμενα, ιδίως όλα τα φωτεινά, φαίνονταν μέσα σε ελαφρώς κίτρινο φως. Πάνω απ’ όλα, η συνεχής και υπερβολική ναυτία καθιστούσε την κατάστασή μου εξαιρετικά βασανιστική. Περίπου στις οκτώ το βράδυ επιχείρησα να πιω ένα ποτήρι σαμπάνιας παγωμένης σε πάγο για τη ναυτία, αλλά έπειτα από λίγα λεπτά, κατά τα οποία η ναυτία αυξήθηκε γρήγορα, έκανα έμετο μεγάλης ποσότητας υδαρούς, γλοιώδους ουσίας, ελαφρώς χρωματισμένης με χολή, και ακολούθησαν πολλές προσπάθειες για έμετο. Όταν επανέλαβα τη δοκιμή ύστερα από μισή ώρα, αναγκάστηκα να αφήσω στην άκρη το κρασί, εξαιτίας των έντονων προσπαθειών για έμετο που προκαλούσε. Αυτή η βασανιστική κατάσταση συνεχίστηκε όλη τη νύχτα με την ίδια ένταση και δεν μου επέτρεψε ούτε μία στιγμή ανάπαυσης. Μέχρι το πρωί είχαν σημειωθεί τέσσερις προσβολές εμέτου: περίπου στις έντεκα, στη μία, στις πέντε και στις οκτώ, οι οποίες συνδέονταν με επίμονες προσπάθειες για έμετο και αποβολή βλέννας χρωματισμένης με χολή. Αμέσως έπειτα από μια προσβολή εμέτου υπήρχε πάντοτε σχετική ανακούφιση για σύντομο χρονικό διάστημα. Η ίδια κατάσταση συνεχίστηκε καθ’ όλη την επόμενη ημέρα με την ίδια ένταση· μόνο πραγματικός έμετος δεν σημειώθηκε, μολονότι το αίσθημα ναυτίας δεν με εγκατέλειψε ούτε στιγμή και υπήρχαν συχνές προσβολές άκαρπων προσπαθειών για έμετο. Τα ανθρακούχα νερά κάθε είδους και το συνηθισμένο πόσιμο νερό, από τα οποία προσδοκούσα ανακούφιση αυτού του βασανιστικού συμπτώματος, είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα· πάντοτε το επιδείνωναν για κάποιο χρονικό διάστημα. Κατά τα άλλα, όπως είχα πει, τα συμπτώματα παρέμεναν τα ίδια. Ο σφυγμός, κάθε παλμό του οποίου εξακολουθούσα να μπορώ να αισθάνομαι και να μετρώ στον θώρακά μου, και κάθε διακοπή του οποίου αντιλαμβανόμουν από το αίσθημα ανησυχίας και ένα είδος ελαφράς προκάρδιας αγωνίας που προκαλούσε, διεγειρόταν πολύ εύκολα από την παραμικρή συγκίνηση ή σωματική προσπάθεια. Κατά την πλήρη σωματική και ψυχική ανάπαυση, ο σφυγμός ήταν 54 ανά λεπτό και παρουσίαζε διακοπή κάθε λίγους παλμούς. Η καμπύλη του σφυγμού αυτής της ημέρας (Fig. 3) έδειχνε με την πρώτη ματιά μεγάλη ακανόνιστη εικόνα από κάθε άποψη, όχι μόνο ως προς την ισχύ των διαφόρων συστολών, όπως φαινόταν από τα διαφορετικά ύψη των κυμάτων, αλλά και ως προς τον περισσότερο ή λιγότερο σκληρό χαρακτήρα του σφυγμού, όπως φαινόταν από τα περισσότερο ή λιγότερο αμβλυμένα κύματα, και, τέλος, ως προς την ακανόνιστη διαδοχή των κυμάτων μετά τον παλμό, η οποία φαινόταν από το διαφορετικό μέγεθος των διαστημάτων μεταξύ των παλμών. Η δεύτερη νύχτα ήταν πολύ ανήσυχη, με διακεκομμένο ύπνο, ο οποίος διακόπηκε τέσσερις φορές μέσα σε μία ώρα από συγκεχυμένα αγχώδη όνειρα και τρομακτικές φαντασιώσεις. Η τρίτη ημέρα, την οποία πέρασα ακόμη στο κρεβάτι, ήταν πολύ πιο υποφερτή από την προηγούμενη, επειδή η βασανιστική ναυτία είχε μετριαστεί και μπορούσα να πιω λίγο νερό. Η εξασθένηση της όρασης, ωστόσο, συνεχιζόταν ακόμη· και η κίτρινη όραση δεν είχε μειωθεί καθόλου. Ο σφυγμός παρέμεινε καθ’ όλη την ημέρα περίπου στους 60, ακόμη πολύ ακανόνιστος, και παρουσίαζε διακοπή κάθε 40 έως 50 παλμούς. Το βράδυ επιχείρησα, αν και παρά την έλλειψη όρεξης, να φάω μερικά κομμάτια ψωμί και δεν έκανα έμετο, όπως φοβόμουν. Η επόμενη νύχτα ήταν παρόμοια με την προηγούμενη, αν και πιο ήρεμη και με μεγαλύτερης διάρκειας και βαθύτερο ύπνο. Μέρος της τέταρτης ημέρας το πέρασα έξω από το κρεβάτι. Υποκειμενικά αισθανόμουν μεγάλη ανακούφιση. Μολονότι δεν είχα επιθυμία για τροφή, το φαγητό δεν μου προκαλούσε αποστροφή και από καιρό σε καιρό έτρωγα μικρή ποσότητα κρέατος και έπινα όσο νερό επιθυμούσα. Ο σφυγμός είχε ανακτήσει τον ρυθμό του, ήταν αδύναμος και μαλακός και παρουσίαζε διακοπές πολύ σπάνια. Ύστερα από βαθύ ύπνο εκείνη τη νύχτα, την πέμπτη ημέρα άρχισα να κάνω σύντομους περιπάτους, στηριζόμενος στο μπράτσο κάποιου άλλου. Η οπτική μου ικανότητα δεν είχε ακόμη επανέλθει και όλα τα αντικείμενα φαίνονταν μέσα σε κίτρινο φως. Τα συμπτώματα εξαφανίστηκαν σταδιακά κατά τις τρεις επόμενες ημέρες. Με βαθύ ύπνο και εξαιρετική όρεξη επανήλθαν η σωματική μου δύναμη και η φυσιολογική όραση, και τα αντικείμενα εμφανίζονταν και πάλι μέσα στο φυσικό τους φως.