Aurum metallicum

Umysł

Ogólne cechy tego leku odnoszą się zarówno do umysłu, jak i do tkanek całego ciała. Gdy prześledzi się objawy psychiczne, ujmując je wszystkie jako jedną wielką całość, można dostrzec, że wszystkie uczucia właściwe zdrowemu człowiekowi ulegają wypaczeniu.

Zakres tego wypaczenia jest tak wielki, że jedno z podstawowych umiłowań — umiłowanie życia i samozachowania — zostaje odwrócone: chory czuje wstręt do życia, jest nim znużony, pragnie umrzeć i szuka sposobów popełnienia samobójstwa.

Brak umiłowania życia. Przede wszystkim zaburzone są uczucia; sfera intelektualna zmienia się dopiero wtórnie.

Oczywiście obraz leku przenika obłęd, lecz jest to obłęd rozpoczynający się w woli i przechodzący na intelekt; najpierw daje się zauważyć jako wypaczenie uczuć.

Zdumiewające, że człowiek może popaść w taki stan umysłu, w tak straszliwe przygnębienie, iż zupełnie traci zdolność cieszenia się czymkolwiek.

Odbierzcie człowiekowi nadzieję, a nie pozostanie mu nic, dla czego warto żyć; wtedy zapragnie śmierci. Taki, jak się zdaje, jest stan właściwy temu lekowi.

Potępianie siebie, nieustanne wyrzuty sumienia, samokrytycyzm, ciągłe wpatrywanie się w siebie; niczego nie robi dobrze, wszystko jest źle, nic się nie powiedzie — beznadziejność.

„Wyobraża sobie, że w niczym nie może odnieść sukcesu i że wszystko robi źle; pozostaje w niezgodzie z samym sobą”.

Wyobraża sobie, że wszędzie widzi na swej drodze przeszkody.

Przez cały czas wyobraża sobie, że coś zaniedbał, że zaniedbał swoich przyjaciół.

Wyobraża sobie, że zasługuje na naganę wskutek tego, iż zaniedbał obowiązek ; coś zaniedbał, postąpił źle, jest do cna zły, przez grzech utracił czas łaski i nie jest godny zbawienia — taki tok myśli nieustannie przewija się przez jego umysł.

Myśl staje się naprawdę nie do opanowania; chory pogrąża się w sobie, siedzi i nad nią rozmyśla, a roztrząsając ją, tylko pogłębia swój obecny stan i wynajduje nowe powody do udręki; nadal zamartwia się sobą, uważa, że zupełnie nie nadaje się do tego świata, po czym zaczyna pragnąć śmierci.

We wszystkim widzi ciemną stronę, stale oczekuje złych wiadomości i spodziewa się, że wszystko pójdzie źle. Przyszłość jawi mu się ponuro i chce umrzeć; nigdy niczego nie osiągnie, ponieważ wszystko, czego się podejmie, kończy się niepowodzeniem.

Jego interesy wyglądają ponuro, rodzina go niepokoi, przyjaciele drażnią; staje się skrajnie rozdrażniony, łatwo wpada w gniew, zamartwia się drobiazgami i łatwo się pobudza.

Każdy drobiazg wzbudza w nim gniew i wzburzenie; jest stale poirytowany. Stan umysłu właściwy Aurum przedstawia obłęd straszliwy w swym wzburzeniu i melancholii.

Lek ten jest odpowiedni w najgłębszych stanach melancholii i depresji, kiedy chory siedzi w milczeniu i nic nie mówi. Gdy ktoś mu przeszkodzi, wybucha z wielką gwałtownością, gniewem i agresją.

„Melancholia; czuje się przepełniony nienawiścią i skłonny do kłótni”.

„Straszliwa melancholia po nadużywaniu Mercury.”

Przyczynami tego stanu obłędu są długotrwały niepokój, niezwykła odpowiedzialność, kiła i utrata majątku.

Osoby, które wielokrotnie leczono Mercury , wywołały u siebie chorobę rtęciową z powiększeniem wątroby, której niemal zawsze w mniejszym lub większym stopniu towarzyszą melancholia, smutek i taka beznadziejność, jaką znajdujemy w Aurum.

Aurum wywołuje takie schorzenia wątroby, które wiążą się ze schorzeniami serca, zapaleniem wsierdzia, obrzękiem serca oraz dolegliwościami reumatycznymi, które przeniosły się na serce.

Można zauważyć, że wszędzie tam, gdzie w chorobie psychicznej przede wszystkim zaburzone są uczucia, występuje osłabienie serca, zapalenie wsierdzia, powiększenie serca albo jakaś organiczna bądź czynnościowa choroba serca.

Bardzo często w wywiadzie stwierdza się przyjmowanie Mercury, które wywołało stan reumatyczny, leczony nacieraniem mazidłami aż do zajęcia serca; wraz z tym pojawiają się beznadziejność, obłęd woli i zaburzenie uczuć.

Następnie w obrazie tego leku zaburzenie zdaje się szerzyć od woli ku rozumieniu i obejmuje intelektualną część człowieka. Pomyślcie, jaki jest stan człowieka, który cieszył się dobrym zdrowiem i szacunkiem w kręgach zawodowych, a teraz pragnie popełnić samobójstwo.

Można zobaczyć inne rodzaje obłędu oraz załamanie lub osłabienie intelektu: chory nie potrafi myśleć ani rozumować; jego uczucia pozostają praktycznie nienaruszone, lecz ostatecznie popada w stan otępienia albo staje się dziki i pod wpływem impulsu popełnia samobójstwo.

Jest to przykład, w którym najpierw został dotknięty intelekt, a zaburzenie rozszerzyło się następnie na wolę. Czasem stan ten pojawia się, choć nie zaobserwowano żadnego zaburzenia natury intelektualnej człowieka; pozostaje ona nienaruszona i zdrowa.

Rozsądnie prowadził swoje sprawy, był dobrym ojcem, a otoczenie uważało go za człowieka inteligentnego; on jednak w milczeniu rozmyślał o swoim stanie i nienawiści do świata, nikomu o tym nie mówił, aż wreszcie znaleziono go powieszonego w jego pokoju.

Intelektualna natura człowieka utrzymuje go w kontakcie ze światem, lecz swoje uczucia zachowuje on w znacznej mierze dla siebie. Człowiek może żywić uczucia do najrozmaitszych rzeczy, a jego uczucia mogą ulec wypaczeniu, jednak intelekt pokieruje nim tak, by nie ujawniał światu swoich upodobań i niechęci.

Uczuć nie można zobaczyć, lecz intelekt człowieka podlega obserwacji. Człowiek nie może ukryć swojego intelektu. Zobaczymy, że uczucia znajdują się wewnątrz, są osłonięte płaszczem, należą do jego najgłębszej istoty i pozostają ukryte przed obserwacją; rozumienie jest natomiast najbardziej zewnętrzną szatą, która otacza i skrywa uczucia, podobnie jak odzienie noszone na ciele skrywa ciało. Uczucia odpowiadające obrazowi Aurum należą do najgłębszej natury człowieka.

„Dolegliwości wskutek żalu, zawiedzionej miłości, przestrachu, gniewu, sprzeciwu, upokorzenia”.

„Ból doprowadza ją do rozpaczy, tak że chciałaby wyskoczyć przez okno”.

Rozmyśla o śmierci, o samobójstwie; chce odejść z tego świata, chce się unicestwić, nie kocha swojego życia, które uważa za bezwartościowe.

Kości i stawy: Obraz leku obfituje w dolegliwości reumatyczne, podobne do spotykanych w dawnych przypadkach zatrucia rtęcią; dolegliwości reumatyczne z obrzękiem stawów; schorzenia chrząstek i kości, zapalenie okostnej; zgrubienie i stwardnienie okostnej. Stwardnienia gruczołów; stwardnienia chrząstek otaczających stawy.

Wszystkie te objawy mają charakter kiłowy i rtęciowy. Lek jest przydatny u osób od dawna chorych na kiłę, gdy w dowolnej części ciała dochodzi do rozpadu kości: kości piszczelowych, kości nosa, kości ucha czy którejkolwiek z małych kości.

Bóle: Podobnie jak w kile i po rtęci, dolegliwości nasilają się nocą; rozpoczynają się wieczorem i trwają przez całą noc. Bóle są gwałtowne i rwące; kości bolą, jakby miały pęknąć — nie w ostrych gorączkach, lecz w starych kiłowych schorzeniach kości.

Bóle okostnej jak od noża. Bóle stawów unieruchamiające je. Zapalenie samej kości z próchnicą kostną.

Nie dziwi, że bogato unaczyniona powłoka kości, czyli okostna, jest tak silnie zajęta, ponieważ obraz tego leku cechuje osobliwie wzmożone unaczynienie całego ustroju.

Żyły: Żyły są powiększone, przekrwione, objęte zapaleniem i kruche. Ulegają zgrubieniu i obrzmieniu. Naczynia krwionośne pulsują w całym ciele.

„Nadmierna pobudliwość lub przepełnienie naczyń cechuje niemal wszystkie dolegliwości”.

Przepełnienie żył kończyn; postępuje ono aż do pojawienia się obrzęku z takim osłabieniem, że w całym obrazie leku dominuje puchlina. Obrzęk kończyn, pozostawiający dołek po ucisku, występujący w schorzeniach serca i wątroby.

W ciele zdaje się istnieć pozorny stan nadmiaru krwi, po którym wreszcie pojawiają się wzburzenie i pobudzenie. Gwałtowne napady pobudzenia w całym ciele, niekiedy przejawiające się gwałtownym gorącem nadchodzącym falami wraz z podnieceniem. Niepokój ruchowy i odczucie, jakby w całym ustroju miało wydarzyć się coś strasznego.

Następnie na pewien czas zapada stan spokoju, po czym wszystko się powtarza. Te gwałtowne napady poprzedzają umiejscowienie się lub utrwalenie jakiegoś rozpadu w ustroju.

Czasami jest to schorzenie serca z wyraźnym uciskiem za mostkiem i dusznością podczas szybkiego chodzenia lub wchodzenia po schodach.

Zapaleniu wsierdzia będzie towarzyszyć takie wzburzenie całego ciała; po pewnym czasie należy szukać białka w moczu, powiększenia wątroby, oznak raka macicy oraz głęboko umiejscowionych schorzeń.

„Wiercenie w kościach”.

„Bóle doprowadzają do rozpaczy”.

Bóle wypędzają chorego nocą z łóżka i zmuszają go do chodzenia. Obserwuje się to w dawnych kiłowych bólach kości oraz u chorych od dawna leczonych rtęcią.

Chory przez całe życie przyjmował Mercury, wskutek czego ma powiększoną wątrobę i powiększone stawy. Chodzi od lekarza do lekarza, usiłując uzyskać ulgę w swoim dotkliwym cierpieniu .

Działanie rtęci i choroba są tak ze sobą splątane, że pierwsza recepta wywoła wielkie wzburzenie. Chory przejdzie przez te okresy gwałtowności i napadowych dolegliwości. Trzeba znać takie leki jak Aurum, Chelidonium i Staphysagria, aby przeprowadzić go przez te straszliwe napady, które zmuszony jest przebyć.

Gruczoły: Lek ten w niezwykły sposób oddziałuje na gruczoły: ślinianki przyuszne, gruczoły pachwinowe, naczynia i węzły chłonne brzucha — w istocie na gruczoły całego ciała.

Zajęte są gruczoły sutkowe, jądra i jajniki; ulegają stwardnieniu, nacieczeniu itd.

Aurum leczy przewlekłe powiększenie jąder oraz guzki w gruczołach sutkowych. Aurum wyleczyło guzy tych gruczołów o charakterze torbielowatym.

Hahnemann spotencjalizował Aurum i podał pewną ilość choremu, lecz lek nie zadziałał; rozcierał go więc dokładnie, aż uzyskał piętnastą potencję — wtedy zadziałał i przywrócił chorego rodzinie.

Hahnemann mówi, że w niższych rozcierkach dawka była jeszcze zbyt duża, aby leczyć; przechodził więc do wyższych, aż stała się dostatecznie mała, by leczyć, i dostatecznie rozcieńczona, by poprzez różne powłoki człowieka przeniknąć do wnętrza ustroju.

Cały stan Aurum przenika jedna doniosła cecha: sposób, w jaki na chorego oddziałują temperatura i pogoda. Poniżej przedstawiono pewne objawy odnoszące się do człowieka jako całości, które należy rozpatrzyć w tym związku.

„Pragnienie świeżego powietrza”.

Pod względem stosunku do temperatury chory ten stoi obok Pulsatilla; lecz chory Aurum nie jest łagodny, delikatny i ustępliwy — jest uparty, gniewliwy, stanowi zupełne przeciwieństwo chorego Pulsatilla.

„Ogólnie > gdy robi się ciepło”. Dotyczy to bólów głowy.

„Zimna woda łagodzi ból oczu”.

„Niechęć do odkrywania się”, lecz podobnie jak Pulsatilla pragnie świeżego powietrza.

„Ciepłe powietrze, astma <”.

Wiele objawów znika po umyciu się, zwłaszcza zimną wodą; ilekroć jednak chory cierpi wskutek wielkiego pobudzenia, wzburzenia i przepełnienia naczyń, ogólnoustrojowych napadów pobudzenia i pulsowania, chce, by drzwi i okna były otwarte, pragnie wyjść na chłodne powietrze i zrzucić ubranie.

Ten stan pobudzenia i pulsowania łagodnieje na świeżym powietrzu. Występują uderzenia gorąca tak częste u kobiet w okresie przekwitania, po których następuje pot, a czasami uczucie chłodu.

Większość tego, co powiedzieliśmy o leku, dotyczy jego obrazu ogólnego, ponieważ wszystko, co odnosi się do umysłu, ma charakter ogólny.

Głowa

W obrazie Aurum ból głowy jest bardzo silny, doprowadzający do szaleństwa, często z towarzyszącym wrażeniem, jakby owiewało chorego powietrze; rozgląda się, szukając źródła przeciągu, choć żadnego przeciągu nie ma; skrajna nadwrażliwość.

Często musi mieć owiniętą głowę, mimo że wydaje się ona gorąca, ze znacznym przekrwieniem i napływem krwi do głowy. Głowa jest obolała i sprawia wrażenie posiniaczonej. Kłujące, piekące i rwące bóle głowy; silne tętnienie w głowie. Przy zastoinowych bólach głowy twarz jest obrzmiała, zaczerwieniona i lśniąca.

Takie bóle głowy często spotyka się u osób z kiłą; nierzadko wiążą się z chorobą serca. Ból potylicy związany z chorobą serca, spowolnionym krążeniem, purpurową twarzą i sinawym odcieniem skóry. Wyrośla kostne jak w kile.

Kości czaszki są wrażliwe na dotyk; okostna jest bolesna przy dotyku. W dawnych przypadkach leczenia rtęcią, ze schorzeniami kości i martwicą czaszki jak w kile i po rtęci, włosy obficie wypadają; głowa łysieje.

Łysienie wskutek kiły; skóra głowy pozostaje lśniąca, a włosy nie odrastają. W ostrych chorobach włosy wypadają, lecz później odrastają. Młodzi chorzy na kiłę często jednak tracą włosy i pozostają łysi do końca życia.

Oczy

Występują zaburzenia oczu o charakterze nieżytowym, posuwające się nawet do owrzodzeń i nacieczenia różnych błon oka.

Zapalenie tęczówki: znaczne zaburzenie całego aparatu wzrokowego; niektóre znamienne cechy odczytam z książki, lecz należy pamiętać o konstytucji, którą zawsze musimy mieć na uwadze; pamiętajcie o stanie psychicznym, stanach rtęciowym i kiłowym, skłonności artretycznej oraz dolegliwościach stawów; pamiętajcie o zaburzeniach serca.

Przeglądając objawy oczne, widzimy zatem konstytucję, z którą prawdopodobnie będą się one wiązać.

„Światłowstręt”. Osłabienie wzroku i oczu.

„W świetle gazowym widzi liczne jasne, unoszące się punkciki i plamki”.

„Stan oczu poprawia się w świetle księżyca”.

„Nie potrafi rozróżnić dużych liter”.

„Żółte ciała w kształcie półksiężyca unoszą się skośnie ku górze w polu widzenia”.

„W górnej, ciemnej części pola widzenia sporadyczne roje jasnych ciał podobnych do gwiazd”.

W Calcarea występuje osobliwy objaw: chory widzi nagły błysk powstający w dolnej części pola widzenia; wystrzeliwuje on ku górze i rozdziela się, po czym chory widzi gwiazdy we wszystkich kierunkach. Przypomina to widok wystrzelonej rakiety, która wybucha i opada deszczem iskier.

Objaw ten obserwowano w Calcarea .

„Połowicze niedowidzenie lewego oka”.

I tak można dalej wyliczać wiele podobnych osobliwych zjawisk, które trudno opisać inaczej niż językiem tekstu.

„Wytrzeszczone oczy”.

Aurum wyleczyło wytrzeszcz oczu występujący w wolu wytrzeszczowym z powiększeniem serca.

Powiększenie tarczycy z szybkim i pełnym tętnem. Wole wytrzeszczowe leczyły Aurum i Natr. mur.

„Przestraszone, posępne spojrzenie”.

„Zapalenie tęczówki cechujące się silnym bólem wokół oka, który zdaje się tkwić głęboko w kości”.

Taki stan mogła wywołać kiła leczona Mercury, a Aurum byłoby wtedy antidotum zarówno na kiłę, jak i na działanie Mercury .

„ Źrenice nieregularnie rozszerzone.”

Występują nieżytowe stany oczu. Występuje zapalenie spojówki, naczyniówki, tęczówki i siatkówki.

Otóż kiła działa właśnie w taki sposób, zajmując oko i wywołując znaczne nacieczenie.

Bóle wokół oka; cienkie blaszki kostne i kości czaszki są wrażliwe na ucisk; kości wydają się bolesne; zapalenie okostnej; zmętnienie rogówki.

Uszy

Kiła często zajmuje ucho, atakując jego kości.

„Próchnica wyrostka sutkowatego, uporczywy wyciek z ucha”.

„Próchnica kości ucha”.

„Ślinianki przyuszne obrzęknięte, bolesne przy dotyku; bardzo duża wrażliwość na hałas, lecz muzyka przynosi ulgę”.

Buczenie, brzęczenie i szum w uszach. Szum podobny do podmuchu wiatru i spadającej wody.

„Dokuczliwa suchość uszu i nosa”.

Wszystko to przypomina dolegliwości kiłowe leczone przez Aurum, lecz Aurum odpowiada również wielu przypadkom wycieku z ucha po płonicy i wielokrotnie je leczyło, nawet gdy doszło do całkowitej utraty błony bębenkowej i kosteczek słuchowych.

Oczywiście nie przywraca ono słuchu. Chorzy zgłaszają się z dolegliwościami uszu, a lekarz może stwierdzić, że cały aparat słuchowy został zniszczony; błona śluzowa i kości ucha znajdują się w stanie owrzodzenia i martwicy, a wydzielina jest cuchnąca.

Chory zgłasza się, aby odzyskać słuch, choć może to być niemożliwe; zahamowanie wycieku z ucha i przywrócenie słuchu to jedyne dwie rzeczy, o których myśli.

Gdybyście dziś udali się do naszych specjalistów chorób uszu i wspomnieli o wyleczeniu chorego, nie wiedzieliby, o czym mówicie; myśleliby wyłącznie o jak najszybszym zahamowaniu wycieku z ucha.

Zbadaliby ucho, aby ustalić, czy jego struktury pozostały nienaruszone; jeśli nie, słuch jest oczywiście utracony i bierze się wtedy pod uwagę wyłącznie zahamowanie wydzieliny.

Homeopatia uczy, że należy leczyć chorego i tylko chorego, a w następstwie tego narządy i tkanki powracają do normy. Całym obowiązkiem lekarza jest przywrócenie choremu zdrowia. Mamy specjalistów chorób nosa stosujących miejscowe preparaty.

Takie postępowanie prowadzi jedynie do chorób kości i zmian gruźliczych; hamuje wydzielinę z nosa, natura zaś musi znaleźć dla niej ujście gdzie indziej, ustanawia więc wydzielinę w klatce piersiowej; choroba postępuje od błon śluzowych do płuca, do miąższu płuc, i często przybiera charakter gruźliczy, a wówczas ci ludzie mówią, że pojawiły się prątki.

To pozorna nauka. Jedynym zabezpieczeniem są czyste, zdrowe tkanki.

Nos

Obraz Aurum obfituje w dolegliwości nosa z cuchnącą wydzieliną. Kości nosa ulegają martwicy; martwica kiłowa powoduje zapadnięcie nosa, a fragmenty kości wydalają się. Widzicie takich ludzi chodzących z zapadniętym nosem, a jeśli podejdziecie dostatecznie blisko, poczujecie odór. Niemal wszyscy są chorzy na kiłę.

Nieliczne leki mają moc leczenia tego kiłowego stanu nosa; Aurum, Mercury i Hepar należą do tej grupy.

Wielokrotnie wyleczyłem ten stan za pomocą Hepar . Pewnego razu wyleczyłem człowieka, gdy kości były już całkowicie rozmiękłe, tak że przy dotykaniu nos zginał się na bok; jedynie pewnego rodzaju struktura chrzęstna utrzymywała go na miejscu. Podałem temu choremu Hepar . Wyleczyło go ono z kiły po tym, jak bezskutecznie nasycano go Mercury .

„Katar, gęsta wydzielina podobna do białka jaja”.

„Rano śluzowa wydzielina z nozdrzy tylnych”.

Koniuszek nosa guzowaty, czerwony, jak w Lach. ; nos truskawkowy. Drobne guzki na nosie, utworzone przez żylaki, w przypadkach chorób serca z zaburzeniami prawej jego połowy; spotykane czasami u wieloletnich alkoholików i ogólnie w schorzeniach serca.

Twarz

Twarz czerwona i obrzęknięta. Aurum wyleczyło nabłoniaka skrzydełka nosa i wargi. Pamiętajcie o przeraźliwie cuchnącym zapachu z nosa, utracie węchu następującej po bólach kości nosowych oraz nieżycie nosa.

„Nozdrza owrzodziałe, sklejone, bolesne”.

„Strupy w nosie”.

„Nos sprawia wrażenie zatkanego jak przy suchym katarze”.

Przy niemal wszystkich tych schorzeniach nosa chory jest przygnieciony smutkiem, przepełniony żalem; wiszą nad nim czarne chmury i chce umrzeć. Czuje wstręt do życia i pragnie znaleźć sposób popełnienia samobójstwa.

„Obrzęk pod oczami”.

„Zasinienie wokół nosa i warg”.

„Twarz jaskrawoczerwona”.

„Gwałtowne wiercenie w prawym wyrostku jarzmowym podczas chodzenia”.

„Zęby dotknięte próchnicą”.

„Ból zęba w nocy”.

„Cuchnący oddech”.

„Kiłowe owrzodzenia podniebienia i gardła”.

„Wiercenie w podniebieniu twardym”.

Wątroba

Lek ten wyleczył pragnienie alkoholu, nałóg pijaków.

Inną wyraźną cechą tego leku jest zdolność wywoływania stwardnienia, powiększenia i zapalenia wątroby; stwardnienie ze schorzeniami serca; powiększenie serca i wątroby.

Gdy weźmiecie pod uwagę układ żylny, układ wrotny i jego ścisły związek z sercem w ustanawianiu krążenia krwi w jamie brzusznej, a także jego pracę w brzuchu jako wielkiego aparatu przyjmującego, nie zdziwi was, że schorzenia serca i wątroby wiążą się z beznadziejnością i rozpaczą.

Z drugiej strony zwróćcie uwagę na coś, co być może skłoni was do namysłu: w przypadkach suchot żaden chory nie traci nadziei; chorzy sądzą, że wyzdrowieją; płuca są niemal całkowicie zniszczone przez gruzełki, lecz chory wie, że gdyby tylko zdołał odkrztusić tę drobną rzecz z gardła, wyzdrowiałby.

Zwróćcie więc uwagę na ten szczególny związek między płucami a rozumieniem oraz między sercem a wolą. Każdej najmniejszej dolegliwości umiejscowionej w sercu towarzyszy beznadziejność, natomiast gdy choroba przejawia się w płucach, utrzymuje się nadzieja.

Stany puchlinowe jamy brzusznej.

„Przepuklina pachwinowa”.

„Gruźlica węzłów krezkowych”.

W mniejszym lub większym stopniu zajęte są wszystkie gruczoły ciała. Wszelkiego rodzaju zaburzenia narządów płciowych.

„Stwardnienie jąder”.

„Częste nocne polucje”.

Dolegliwości będące następstwem występków.

„Wodniak jądra”.

„Owrzodzenia moszny po rzeżączce”.

„Pieczenie i kłucie w kroczu”.

„Kłykciny wokół odbytu”.

„Stwardnienie macicy”.

„Miesiączka zbyt późna i skąpa”.

„Wypadnięcie i stwardnienie macicy”.

„Gęste, białe upławy”.

Dolegliwości macicy i okolicy miednicy wskutek wysiłku oraz wyciągania ramion ku górze; poronienie wskutek sięgania wysoko przy oknach, zawieszania lub poprawiania zasłony itd.

Aurum jest lekiem odpowiednim w stwardnieniu i owrzodzeniu macicy wskutek powtarzających się poronień.

Gdy rozważycie utratę uczuć związaną z takim stanem oraz uczucia albo ich brak spotykane w Aurum, dostrzeżecie głębokie, dobrze ugruntowane podobieństwo objawów — właśnie w ten sposób należy poszukiwać leku.

Do zadań lekarza należy badanie takiego stanu człowieka, w którym jest on zdolny zniszczyć własne potomstwo, oraz badanie natury leków wywołujących taki stan.

W Aurum widzimy zupełne wypaczenie wszystkich umiłowań rodzaju ludzkiego, a w końcu ich całkowite unicestwienie.

Można się naturalnie spodziewać, że objawy astmy i utrudnionego oddychania będą związane ze schorzeniami serca.

Zauważcie również, że trudności w oddychaniu są dwojakiego rodzaju: oddychanie zaburzone wskutek zajęcia płuc oraz oddychanie zaburzone wskutek zajęcia serca. Mamy zatem astmatyczny stan duszności o charakterze sercowym oraz duszność czysto oddechową.

Różnią się one całkowicie charakterem; jeden rodzaj należy do leków działających przede wszystkim na uczucia, drugi zaś do leków działających głównie na intelekt; pierwszy obejmuje płuco i ostatecznie prowadzi do rozedmy, drugi ma zupełnie odmienny charakter, przebiega z nieregularną czynnością serca i dopiero wtórnie wiąże się z rozedmą.

Badajcie patologię z uwzględnieniem tych kwestii, a będziecie zdolni pojąć naturę choroby i jej następstw. Nie są to jedynie obserwacje, kaprysy i teorie, lecz wynik badania zjawisk od wnętrza ku zewnętrzu.

W obrazie tego leku bóle wędrują ze stawu do stawu, aż w końcu umiejscawiają się w sercu. Dławica piersiowa jest często końcowym następstwem dawnego reumatyzmu, który wędrował ze stawu do stawu.

„Utrudnione oddychanie”.

Jeżeli przypadek trwa nieco dłużej, pojawiają się plamy krwi, a gdy chory położy się na prawym boku, dolna część klatki piersiowej daje stłumiony odgłos opukowy, górna zaś — jawny. Kołatanie serca z wielką udręką. Skrajny ucisk w okolicy serca podczas szybkiego chodzenia i wchodzenia po schodach, z obrzękiem kończyn dolnych.