Hepar sulfuris calcareum

Hepar Sulphur — uczucie zimna: Pacjent Hepar jest skłonny do marznięcia. Jest wrażliwy na zimno i przebywając w zimnym powietrzu, potrzebuje niezwykle dużo ubrania. Chce, aby sypialnia była bardzo ciepła, i znosi w niej bardzo wysoką temperaturę, o wiele stopni wyższą, niż zwykle życzyłaby sobie osoba zdrowa. Nie ma żadnej odporności na zimno, a wszystkie jego dolegliwości nasilają się pod jego wpływem. Jeśli zmarznie podczas snu, pojawiają się dolegliwości; występują one także po przebywaniu na zimnym, suchym wietrze; pojawiają się dolegliwości zapalne i reumatyczne.

Odsłonięcie dłoni lub stopy nocą w łóżku wywołuje objawy. Leżąc w łóżku, chce mieć kołdrę szczelnie podciągniętą wokół szyi. Pacjent ten jest również nadwrażliwy na bodźce, otoczenie i ból. To, co u zwykłego człowieka byłoby jedynie pobolewaniem lub nieprzyjemnym odczuciem, u pacjenta Hepar staje się dotkliwym cierpieniem.

Bóle: Bóle Hepar mogą jednak być bardzo silne, bardzo ostre. Miejsca objęte stanem zapalnym, wykwity, czyraki lub ogniska ropienia są przepełnione ostrymi bólami. Są one tak intensywne, że niekiedy opisuje się je jako kłucie i kaleczenie jak ostrymi patykami .

Bóle w owrzodzeniach często odczuwa się jak ukłucia patykami; są intensywne i ostre, jakby patyki kaleczyły owrzodzenie. Odczucie to często wyraża pacjent cierpiący na ból gardła. Czuje, jakby połknął ość ryby lub patyk. Jest to zgodne z ogólnym charakterem leku, ponieważ odczucie to występuje wszędzie: w stanach zapalnych, owrzodzeniach, krostach, czyrakach i wykwitach; we wszystkich zdają się tkwić patyki albo coś, co kaleczy.

Wykwity są wrażliwe na dotyk . Odpowiada to występującej wszędzie nadwrażliwości nerwów. Pacjent Hepar mdleje z bólu , nawet wskutek niewielkiego bólu.

Umysł

Lek ten odpowiada pacjentom określanym jako delikatni, nadwrażliwym na bodźce. Umysł uczestniczy w tej nadwrażliwości, która przejawia się stanem skrajnej drażliwości.

Każda drobnostka, która przeszkadza pacjentowi, wprawia go w ogromny gniew; staje się obelżywy i impulsywny. Impulsy ogarniają go i sprawiają, że w jednej chwili pragnie zabić najlepszego przyjaciela. W Hepar niekiedy ujawniają się także impulsy bez przyczyny.

Mężczyzna może odczuwać nagły impuls, by ugodzić nożem przyjaciela. Fryzjer odczuwa impuls, by poderżnąć gardło siedzącemu na fotelu klientowi. Matki mogą odczuwać impuls, by wrzucić dziecko do ognia, albo impuls, by podpalić samą siebie; impuls do przemocy i niszczenia. Objawy te nasilają się aż do obłędu, a wtedy impulsy często zostają zrealizowane. Powstaje mania podpalania przedmiotów.

Pacjent jest kłótliwy, trudno z nim wytrzymać; nic go nie zadowala, każdy mu przeszkadza; występuje nadwrażliwość na poszczególne osoby, ludzi i miejsca.

Pragnie nieustannej zmiany osób, rzeczy i otoczenia, lecz każde nowe otoczenie, osoba lub rzecz ponownie mu się nie podoba i wywołuje rozdrażnienie. Tej drażliwości usposobienia i fizycznej nadwrażliwości towarzyszy skłonność części ciała do ropienia. Ograniczone stany zapalne mają skłonność do ropienia; ropienie i owrzodzenia występują szczególnie w gruczołach i tkance komórkowej.

Gruczoły szyi, dołów pachowych i pachwin oraz gruczoły sutkowe obrzękają, twardnieją i ropieją. Najpierw powstają twarde obrzęki z odczuciem, jakby tkwiły w nich i kaleczyły je patyki; następnie miejsce ulega silnemu zapaleniu, skóra nad nim czerwienieje, a ostatecznie dochodzi do ropienia, opróżnienia ropnia i powolnego gojenia.

Nawet kość ropieje i ulega martwicy oraz próchnieniu. Zastrzały wokół korzenia paznokcia i na końcach palców. Okolica paznokcia ropieje, paznokieć się obluzowuje i odpada. Uczucie drzazg pod paznokciami, nawet gdy nie dochodzi do ropienia.

Paznokcie stają się twarde i łamliwe. Brodawki pękają i krwawią, kłują, pieką i ropieją. Hepar jest szczególnie użyteczny w zastrzałach przy opisanej konstytucji, lecz czasem jedynymi danymi będą szczupłość i skłonność pacjenta do marznięcia, ciągłego przeziębiania się oraz zastrzałów. Często musiałem podawać Hepar, nie mając lepszych wskazań, i widziałem, że powstrzymywał skłonność do zastrzałów. Konkuruje pod tym względem również z Silica .

Pacjent jest często wychudzony i ma skłonność do powiększenia gruczołów. Węzły chłonne są zwykle twarde i powiększone. Pozostają przewlekle powiększone bez ropienia, lecz przy każdym przeziębieniu któryś określony węzeł może zacząć ropieć.

Stan nieżytowy: jest uogólniony.

Nie ma błony śluzowej, która byłaby od niego wolna, lecz szczególnie występuje nieżyt nosa, uszu, gardła, krtani i klatki piersiowej. Pacjent Hepar jest podatny na nieżyt nosa. W niektórych przypadkach przeziębienia umiejscawiają się w nosie, po czym występuje obfita wydzielina oraz kichanie za każdym razem, gdy pacjent wychodzi na zimny wiatr.

Zimny wiatr wywołuje kichanie i wyciek z nosa, początkowo wodnisty, a ostatecznie gęsty, żółty i cuchnący.

Wydzieliny: Te cuchnące wydzieliny pachną jak rozłożony ser, a cecha ta przewija się przez cały obraz leku.

Wydzieliny ze wszystkich części ciała pachną jak stary ser. Wydzielina z owrzodzeń jest cuchnąca i ma zapach rozłożonego sera. Przez obraz leku przewijają się także wydzieliny o kwaśnym zapachu; jest to również objaw ogólny, gdyż cecha ta modyfikuje wszystko, co może być kwaśne.

Niemowlęta zawsze pachną kwaśno pomimo częstego mycia. Członkowie rodziny mogą też zauważyć, że jedna z osób stale pachnie kwaśno i ma kwaśny pot. Kwaśne są wydzieliny z owrzodzeń, a także wydzieliny z błon śluzowych. Wydzielina z nosa staje się obfita i powoduje ogniskowe owrzodzenia.

Gardło i kaszel: W gardle występuje stan nieżytowy; cała gardziel objęta jest nieżytem z obfitą wydzieliną. Gardło niezwykle wrażliwe na dotyk; ból jakby było pełne drzazg ; ból podczas połykania. Krtań boli także podczas mówienia; boli, gdy kęs pokarmu przechodzi za krtanią, oraz przy dotknięciu ręką.

Występuje utrata głosu oraz suchy, ochrypły, szczekający kaszel u dorosłych, szczególnie rano i wieczorem. Za każdym razem, gdy pacjent wychodzi na suchy, zimny wiatr, dostaje chrypki, traci głos i kaszle. Kaszel jest suchy, ochrypły i szczekający. Wdychanie zimnego powietrza nasila kaszel, a wysunięcie ręki spod kołdry nasila ból krtani lub kaszel.

Wysunięcie dłoni albo stopy spod kołdry powoduje ogólne pogorszenie wszystkich dolegliwości Hepar. Przypadkowe wysunięcie dłoni spod kołdry podczas snu wywołuje kaszel i kichanie. W krtani występuje stan nieżytowy, a u nadwrażliwych dzieci nieżyt ten przybiera postać krupu.

Nadwrażliwe dzieci, które w ciągu dnia były narażone na zimny, suchy wiatr albo zimne powietrze, następnego ranka zapadają na gwałtowny napad krupu. Krup Hepar nasila się rano i wieczorem; wieczorem aż do północy. Czasem przypadki, które początkowo wymagają Aconite, przechodzą w obraz Hepar.

Krup Acon . rozpoczyna się bardzo gwałtownie i nasila wieczorem przed północą. Dziecko budzi się z pierwszego snu z ochrypłym, szczekającym krupem. Dawka Aconit może okazać się całkowicie wystarczająca; może też przynieść jedynie ulgę paliatywną.

Dziecko zasypia, lecz nad ranem albo przynajmniej jakiś czas po północy występuje kolejny napad, co dowodzi, że Acon. nie wystarczył. Taki przypadek zostanie opanowany przez Hepar.

Gdy krup pojawia się po północy, a dziecko budzi się wystraszone i duszące się, podnosi się w łóżku z suchym, ochrypłym, dźwięcznym kaszlem, brzmiącym jak suchy okrzyk krztuścowy, wówczas niemal zawsze lekiem będzie Spongia. Jeśli zaś Spongia przyniesie jedynie ulgę paliatywną, jej działanie nie będzie dostatecznie głębokie, a poranne pogorszenie wykaże, że dolegliwość powraca, po niej stosuje się Hepar. Acon., Hepar i Spongia są ze sobą blisko spokrewnione i naprawdę należą do wielkich leków krupowych.

Suchy, napadowy kaszel od wieczora do północy, czasem trwający całą noc, z dławieniem, odruchem wymiotnym i objawami krupu; w dzień nieco luźnego kaszlu; uczucie otarcia i drapania w krtani; gorzej na zimnym powietrzu albo po odsłonięciu dłoni lub stopy w łóżku.

Stan nieżytowy bywa umiejscowiony niżej, w tchawicy, która wskutek długiego kaszlu staje się niezwykle bolesna. Pacjent kaszle od wielu dni lub tygodni i odczuwa pogorszenie rano oraz wieczorem; u nadwrażliwego, skłonnego do marznięcia pacjenta występuje rzężący, szczekający kaszel z wielką bolesnością klatki piersiowej.

Kaszel przebiega z dławieniem i odruchem wymiotnym, aż do wymiotów; nasila się na zimnym powietrzu i po wysunięciu dłoni spod kołdry. Pacjent kaszle i poci się. Obficie poci się przez całą noc, bez ulgi. Całonocne poty bez ulgi towarzyszą bardzo wielu dolegliwościom Hepar. Poci się łatwo, tak że podczas kaszlu i przy najmniejszym wysiłku jest wręcz zlany potem.

Uszy

Występują nieżytowe schorzenia ucha.

Nagle rozwija się zapalenie ucha środkowego, tworzy się ropień, błona bębenkowa pęka i pojawia się krwista wydzielina oraz kłujące, rwące bóle w uchu objętym stanem zapalnym. Najpierw występuje uczucie zatkania ucha, następnie rozpieranie i ucisk w uchu, a potem perforacja błony bębenkowej.

Występuje również stan zapalny powodujący cuchnącą wydzielinę albo gęstą, krwisto-żółtą, ropną wydzielinę z serowatymi drobinami, pachnącą jak stary ser.

Oczy

Hepar bywa niekorzystny dla okulisty.

Gdy jest wskazany, leczy oczy bardzo szybko, dzięki czemu okulista nie musi długo prowadzić przypadku, a w rękach specjalisty lek usuwa potrzebę stosowania przemywań. Z oczu wydobywa się taka sama cuchnąca, gęsta, ropna wydzielina. Zapalenie oczu z drobnymi owrzodzeniami.

Owrzodzenia rogówki, ziarninowanie, krwista, cuchnąca wydzielina z oczu. Oczy wyglądają na zaczerwienione, powieki są objęte stanem zapalnym, ich brzegi wywinięte, a krawędzie powiek ulegają owrzodzeniu. We wszelkiego rodzaju tak zwanych schorzeniach skrofulicznych dolegliwości oczu mogą odpowiadać Hepar, gdy obecny jest właściwy stan konstytucyjny.

Stan konstytucyjny pacjenta jest jedynym przewodnikiem w wyborze leku. Objawy oczne często są niecharakterystyczne. Stwierdza się jedynie zapalenie oka z wydzieliną nieżytową, na co można byłoby podać wiele leków przeciwpsorycznych; lecz gdy zgłębi się stan pacjenta i odnajdzie te objawy ogólne, wówczas lek ten wyleczy.

Objawy ogólne wskażą lek, który wyleczy oczy. Można zrozumieć, że możliwości okulisty są często ograniczone, jeśli nie wie on, jak zebrać wszystkie objawy pacjenta i dobrać lek na podstawie całokształtu objawów.

Pęcherz moczowy: Występują inne stany nieżytowe. Nieżyt pęcherza moczowego z ropną wydzieliną w moczu i obfitym osadem śluzowo-ropnym. Owrzodzenia pęcherza moczowego. Ściany pęcherza twardnieją, wskutek czego prawie traci on zdolność wydalania zawartości, a mocz płynie wolnym strumieniem lub kroplami; u mężczyzny strumień opada pionowo w dół. Brak zdolności do wydalania moczu z siłą. Jest to niedowład. Występuje pieczenie w pęcherzu i częste, niemal stałe parcie na mocz. Obecny jest również przypominający rzeżączkę stan nieżytowy cewki moczowej; lek ten był bardzo użyteczny u skłonnych do marznięcia pacjentów z długo utrzymującym się przewlekłym wyciekiem z cewki. Gęsta, biała, serowata wydzielina. Owrzodzenia i niewielkie ogniska zapalne wzdłuż cewki moczowej.

Tu i ówdzie wzdłuż cewki występuje uczucie kłucia, a podczas oddawania moczu — uczucie drzazgi w cewce. Obfite upławy o takim samym cuchnącym, serowatym zapachu.

Upławy: Upławy są tak obfite, że kobieta musi nosić podpaskę, a jak mówiły mi wyleczone przez Hepar kobiety, podpaski cuchną tak bardzo, iż trzeba je natychmiast wynosić i prać, ponieważ zapach przenika całe pomieszczenia.

Ten straszliwie cuchnący i niezwykle przenikliwy zapach często leczy Kali phos. Lek ten ma rzeczywiście jeden z najbardziej przenikliwych zapachów w swoim obrazie — do tego stopnia, że gdy kobieta cierpi na takie upławy, zapach można wyczuć, kiedy wchodzi do pokoju.

Bardzo ważnym obszarem zastosowania Hepar jest stan po merkuryzacji. Współcześnie ulicami chodzi wielu starszych ludzi, którzy padli ofiarą Calomel , u których wywołano ślinotok i którzy z powodu nawracających napadów żółciowych przyjmowali niebieskie pigułki, aby „pobudzić wątrobę”, aż w końcu popadli w stan, w którym uczucie zimna zdaje się przenikać do kości.

Obficie pocą się na głowie, bolą ich kości, a każda zmiana pogody na chłodniejszą i każdy okres zimnej, wilgotnej pogody wpływa na ich stan. Są jak barometry. Hepar jest lekiem na ten stan.

Łatwo rozwijają się u nich choroby kości i stale drżą z zimna. Chociaż okresami ciepło powoduje pogorszenie, na ogół są to osoby skłonne do marznięcia i łatwo odczuwające zimno. W ostrzejszych schorzeniach obrazu Mercury występuje pogorszenie od ciepła łóżka, lecz osoby zatrute nim przed laty stają się niemal bezkrwiste i zaczynają marznąć; nie mogą nałożyć na siebie dostatecznie dużo ubrania, by się ogrzać.

Stają się wysuszone i pomarszczone oraz cierpią na dolegliwości reumatyczne w okolicy stawów. Wówczas objawy Hepar odpowiadają przypadkowi, a lek staje się wartościowym antidotum na ten stan merkuryzacji.

Hepar jest także lekiem dopełniającym i antidotum wobec potencjonowanego Mercury . Gdy podano Merc . i dokonał już wszystkiego, czego mógł dokonać jako lek leczniczy, albo gdy zadziałał niewłaściwie i nieco zagmatwał przypadek, przez co konieczne jest zastosowanie po nim naturalnego leku dopełniającego lub antidotum i przygotowanie do kolejnej serii leczenia, należy uważać Hepar za jeden z naturalnych leków następujących po Merc . Dobrze wiadomo, że po Merc . nie stosuje się z dobrym skutkiem Silica. Sil. nie wykonuje użytecznej pracy, gdy Merc . nadal działa lub niedawno działał.

Wtedy Hepar staje się lekiem wstawkowym. Sil. dobrze działa po Hepar, a Hepar dobrze działa po Merc ., przez co staje się w tej serii lekiem wstawkowym.

W starych przypadkach kiły, gdy objawy się zgadzają, Hepar jest lekiem bardzo pełnym i kompletnym. Odpowiada większości objawów kiły, a aby był wskazany u chorego na kiłę, musi jedynie odpowiadać objawom konkretnego pacjenta. Tak więc w starych przypadkach poddanych merkuryzacji, w których objawy zahamowano, przez co choroba jest utajona i w każdej chwili gotowa ujawnić się ponownie, Hepar wkroczy i wywrze zdecydowany wpływ zarówno na kiłę, jak i na skutki rtęci.

Uporządkuje sytuację i spowoduje rozwinięcie się objawów, które umożliwi jasne ordynowanie. Pod względem tego związku z kiłą i rtęcią Hepar jest blisko spokrewniony z Staph., Asa f., Nit. acid, Sil., etc.

Hepar jest szczególnie lekiem w tych przypadkach kiły, w których przyjmowano wielkie ilości rtęci, aż przestała ona być zdolna do tłumienia objawów choroby; w starych przypadkach, gdy miazma kiłowa atakuje kości nosa i dochodzi do ich zapadnięcia albo powstaje rozległe owrzodzenie; takich chorych widuje się czasem na ulicy z dużym opatrunkiem na nosie lub na otworze prowadzącym w głąb jamy nosowej.

Nos

Gdy występuje silny ból w okolicy kości nosowych, grzbiet nosa jest tak wrażliwy, że nie można go dotknąć, a u nasady nosa obecne jest uczucie, jakby tkwiła tam drzazga. Przy cuchnącej wydzielinie z nosa i cuchnącej ozenie w starym przypadku po merkuryzacji, u pacjenta odczuwającego zimno aż w kościach, należy pomyśleć o Hepar. Lek wyleczył wiele takich przypadków; zagoił owrzodzenia, wyleczył stan nieżytowy i przyspieszył gojenie chorych fragmentów kości przez przyspieszenie ropienia, przywracając pacjenta do uporządkowanego stanu.

Gardło

Gdy przechodzimy do zmian kiłowych obejmujących gardło, znajdujemy owrzodzenia podniebienia miękkiego, które niszczą języczek; niewielkie owrzodzenia ostatecznie zlewają się i niszczą podniebienie miękkie, po czym zaczynają obejmować kostną część sklepienia jamy ustnej.

Zapach wydobywający się z ust, gdy pacjent je otwiera, aby pokazać gardło, jest skrajnie odrażający; bardzo często przypomina zepsuty ser. Lekami szczególnie powiązanymi z tą postacią owrzodzeń u osób z dawną kiłą albo szczególnie w niej użytecznymi będą Kali bi., Lach., Merc. cor., Merc. i Hepar, lecz w przypadkach kiłowych poddanych merkuryzacji należy pomyśleć o Hepar i Nitric acid.

Nitric acid jest bardzo blisko spokrewniony z Hepar; pacjent jest równie skłonny do marznięcia; występuje uczucie patyków w gardle i częściach ciała objętych stanem zapalnym. Obecne są drobne owrzodzenia w gardle, na migdałkach i w krtani. Nitric acid konkuruje z Hepar.

O tych dwóch lekach myśli się łącznie. Oba mają uczucie ości ryby lub patyka w gardle.

Chrząstki krtani zostają zaatakowane w zmianach kiłowych i dawnych zmianach po rtęci. Gdy przypadek nie jest pochodzenia kiłowego, lecz sykotycznego, w krtani tworzą się małe lub duże białe, galaretowate polipy; są bolesne i powodują utratę głosu albo głos pękający. Gdy powodują dławienie lub niepokój, jednym z leków jest Hepar. Hepar, Calc., Arg. nit i Nit. ac., a czasami Thuja, są lekami związanymi z takimi stanami.

Narządy płciowe: Także we wcześniejszych objawach kiły wrzód pierwotny daje uczucie, jakby tkwił w nim patyk; następnie tworzy się dymienica, która może być węzłem nieropiejącym albo ropiejącym, związanym z wrzodem pierwotnym lub niegroźnym owrzodzeniem prącia. Stany te często wskazują na Hepar, gdy obecny jest właściwy stan konstytucyjny.

Hepar ma także brodawki sykotyczne. Jest użyteczny w starych przypadkach przewlekłego wycieku z cewki moczowej; również wtedy, gdy występuje uczucie drzazgi w cewce. W zapalnych zwężeniach i zaciskaniu cewki podczas trwania zapalenia istnieje skłonność do owrzodzenia, któremu towarzyszy uczucie patyka.

Arg. nit., Nit. ac. i Hepar są do siebie bardzo zbliżone w tego rodzaju zapaleniu i wyleczą zwężenie zapalne, zanim stanie się ono całkowitym i trwałym zwężeniem włóknistym.

Jedynie bardzo rzadko można za pomocą leków wyleczyć zwężenie, gdy stało się już trwałe i istnieje od wielu lat; dopóki jednak utrzymuje się zapalenie, istnieje nadzieja.

Pamiętam jedno bardzo stare zwężenie, które zostało wyleczone przez Sepia . Początkowo nie wiedziałem o jego obecności, lecz przepisałem Sepia na podstawie objawów przypadku. Pacjent powrócił z wielkim cierpieniem w cewce moczowej i wtedy wyznał mi, że przebył rzeżączkę i od lat miał problemy ze zwężeniem. Zapalenie zostało na nowo pobudzone, a gdy dobiegło swego naturalnego końca, kanał rzeczywiście pozostał drożny i zwężenie nigdy więcej nie sprawiało kłopotu.

Był to bardzo niezwykły wynik. Wielokrotnie przepisywałem leki pacjentom, dokładając wszelkich starań, by osiągnąć to samo, i leczyłem pacjenta pod innymi względami, lecz zwężenie pozostawało. Pamiętajcie zatem, że Hepar ma w swoim obrazie brodawki figowate, przewlekłe wydzieliny sykotyczne albo przewlekłą rzeżączkę, cuchnące, serowate wydzieliny, uczucie patyków w cewce moczowej oraz zapalne zwężenie. Towarzyszą mu trudności w oddawaniu moczu, dochodzące do takiego osłabienia pęcherza, że mocz opada pionowo w dół.

Ropienie: Hepar oddaje cenne usługi dzięki zdolności wywoływania ropienia wokół ciał obcych. Na przykład ciało obce znajduje się pod skórą albo w nieznanym miejscu. Może to być końcowy fragment pocisku pozostały po usunięciu samego pocisku albo drzazga pod paznokciem, wokół której tworzy się ropienie. Jest ona tak mała, że trudno ją dostrzec i często uważa się, iż usunięto ją całkowicie, lecz rozpoczyna się stan zapalny.

Jeżeli na Hepar wskazują objawy ogólne pacjenta, lek przyspiesza ropienie i goi palec, ponieważ ma w swoim obrazie wszystkie takie stany. Silica jest innym lekiem zdolnym wywołać zapalenie i ropienie oraz usunąć drobne ciała obce, których nie można zlokalizować.

Oczywiście jest rzeczą zrozumiałą, że jeśli lekarz zna położenie drzazgi, podejmie kroki konieczne do jej usunięcia i nie będzie czekał na działanie leku. Czasem jednak czubek igły odłamuje się przy kości palca krawcowej albo niewielkie fragmenty igły pozostają w miejscu, w którym nie można ich odnaleźć bez rozległego nacinania, na co pacjentka się nie zgadza. Hepar lub Silica usunie ciało obce. Utworzy się mały ropień i drobinka zostanie wydalona.

Wiedząc, że te dwa leki mają skłonność do wywoływania ropienia wszędzie tam, gdzie znajdują się ciała obce, należy pamiętać, że gdyby pocisk został otorbiony w płucach, a objawy wskazywały na Hepar lub Silica, warto rozważyć, czy podanie leku wywołującego ropienie nie byłoby szkodliwe. Pocisk może spoczywać w miejscu niezbędnym do życia, pośród sieci tętnic, i lepiej nie wywoływać ropienia w tej ważnej okolicy.

Złogi o charakterze gruźliczym często są umiejscowione tak, że łatwo mogą zostać usunięte przez ropienie, a działanie leku na nie byłoby takie samo jak na ciało obce. Dlatego po podaniu Hepar bardzo często znika cały wysiew czyraków w całym organizmie, ponieważ w skórze znajdują się niewielkie nagromadzenia materii łojowej, które zostają usunięte przez ropienie.

Sulphur także tak działa, dlatego należy zachować ostrożność i nie podawać Silica ani Sulphur, ani Hepar zbyt często lub w zbyt wysokich potencjach pacjentom z otorbionymi guzkami gruźliczymi w płucach. Rokitansky podczas licznych sekcji zwłok znalazł dużą liczbę otorbionych, serowatych złogów w płucach osób, które żyły z nimi i przezwyciężyły te dolegliwości; złogi zostały otorbione, a zatem były całkowicie bezpieczne, zaś pacjent zmarł z innej przyczyny.

Podawanie takim osobom leków mających skłonność do wywoływania ropienia może być niebezpieczne; stosując je, należy przynajmniej postępować ostrożnie. Po obejrzeniu bardzo wielu przypadków przekonacie się, że niektórych pacjentów zabiliście. Gdyby nasze leki nie były dostatecznie silne, by zabijać ludzi, nie byłyby również dostatecznie silne, by leczyć chorych. Dobrze jest zdawać sobie sprawę, że posługując się wysokimi potencjami, ma się do czynienia z brzytwami.

Wolałbym znaleźć się w pokoju z tuzinem Murzynów wymachujących brzytwami niż w rękach nieświadomego ordynatora wysokich potencji. Mogą one wyrządzić ogromne szkody, tak samo jak przynieść ogromne dobro.

W przeciwieństwie do Hepar (chociaż Hepar jest postacią Calcarea), Calc. carb . nie ma takiej niszczącej natury. Nie wywołuje zapalenia wokół ciał obcych i nie powoduje ich usunięcia przez ropienie, lecz tworzy włóknisty złóg wokół pocisków i innych obcych substancji w tkankach. Powoduje twardnienie, kurczenie się i otorbienie złogów gruźliczych.

Wielu znakomitych lekarzy homeopatów mówiło mi:

„Nie zgadzam się z panem co do niebezpieczeństwa stosowania Sulphur w przypadkach gruźlicy płuc. Wyleczyłem Sulphur przypadki gruźlicy płuc”.

Ja również wyleczyłem nim wiele takich przypadków. Nie miałem jednak na myśli przypadków uleczalnych, lecz te, które są dobrze rozwinięte i mają ciężkie objawy. Dobrze jest znać wszystkie elementy przypadku; jeśli wtedy podało się lek i zabiło pacjenta, przynajmniej wiadomo, co się zrobiło.

Jeżeli zabiło się pacjenta, lepiej wiedzieć, co się zrobiło, niż pozostawać tego nieświadomym, działać dalej i w ten sam sposób zabić kolejnych.