Arum triphyllum

Objawy ogólne: Wielu chłopców wędrowało po nizinnych terenach, gdzie rośnie ta dzika rzepa, odgryzało jej kawałek i prawdopodobnie pamięta doznania, których wówczas doświadczyli w ustach.

Wyraźnie pamiętam własną próbę delektowania się kawałkiem dzikiej rzepy. Zdumiewające jest mrowienie pozostające w wargach i języku, ciągnące się od gardła aż po koniec nosa oraz występujące wszędzie tam, gdzie nerwy czuciowe dochodzą do powierzchni.

Kłucie i mrowienie są bolesne. Jest to doznanie, którego nie sposób pozostawić w spokoju. Wymaga ciągłego manipulowania przy dotkniętych miejscach; pozwala nam to zrozumieć, jakie doznania muszą odczuwać dzieci cierpiące na ostre choroby, w których wskazany jest ten lek.

Pomimo otarcia, krwawienia i pieczenia tych miejsc uparcie szczypią je i drapią, skubią wargi, uciskają okolicę ust i wiercą palcami w nosie.

Była to cecha przewodnia w chorobach ostrych: szkarlatynie, wielu schorzeniach gardła oraz chorobach przybierających ciężką, adynamiczną postać, takich jak gorączka ciągła i gorączki wysypkowe.

Wśród innych dolegliwości występują bolesność gardła, schorzenia zymotyczne, majaczenie i pobudzenie, a nawet przejawy maniakalne. Lek ujawnia się w znacznym stopniu poprzez te powiązane objawy. W nosie i wargach musi występować bolesne mrowienie, skoro chory uporczywie wciska palce do nosa.

Manipuluje przy wargach, szczypie je i skubie. Jest to objaw całkowicie odmienny od występującego w majaczeniu o ciężkim, mamroczącym charakterze, które nazywamy karfologią: chory skubie pościel, bezustannie coś skubie, dotyka ubrania i manipuluje przy nim; w tej ruchliwej, ciężkiej postaci mamrotania musi przez cały czas coś robić, obmacuje palcami otoczenie i czegoś szuka.

To właśnie jest karfologia i jest ona objawem psychicznym. Chociaż „skubanie warg” umieszczono w repertorium wśród objawów „psychicznych”, nie oznacza to, że jest ono objawem psychicznym takim jak karfologia.

Otóż w repertorium znajdziecie dwa sformułowania, oba zaś są potrzebne — jedno brzmi:

„nos swędzi”, a drugie: „chory pociera nos”;

chory coś robi — właśnie tak postąpiłby człowiek, którego swędzi nos. Nie zawsze zwraca się uwagę na rozróżnienie tych dwóch sformułowań: jedno jest bezpośrednim, a drugie pośrednim wyrażeniem objawu.

Lek ten nie został dostatecznie wypróbowany w próbie lekowej, aby ukazać charakter jego przewlekłych przejawów. Niewątpliwie ma również takie działanie, stosowano go jednak w ograniczonym zakresie w ostrych schorzeniach o charakterze zymotycznym. Nie był szeroko stosowany w przewlekłych migrenowych bólach głowy, wyleczył jednak niektóre bóle głowy nasilające się od gorąca, w ciepłym pomieszczeniu i od ciepłego ubrania, nasilające się, gdy choremu robi się ciepło oraz po otuleniu ciała.

Gorąco w głowie, napływ krwi do głowy. Wyleczył także wykwity na skórze owłosionej głowy, podobne do wyprysku.

Nos

Okazał się także użyteczny w nieżytowych schorzeniach nosa, oczu i powiek. Jego działanie w obrębie nosa dotyczyło przede wszystkim stanów ostrych. Wywołuje najokropniejszy katar.

Nos jest zatkany, bardziej po stronie lewej. Chory musi oddychać przez usta. Kichanie nasila się w nocy; płynny, drażniący katar. Ślina spływająca po wargach powoduje otarcie, pieczenie i palenie błon śluzowych, a wargi krwawią. Wydzielina z nosa, spływając po skórze, pozostawia czerwone smugi.

„Drażniąca, posokowata wydzielina, powodująca nadżarcia wewnątrz nosa, na skrzydełkach nosa i górnej wardze”.

Jest to wymowny objaw, występujący w błonicy, różnych postaciach bolesności gardła oraz szkarlatynie, gdy wskazany jest ten lek.

Zapalenie języka z drażniącą wydzieliną z nosa. Zapalenie nasady języka, gardła i podniebienia miękkiego oraz migdałków. Gruczoły szyi są obrzęknięte.

Po tym stanie zapalnym następuje porażenne osłabienie, uniemożliwiające połykanie płynów lub pokarmu; kiedy pokarm zostaje przesunięty z jamy ustnej do gardła, przełyk odmawia działania, wskutek czego płyny i pokarmy płynne są wtłaczane ku górze do nosa i wypływają przez nos.

Obserwowano to klinicznie wielokrotnie w błonicy i bolesności gardła. Kichanie przypomina zwykły katar, z powtarzającymi się dreszczami całego ciała oraz mrowieniem i tępym bólem kości, jakby miały się połamać, podobnie jak w przypadku Nux, Eupator., Arn., Rhus, Bry. i Ars ., którym podczas „przeziębienia” towarzyszy ból całego ciała.

Jest to jeden z najbardziej znamiennych leków ilustrujących system objawów kluczowych, czyli praktykę tych, którzy przepisują lek na podstawie jednego objawu i podają go zawsze, gdy chory wierci palcem w nosie albo skubie wargi, mimo że również Cina powoduje wiercenie w nosie i skubanie warg.

Cina ma więcej objawów zastoinowych i nerwowych. Nozdrza są istotnie tak bolesne wskutek drażniącego działania wydzieliny wewnątrz nosa, że chory czuje się tak, jakby nozdrza były wypełnione ogniem. Tak opisują swoje dolegliwości pacjenci w przypadku wymagającym Arum triphyllum.

Przychodzą do gabinetu z bolesnym, odartym nosem, który mrowi i łaskocze, toteż nie mogą pozostawić go w spokoju. Płyn spływa po wardze i powoduje nadżarcia. Gruczoły szyi są często powiększone. Kiedy przeziębienie zajmuje nos, występuje bolesność szyi i ślinianki przyusznej.

Pragnienie wiercenia palcem w nosie. Wiercenie w boku nosa jest innym objawem i różni się od „wiercenia w nosie”.

Można zobaczyć dzieci wiercące palcem wewnątrz nosa. Występuje zapalenie przewodu nosowo-łzowego, prowadzącego od oka do nosa, któremu towarzyszy spływanie łez po policzkach; łaskotanie sięga wysoko wzdłuż tego przewodu, a dzieci, choć nie mogą dosięgnąć tego miejsca, usiłują do niego dotrzeć.

Chory z trudem mówi z powodu śluzu w tylnej części nosa. Mówi przez nos. Nos jest wypełniony śluzem i występuje znaczne obrzmienie wszystkich błon śluzowych, nadające głosowi nosowe brzmienie.

„Opuchnięta, obrzmiała twarz”.

Obserwując nos i twarz, można się zdziwić, jak znaczna część dolegliwości dotyczy lewej strony twarzy, lewego nozdrza, lewego przewodu łzowego itd.

Usta

Krwawią obie wargi, górna i dolna. Zwłaszcza dolna warga jest pozbawiona nabłonka i pozostają na niej krople krwi; chory stale ją skubie i szczypie, a kiedy prosi się dziecko, by przestało albo odsunęło ręce, wydaje ono krzyk o jakby grobowym brzmieniu.

„Dzieci często skubią obnażone powierzchnie i wiercą w nich palcami, choć sprawia im to ból i krzyczą z tego powodu; mimo to nadal wiercą”.

Jest to znamienny objaw. Płyny powodują odarcie warg, następnie pojawia się łaskotanie, a chory nie może pozostawić miejsca w spokoju i musi stale przy nim manipulować.

„Pojawienie się obnażonych, krwawiących powierzchni na wargach, w jamie ustnej, nosie itd.”

Stan ten opisuje intensywny świąd i mrowienie. W durze brzusznym, w którym trudno byłoby oczekiwać znacznego obrzęku ślinianek przyusznych, gruczoły te są powiększone. Powiększenie gruczołów ślinowych występuje również w błonicy, szkarlatynie i bolesności gardła.

Jest to stan zapalny z bolesnością i obrzękiem tych gruczołów; gruczoły są twarde i tkliwe na dotyk. Język jest czerwony, a brodawki uniesione; wygląda niemal tak, jakby był pozbawiony nabłonka. Jest odarty i krwawiący; niekiedy krwawi w kilku miejscach, a czasami, gdy stan ten trwa już kilka dni, wysunięty język wygląda jak wielka czerwona truskawka, dlatego nazwano go:

„Językiem truskawkowym”.

„Język popękany, krwawiący, piekący, bolesny; pieczenie języka i cieśni gardzieli”.

Gnilny zapach z ust. Jama ustna jest cuchnąca i tak bolesna, że chory nie chce pić. Wszystko to wskazuje na mrowienie i odarcie jamy ustnej, sięgające daleko w głąb gardła.

Zaglądając do jamy ustnej, można zobaczyć miejsca odarte, pozbawione nabłonka i krwawiące. Nadmierne wydzielanie drażniącej śliny. Usta pieką i są bolesne. Chory płacze, gdy cokolwiek mu się podaje. Jama ustna jest pokryta błoniczymi owrzodzeniami, a także nalotami aftowymi obejmującymi całe usta i język.

W tekście podano „kłucie”, jest to jednak bolesne mrowienie, kłucie jak po użądleniu pszczoły; w gardle występują bóle kłujące, a zajęte części są owrzodziałe, odarte i krwawią.

Stolce: Występuje biegunka taka, jaką spotyka się w samoistnym durze brzusznym. Jeśli widzieliście kiedyś żółtą papkę z mąki kukurydzianej nałożoną na talerz, przypomina ona wyglądem żółte stolce durowe. Gdy lek ten jest właściwy, biegunka jest żółta jak mąka kukurydziana; częste, kałowe, rzadkie, papkowate, żółte wypróżnienia — oto opis tego stolca w durze brzusznym.

Innym razem stolec jest ciemnobrązowy, wodnisty i rzadki. Jak zwykle, kał jest drażniący. Rzadki kał wydostaje się z odbytu, powodując utrzymujące się odarcie i pieczenie okolicy. Przy innych dolegliwościach, zwłaszcza w durze brzusznym, w pachwinie, gdzie udo zgina się ku brzuchowi, drażniąca wilgoć powoduje nadżarcie.

Ponownie stwierdzamy odarcie nad kością guziczną. Drażniący płyn powoduje wilgotność i odarcie tylnej części szpary za odbytem, tak że zarówno nad kością guziczną, jak i za odbytem występują odarcie i drażniąca wilgoć.

Głos: Zaburzenia głosu stanowią znaczną część obrazu chorobowego. Stwierdzono szczególny związek tego leku ze śpiewakami i mówcami publicznymi.

Gdy prawnik po długiej rozprawie podejmuje końcowy wysiłek, przemawia już od trzech lub czterech godzin, a następnie, będąc spoconym, znajdzie się w przeciągu albo wyjdzie na zewnątrz, może zachrypnąć i nie być w stanie dokończyć przemowy; dawka Arum triph. pozwoli mu kontynuować ją czystym głosem.

Lek usuwa chrypkę. U mówców publicznych i śpiewaków, którzy musieli nadwyrężać głos, nieco się przeziębili, a po długotrwałym wysiłku ich głos stał się ochrypły, jest to najbardziej znamienna cecha głosu Arum triph.

„Głos ochrypły wskutek przeciążenia głosu podczas mówienia lub śpiewania”.

„Głos niepewny, niepoddający się kontroli, stale się zmieniający — raz niski, raz ochrypły itd.”

Przejawia się to następująco. Osoba zaczyna mówić na określonej wysokości głosu i nie jest w stanie z wami rozmawiać, próbuje jednak innej wysokości i wtedy może mówić. Osobliwe jest to, że przy pewnych dźwiękach traci głos; wskazuje to na nieregularne, ogniskowe zapalenie strun głosowych. Zapalenie nie jest jednolite, gdyż wówczas głos byłby zajęty równomiernie.

„Gardło kaznodziejów” nie jest dobrym określeniem, ponieważ chodzi w istocie o chrypkę kaznodziejów — chrypkę i bolesne odarcie gardła mówców publicznych podczas mówienia.

Można by oczywiście powiedzieć, że każda chrypka nasila się podczas mówienia, lecz nie zawsze tak jest.

Chrypce Rhus towarzyszy charakterystyczna dla tego leku poprawa od ruchu, a posługiwanie się głosem jest ruchem krtani.

Kiedy pacjent Rhus zaczyna posługiwać się głosem, stwierdza chrypkę, ale po krótkim używaniu głosu wszystko się rozluźnia, głos staje się swobodniejszy, czyli następuje poprawa od ruchu. Może tak być zarówno w ostrej, jak i przewlekłej chrypce.

W przypadku omawianego leku, podobnie jak w Phosphorus , głos poprawia się po oczyszczeniu strun głosowych z niewielkiej ilości śluzu. Inaczej jest w przypadku Rhus tox ., gdyż występują tam osłabienie i porażenie wskutek zimna. Dobrze wiadomo, że w obrazie Rhus tox. ścięgna i mięśnie dotknięte dolegliwościami reumatycznymi stają się słabe; na początku ruchu są sztywne, a poprawa następuje po ich rozgrzaniu. Tak samo dzieje się z głosem.

Klatka piersiowa

W klatce piersiowej występują pieczenie i uczucie odarcia podczas kaszlu; dolegliwości te sięgają dołka podsercowego.

„Uczucie odarcia w klatce piersiowej”.

„Płuca wydają się obolałe”.

„Bolesność lewego płuca”.

Można zauważyć, że pacjenci i uczestnicy prób lekowych często umiejscawiają swoje cierpienia w płucach, choć w rzeczywistości zajęta może być inna okolica. Sądząc na podstawie pozostałych znanych objawów, pieczenie to najprawdopodobniej występuje w tchawicy, chociaż w tekście wskazano płuca.

Lek ten rzeczywiście powoduje pieczenie w tchawicy na całej jej długości podczas napadu kaszlu oraz w większych odgałęzieniach oskrzeli. Stan nieżytowy ogranicza się przede wszystkim do tych części — tchawicy i oskrzeli — lek ten wyleczył jednak również zapalenie płuc. Okazał się użyteczny jako środek paliatywny w gruźlicy płuc.

W nieprzetworzonej postaci jest stosowany przez rolników jako domowy lek na kaszel i przeziębienie oraz paliatywnie w suchotach. W wielu wiejskich domach można znaleźć dziką rzepę nawleczoną na sznurki jak paciorki i zawieszoną do wyschnięcia; następnie ściera się ją i podaje z cukrem oraz śmietaną.

Wspomniałem już, że lek zdaje się preferować lewą stronę głowy, lewe nozdrze i lewą stronę twarzy. Preferuje również lewą stronę klatki piersiowej i lewe płuco. Występuje bolesność po lewej stronie klatki piersiowej oraz lewego ramienia. Pojawia się uczucie pełności w klatce piersiowej i bolesność schodząca ku dołowi oraz obejmująca lewe płuco.

Oto kliniczny obraz gorączki:

„Tyfoidalne postacie gorączki; skubanie końców palców i suchych warg aż do krwi itd.”

W większości tych dolegliwości mocz jest bardzo skąpy, a niekiedy jego wydalanie zostaje zupełnie zatrzymane. Korzystne działanie leku w takich przypadkach można najczęściej rozpoznać po tym, że natychmiast wywołuje obfity odpływ moczu. Jest to oznaka poprawy.

Na skórze wywołuje pełną szkarłatną wysypkę, jakiej należałoby oczekiwać w szkarlatynie, a także wybroczyny durowe.