Hydrastis canadensis

Hydrastis jest lekiem działającym powoli i głęboko, potrzebnym w wielu zaburzeniach troficznych, przebiegających z wychudzeniem, stanami nieżytowymi i owrzodzeniem, nawet owrzodzeniem złośliwym. Upośledzone przyswajanie.

Zwraca uwagę, że ośrodkiem większości zespołu objawów jest żołądek. Pragnienia i niechęci często dostarczają klucza do bardzo złożonej całości objawów. W tym leku dojmujące uczucie pustki i głodu wraz ze wstrętem do jedzenia jest uderzające, dziwne, rzadkie, a zatem Swoiste. Jest charakterystyczne, ponieważ stanowi objaw ogólny leku i odnosi się do pacjenta. Przez cały czas dominuje znaczne osłabienie.

Objawy nieżytowe z gęstym, lepkim, ciągnącym się, żółtym śluzem, czasem białym, z każdej błony śluzowej, z owrzodzeniem lub bez niego. Głębokie, żrące, szerzące się owrzodzenia skóry lub błony śluzowej, z gęstą, lepką, żółtą ropą. Stwardnienia gruczołów i podstawy owrzodzeń. Rzekoma ziarnina, która krwawi obficie i łatwo przy najlżejszym dotknięciu.

Lek ten okazał się bardzo użyteczny w leczeniu złośliwych owrzodzeń. W takich owrzodzeniach często przynosi pacjentowi wielką ulgę, nawet jeśli nie leczy, ponieważ usuwa odrażającą woń, łagodzi ból i powstrzymuje niszczenie tkanek.

Pieczenie tak często występujące w takich owrzodzeniach jest wyraźnym objawem Hydrastis. Kiedy w przewlekłej chorobie żołądka osłabienie i wychudzenie postępują równocześnie przez miesiące i lata, pojawiają się omdlenia; występują one również u Hydrastis. W przypadkach przewlekłych, kiedy ucierpiały tkanki, lecz nie umysł.

Uderzający jest zdumiewający brak objawów psychicznych, z wyjątkiem ogólnego zniechęcenia towarzyszącego długotrwałemu cierpieniu i osłabieniu. Gdyby lek poddano starannej próbie lekowej, najprawdopodobniej ujawniłyby się psychiczne sympatie i antypatie. Objawy ustępują podczas odpoczynku. Małe rany krwawią i ropieją.

Bóle głowy są jedynie takie, jakie zwykle towarzyszą zaburzeniom żołądkowym i przewlekającemu się nieżytowi nosa. Nie są swoiste. Lek wyleczył wyprysk z grubymi strupami.

Żółtaczkowe zabarwienie oczu i twarzy. Owrzodzenie rogówki. Gęsta, żółta, lepka wydzielina śluzowa. Przewlekłe zapalenie powiek. Zapalenie, zgrubienie i zaczerwienienie brzegów powiek.

Wyciek z ucha z gęstą, lepką, ropną wydzieliną. Obfita wydzielina śluzowa. Nieżyt trąbek Eustachiusza z licznymi szumami w uszach. Uszy czerwone, opuchnięte, pokryte łuskami; za uszami, w miejscu ich połączenia z głową, występują pęknięcia.

Nos jest zatkany ciągnącym się, żółtym lub białym śluzem. Powietrze odczuwa się w nosie jako zimne, a błona śluzowa daje uczucie otarcia i jest owrzodziała. Ciągnący się śluz jest wciągany z nozdrzy tylnych do gardła. Uczucie otarcia w obu nozdrzach ze stałym przymusem wydmuchiwania nosa. Katar z wydzieliną skąpą w pomieszczeniu, a obfitą na otwartym powietrzu. Krwisto-ropna wydzielina z nosa. Gęsta, biała lub żółta wydzielina śluzowa. W nosie stale tworzą się duże strupy.

Twarz ma wygląd chorobliwy, jest zapadnięta, blada, woskowa, charłacza i żółtaczkowa. Lek oddaje wielkie usługi w nabłoniaku twarzy, nosa lub wargi.

Język jest żółty, duży, zwiotczały i gąbczasty. Wydaje się jakby poparzony. Owrzodzenie jamy ustnej, dziąseł i języka; szerzące się i piekące. Afty u dzieci i matek karmiących. Nadmierne wydzielanie ciągnącego się śluzu o złocistożółtej barwie. Nadżerki jamy ustnej. W dawnych przypadkach zatrucia rtęcią.

Długotrwała nieżytowa bolesność gardła; gardło ziarninujące, owrzodziałe, pokryte nadżerkami i piekące. Gęsty, lepki, żółty śluz, który można wyciągać długimi pasmami.

Brak apetytu; brak pragnienia; wstręt do jedzenia. Niemal każdy pokarm zaburza czynność żołądka. Zwraca pokarm do ust porcjami (jak Phos. i Ferr .). Wymiotuje całym pokarmem. Zatrzymuje jedynie wodę i mleko. Odbijania kwaśne, gnilne, spożytym pokarmem.

Uczucie pustki i omdlewania w żołądku, ze wstrętem do jedzenia oraz uporczywym zaparciem bez parcia na stolec, jest zespołem objawów, który na ogół wymaga Hydrastis. Pulsowanie w żołądku. Owrzodzenie żołądka z pieczeniem. Przy podejrzanym guzie w okolicy odźwiernika. Ciężar w żołądku po jedzeniu. Żołądek wydaje się jedynie zwykłym workiem; trawienie jest powolne i mozolne. Pełność po jedzeniu, utrzymująca się długo. Jedzenie nie łagodzi uczucia pustki i zapadania się. Kwaśne wymioty. Przewlekły nieżyt żołądka. Powolne trawienie.

Lek ten musi być użyteczny w chorobach wątroby z następujących powodów: skóra jest żółtaczkowa; stolec jasny, nawet biały, co wskazuje na brak żółci, a w okolicy wątroby występują dolegliwości. W przewlekłych zaburzeniach wątroby. Wątroba powiększona, twarda i guzowata.

Bóle kurczowe. Kolka, Wzdęcia i rozdęty brzuch. Lek wyleczył wiele typowych stanów, które zwykle towarzyszą złemu trawieniu i spowolnionej czynności wątroby. Nieżyt i owrzodzenie jelit. Ból kłujący w okolicy śledziony.

Lek wyleczył uporczywe hemoroidy oraz owrzodzenia i szczeliny odbytu. Zwiotczenie i wypadanie odbytu. Przewlekła biegunka z żółtym, rzadkim, nawet wodnistym kałem. Zapalenie odbytu. Stolce bez żółci, białe, miękkie, drażniące, zielonkawe, z dużą ilością lepkiego śluzu. Stolce twarde, guzowate. Najbardziej uporczywe zaparcie; przez wiele dni brak parcia na stolec.

Niedowład odbytnicy. Lek leczy zaparcie, kiedy odpowiadają mu objawy żołądkowe. W starych przypadkach, gdy lewatywy już nie działają, kał zalega wysoko albo nie schodzi do odbytnicy, aby wywołać parcie, lek ten oddawał wielkie usługi. W zaparciu lub biegunce z "uczuciem zupełnej pustki" w żołądku, drżeniem w brzuchu i kołataniem serca.

Skąpe oddawanie moczu albo zatrzymanie moczu. Przewlekły nieżyt pęcherza moczowego z dużą ilością lepkiego śluzu w moczu, powodującego utrudniony odpływ moczu.

Nieżyt cewki moczowej. Przewlekła rzeżączka, gdy mimo upływu czasu wydzielina pozostaje żółta. Obfita, bezbolesna wydzielina. Zwiotczała moszna i jądra. Cuchnący pot narządów płciowych.

Gęste, żółte, lepkie upławy, czasami białe, czasami cuchnące. Nadżerki pochwy. Bolesność pochwy podczas stosunku. Krwawienie po stosunku. Krwotok maciczny. Obfita miesiączka. Uczucie rozluźnienia i ciągnięcia w miednicy. Intensywny świąd sromu. Nabłoniak gruczołu piersiowego.

Najbardziej uporczywy nieżyt krtani, tchawicy i oskrzeli, z obfitą ilością gęstego, ciągnącego się śluzu i owrzodzeniem. Uczucie otarcia w drogach oddechowych. Nieżyt klatki piersiowej u osób starszych.

Kaszel jest suchy, twardy; wywołany łaskotaniem w krtani. Uczucie otarcia w klatce piersiowej. Kaszel z rzężeniem. Gęsta, żółta, lepka, czasem biała plwocina u osób starszych albo w przypadkach bardzo przewlekłych.

Kołatanie serca wskutek powoli postępującego osłabienia. Osłabienie i sztywność pleców w okolicy lędźwiowej; chory musi najpierw chodzić, zanim zdoła wyprostować plecy. Musi pomagać sobie rękami przy wstawaniu z siedzenia.

Bóle reumatyczne kończyn górnych. Osłabienie i bóle reumatyczne kończyn dolnych. Owrzodzenia na nogach i wokół kostek, z kłującymi, palącymi bólami; brzegi wysokie i twarde; bolesne nocą w ciepłym łóżku; wrażliwe na dotyk. Obrzęk stóp.

Ciepło i obmywanie nasilają owrzodzenia i wykwity. Skóra łatwo ulega otarciom. Pokrzywka na całym ciele, nasilona nocą. Pęknięcia wokół ust i odbytu.

Owrzodzenie. Odleżyny. Lupus exedens .