Alumina

Alumen i Alumina: Lek ten bardzo dobrze stosuje się po Alumen , które ma w swej naturze wiele z Alumina, a sposób jego działania zależy w dużej mierze od stanowiącej jego podstawę Alumina.

Przychodzi mi na myśl, by podsunąć małą wskazówkę. Gdy dysponujecie dobrą, obszerną próbą lekową tlenku lub węglanu, w której dobrze ujawniły się objawy psychiczne, możecie w pewnym stopniu posłużyć się nimi jako przesłanką przy przepisywaniu innej soli o tej samej podstawie, której próba lekowa przyniosła niewiele objawów psychicznych.

Na przykład macie grupę objawów zdecydowanie odnoszących się do Alumen .

Objawy psychiczne Alumen , nie zostały jednak ujawnione w szerszym zakresie; macie mimo to objawy psychiczne podstawy Alumen , którą jest tlenek. Jeżeli więc pacjent ma objawy psychiczne Alumina, a objawy fizyczne Alumen , możecie racjonalnie przypuszczać, że Alumen wyleczy, ponieważ oba zawierają Aluminum.

Umysł

Objawy psychiczne Alumina znamy dość dobrze.

Lek ten szczególnie oddziałuje na intelekt i do tego stopnia zaburza zdolność rozumowania, że pacjent nie jest w stanie podjąć decyzji; osąd jest zaburzony.

Nie potrafi właściwie pojmować rzeczywistości; rzeczy, o których wie lub wiedział, że są realne, wydają mu się nierzeczywiste i wątpi, czy istotnie są takie, jakimi je znał.

W Guiding Symptoms nie wyrażono tego tak jasno, lecz w Chronic Diseases znajduje się opis, który ujmuje ten stan najlepiej ze wszystkich.

Czytamy tam:

„Kiedy coś mówi, czuje się tak, jakby powiedziała to inna osoba, a kiedy coś widzi — jakby zobaczyła to inna osoba albo jakby mógł przenieść się w kogoś innego i dopiero wtedy widzieć”.

Oznacza to splątanie umysłu, pomieszanie pojęć i myśli. Lek wyleczył te objawy.

Świadomość własnej tożsamości jest zaburzona. Chory nie jest całkiem pewien, kim był; zdawało mu się, jakby nie był samym sobą.

Jego umysł znajduje się w stanie oszołomienia. Popełnia błędy w pisaniu i mówieniu! używa słów, których nie zamierzał użyć; używa niewłaściwych słów.

Splątanie i przyćmienie intelektu. Niezdolność do podążania za tokiem myśli. Następnie wchodzi w inny stan, w którym zaczyna się spieszyć. Nic nie dzieje się dostatecznie szybko; czas zdaje się płynąć tak wolno; wszystko się opóźnia; nic nie przebiega prawidłowo.

Ponadto występują u niego impulsy. Kiedy widzi ostre narzędzia lub krew, budzą się w nim impulsy, z powodu których przechodzą go dreszcze. Narzędzie, którym można by dokonać morderstwa lub zabić, wywołuje te impulsy; impuls, by zabić samą siebie.

Pacjent Alumina jest bardzo smutny, stale smutny. Nieustannie lamentuje; jęczy, zamartwia się, zadręcza i spieszy.

Chce uciec; chce opuścić to miejsce, mając nadzieję, że gdzie indziej będzie lepiej; przepełniają go lęki.

Wszelkiego rodzaju wyobrażenia. Pewien rodzaj ogólnej trwożliwości. Kiedy rozmyśla nad tym stanem umysłu, sądzi, że straci rozum.

Myśli o tym szaleńczym stanie, pośpiechu i splątaniu umysłu, o tym, że ledwie pamięta własne imię i jak bardzo jest rozdrażniony; zastanawia się, czy nie popada w obłęd, aż w końcu rzeczywiście uważa, że wariuje.

Większość objawów psychicznych pojawia się rano po przebudzeniu. Przygnębienie i płacz po przebudzeniu rano. Nastroje zmieniają się naprzemiennie.

Czasem jego stan psychiczny nieco się poprawia, a nastrój przechodzi w spokojny, pogodny stan; potem znów ogarniają go lęk i trwożliwe oczekiwanie. Ma się wydarzyć coś złego i chory jest pełen niepokoju. Niepokój o przyszłość.

Nerwy i osłabienie: Kolejną najbardziej uderzającą cechą jest sposób, w jaki lek działa na nerwy odchodzące od rdzenia kręgowego.

Występuje osłabienie mięśni zaopatrywanych przez te nerwy; osłabienie całego ciała. Trudność w połykaniu, stan porażenny przełyku; trudność w unoszeniu lub poruszaniu ramionami; porażenie jednej strony ciała albo porażenie mięśni kończyn dolnych, pęcherza moczowego lub odbytnicy.

Stan porażenny rozpoczyna się jako pewnego rodzaju częściowe porażenie, przez długi czas będące jedynie bezczynnością, która z czasem narasta do zupełnego porażenia. Wszystko ulega spowolnieniu.

Przewodnictwo nerwowe jest upośledzone, tak że ukłucie szpilką w kończynę odczuwa się dopiero po mniej więcej sekundzie. Wszystkie jego zmysły są upośledzone w ten sposób, aż w istocie dochodzi do odrętwienia świadomości, co sprawia wrażenie pewnego rodzaju otępienia intelektu, ociężałości umysłowej. Wrażenia docierają do jego umysłu z wyraźnym opóźnieniem.

Stan porażenny przewija się przez cały obraz leku i na wiele sposobów jest obserwowany w różnych częściach ciała. W pęcherzu moczowym przejawia się powolnym oddawaniem moczu.

Kobieta długo siedzi, zanim rozpocznie się wypływ moczu, nie mogąc przeć, a potem strumień płynie powoli. Pacjentka powie, że nie potrafi przyspieszyć wypływu moczu. Oddawanie moczu rozpoczyna się powoli i mocz płynie powoli, a czasem jedynie kapie. Niekiedy dochodzi do zatrzymania moczu, który mimowolnie wycieka kroplami.

To spowolnienie obserwuje się również w odbytnicy. Traci ona napięcie i chory nie jest zdolny do zwykłego parcia podczas wypróżnienia; odbytnica jest tak niedowładna, że może być pełna i rozdęta, a ilość kału ogromna, mimo to — chociaż stolec jest miękki — występuje zaparcie.

Przy tym leku stolec często jest twardy, zauważamy jednak, że lek działa najlepiej tam, gdzie występuje taki niedowład odbytnicy z miękkim stolcem. Jeśli jednak obecne są opisane przeze mnie objawy psychiczne wraz z obfitym, twardym, guzowatym lub grudkowatym stolcem, Alumina wyleczy.

Parcie konieczne do oddania miękkiego stolca jest tak silne, że czasem usłyszycie od pacjentki następujący opis tego stanu:

Siedząc na sedesie, musi długo czekać, chociaż odczuwa pełność i od wielu dni nie oddawała stolca; ma świadomość, że powinna się wypróżnić, i czuje pełność w odbytnicy, a jednak długo siedzi i w końcu usiłuje sobie pomóc, silnie tłocząc mięśniami brzucha i energicznie prąc, choć zarazem czuje, że sama odbytnica podejmuje bardzo niewielki wysiłek.

Nadal prze, oblana obfitym potem, uczepiona sedesu, jeśli tylko jest się czego uchwycić; ciągnie i wysila się jak przy porodzie, aż wreszcie udaje jej się wydalić miękki stolec, lecz nadal ma wrażenie, że pozostało go więcej.

Oczywiście wiele innych leków również cechuje takie parcie przy oddawaniu miękkiego stolca, lecz każdy z nich ma własne cechy charakterystyczne. Weźmy na przykład osobę, która nie może powstrzymać się od snu; mówi, że nie jest w stanie przeczytać ani jednego wiersza bez zaśnięcia, że mogłaby spać bez przerwy; dniem i nocą cierpi z powodu suchości ust, a język przylega jej do podniebienia.

Niech teraz opisze ten stan parcia i zmagania się z wydaleniem miękkiego stolca, a niemal nie musicie pytać o nic więcej, by poznać właściwy lek.

Jeżeli oprócz tego, co już powiedziała, pacjentka wyjaśni, że ma zwyczaj mdleć po dłuższym staniu, że źle się czuje w dusznym pomieszczeniu i doznaje wszelkiego rodzaju dolegliwości w zimnym powietrzu, lekiem tym jest Nux moschata.

Widzicie teraz, jak łatwo leki przemawiają; same opowiadają swoją historię. Przypuśćmy, że przychodzi do was kobieta, która cierpiała z powodu krwotoku i przedłużającego się sączenia krwi, jest blada i słaba, a brzuch ma rozdęty gazami; występują u niej liczne odbijania i oddawanie gazów, przy czym im więcej gazów oddaje, tym gorzej się czuje. Ma ponadto te same objawy: długotrwałe parcie przed oddaniem miękkiego stolca, ogromny wysiłek przy bezczynności odbytnicy. Nie moglibyście uczynić nic innego, jak tylko podać jej China.

Wiecie już, jak łatwo leki przemawiają i opowiadają własną historię.

Pozwalając lekom przemawiać i opowiadać własną historię, dokonujemy indywidualizacji.

Powiedziałem to wszystko, aby wykazać, że wyboru leku nie należy opierać na bezczynności odbytnicy.

Indywidualizacji trzeba dokonać poprzez pacjenta. Jest to zasada, której nigdy nie wolno naruszać. Możecie mieć dwadzieścia leków posiadających określony objaw, lecz jeśli potraficie wskazać kilka naprawdę wyraźnych cech pacjenta — sposób, w jaki załatwia swoje sprawy, oraz sposób, w jaki choroba oddziałuje na całego człowieka — wówczas macie podstawę do indywidualizacji.

Widzieliście pacjenta Alumina, pacjenta China oraz pacjenta Nux moschata. Jedynym obowiązkiem lekarza jest leczyć chorego, co oznacza badanie samego pacjenta, dopóki nie uzyska się obrazu choroby.

Zawroty głowy

Obraz tego leku obfituje w zawroty głowy; chory drży, zatacza się, a „przedmioty wirują” niemal stale. Odpowiada on zawrotom głowy u ludzi całkowicie wyczerpanych, starych, wyniszczonych pacjentów oraz osób osłabionych starością.

Także zawroty głowy pojawiające się przy zamykaniu oczu, jakie spotyka się w schorzeniach rdzenia kręgowego, w stwardnieniu sznurów tylno-bocznych.

Alumina wywołała zaburzenia analogiczne do ataksji lokomotorycznej. Powoduje drętwienie podeszew stóp, bóle piorunujące, zawroty głowy przy zamykaniu oczu, a także chwiejny chód i zaburzenia koordynacji.

Prawdą jest, że we wczesnym okresie ataksji lokomotorycznej Alumina zahamuje proces chorobowy, przywracając porządek w wewnętrznym stanie organizmu.

Za pomocą Aluminum metallicum zatrzymywałem bóle piorunujące w starych, nieuleczalnych przypadkach i znakomicie poprawiałem odruchy, wykazując w ten sposób ogólną poprawę stanu pacjenta.

Modalności: Większość objawów nasila się (<) przy wstawaniu rano.

Rano, jak już wspomniałem, mocz oddaje się wolniej niż później, gdy chory trochę się porusza i rozgrzeje. Jego kończyny są rano sztywniejsze, a swój umysł musi pobudzić do działania. Budzi się zdezorientowany i zastanawia się, gdzie jest.

Zobaczycie to zwłaszcza u dzieci — budzą się rano w stanie dezorientacji, jaki spotkacie u Alumina, Aesculus, Lycopod .

Musi skupić umysł na rzeczach, aby ustalić, czy są takie, jakimi być powinny, i jak powinny wyglądać; zastanawia się, czy jest w domu, czy w jakimś innym miejscu.

Występują liczne bóle głowy z nudnościami i wymiotami. Bóle głowy pojawiają się za każdym razem, gdy chory się przeziębia. Prawdopodobnie wynika to ze stanu nieżytowego.

Błony śluzowe: Pacjent Alumina niemal stale cierpi z powodu suchości błon śluzowych; nos jest suchy i zatkany, zwłaszcza po jednej stronie, najczęściej lewej.

Nos sprawia wrażenie, jakby był pełen patyczków, suchych błon lub strupów; stare strupy po zanikowym nieżycie znajdują się w nozdrzach tylnych i w zachyłku Rosenmüllera.

W całym nosie występują duże, zielone, cuchnące strupy. Teraz ujawnia się związek z bólem głowy. Za każdym razem, gdy chory się przeziębia, gęsta żółta wydzielina zmniejsza się i ustępuje miejsca wydzielinie wodnistej; pojawia się ból czoła nad oczami, przechodzący na wskroś głowy, z nudnościami i wymiotami.

To właśnie oznacza określenie „ból głowy wskutek przewlekłego nieżytu”. Ból głowy > w pozycji leżącej. Występują u niego migrenowe oraz okresowe bóle głowy.

Zobaczycie, że Alumina odpowiada konstytucji, którą można nazwać psoryczną — konstytucji starej, wyniszczonej i wątłej; konstytucji skrofulicznej, ze skłonnością do gruzełków i schorzeń nieżytowych.

Skłonność nieżytowa tego leku jest wyraźna. Nieżyty występują wszędzie tam, gdzie znajdują się błony śluzowe. Alumina rozlegle oddziałuje na skórę i błonę śluzową, tj. na zewnętrzną i wewnętrzną skórę, na powierzchnie ciała.

Pacjent stale odkrztusza, często wydmuchuje nos i ma wydzielinę z oczu. Do tego stanu nieżytowego należą liczne zaburzenia widzenia, które można teraz omówić.

Przyćmienie widzenia, jakby chory patrzył przez mgłę, opisywaną czasem jako zasłona. Mgliste przyćmienie widzenia.

Występują również zaburzenia mięśni oka, mięśni gałki ocznej oraz mięśnia rzęskowego. Wzrok jest słaby i zmienny. Porażenna słabość, właściwa całemu obrazowi tego leku, ujawnia się w określonych mięśniach lub grupach mięśni, wskutek czego dobranie okularów sprawia wielką trudność. Czynność mięśni oka jest zaburzona.

Nosogardło: Stan nieżytowy szerzy się na tylną część nosa; nozdrza tylne są wypełnione ciągliwym śluzem i strupami, a przy oglądaniu gardła można zobaczyć, że podniebienie miękkie, błona śluzowa migdałków i gardła oraz wszystkie widoczne części są ziarniste, obrzęknięte, przekrwione i objęte stanem zapalnym.

Gardło wydaje się suche; występują przewlekła nadwrażliwość i bolesność. Przy połykaniu pokarmu pojawia się kłucie oraz wrażenie, jakby gardło było pełne drobnych patyczków, szczególnie po krótkiej przerwie; poprawa po zwilżeniu gardła i przełknięciu. W nocnym powietrzu, po pozostawaniu przez pewien czas bez ruchu, gromadzi się ciągliwy śluz.

Stan ten szerzy się na krtań, powodując bolesność krtani i klatki piersiowej oraz przewlekły, suchy, męczący kaszel. Ten sam stan nieżytowy schodzi do przełyku, który staje się wrażliwy i niesprawny. Chory przełyka z trudem.

Kęs pokarmu przechodzi w dół dopiero przy wysiłku, a chory czuje go na całej drodze. Występują bolesność i niesprawność, niedowład oraz trudność w połykaniu.

Ta porażenna słabość sprawia, że chory musi użyć pewnej siły, aby przełknąć; podczas schodzenia przełykanej substancji odczuwa cały akt połykania, jak gdyby przełyk był nadwrażliwy. Występuje stan nieżytowy żołądka, jelit i odbytnicy, dlatego miękkiemu, lecz trudnemu do oddania stolcowi często towarzyszy nagromadzenie śluzu.

Stan nieżytowy obejmuje również pęcherz moczowy, nerki i cewkę moczową, a dawna rzeżączka przedłuża się w postaci nieżytowego wycieku lub przewlekłego wycieku z cewki moczowej.

Czasami nie jest to typowy przewlekły wyciek z cewki, lecz wydzielina utrzymuje się przez wiele miesięcy i zamiast stać się jasna, mlecznobiała, jak zwykle w większości przewlekających się przypadków rzeżączki, pozostaje żółta i bezbolesna. Tak samo dzieje się w pochwie.

Śluzowa wydzielina z pochwy jest gęsta, żółtawobiała, niekiedy nadżerająca. Widzimy zatem, że do opisanej konstytucji i obrazu tego leku należy rozległy stan nieżytowy.

Skóra

Gdy przechodzimy do skóry, znajdujemy podobny stan. Chory ma skłonność do wszelkiego rodzaju wykwitów. Skóra wiotczeje, staje się sucha i podatna na wykwity, zgrubienia, stwardnienia, owrzodzenia, pękanie i krwawienie.

Świąd wykwitów nasila się w cieple łóżka. Skóra swędzi nawet wtedy, gdy nie ma żadnego wykwitu — po rozgrzaniu się w łóżku chory drapie się aż do krwi. Daje to pewne wyobrażenie o wykwitach, które trzeba będzie brać pod uwagę. Przychodzi do was chory pokryty strupami i mówi:

„Kiedy w nocy robi mi się ciepło, muszę się drapać i drapię się aż do krwi”.

W przypadku Alumina bardzo ważne jest ustalenie, czy strupy powstały wskutek drapania, czy też choroba od początku wystąpiła jako swędzący wykwit; w Alumina początkowo nie ma bowiem żadnego wykwitu, lecz chory drapie się, aż zedrze skórę, i dopiero wtedy tworzą się strupy.

Należy zatem przepisywać lek nie ze względu na wykwit, lecz na świąd skóry bez wykwitu. W przypadku Mezereum, Arsenicum, Dolichos i Alumina skóra swędzi, chory drapie ją aż do krwi, a wówczas doznaje ulgi.

Oczywiście później pojawia się pozorny wykwit, ponieważ tworzą się strupy. Gdy tylko rozpoczyna się gojenie, powraca świąd, a ulgę przynosi dopiero zdrapanie skóry do żywego. Krwawiące sączenie ze skóry łagodzi świąd.

Niektóre książki nie rozróżniają świądu bez wykwitu od świądu z wykwitem; dlatego prawie wszyscy młodzi lekarze zaczynają sądzić, że świąd skóry zawsze musi być związany z wykwitem, i popełniają błąd, próbując określić, jaki to rodzaj wykwitu.

Skóra grubieje, twardnieje i ulega owrzodzeniu, a pod wrzodami występują stwardnienia. Zarówno błony śluzowe, jak i skóra wykazują bardzo małą reaktywność oraz skłonność do stwardnień.

Zgrubienie błony śluzowej można znaleźć w dowolnym miejscu; po zgrubieniu pojawiają się drobne owrzodzenia, a z czasem u podstawy wrzodów tworzą się stwardnienia. To samo dotyczy skóry. Suchość i pieczenie przewijają się przez cały obraz leku i można je przypisać wszystkim błonom śluzowym oraz skórze w ogólności.

Przewlekle ziarniste powieki. Jeśli odwiniemy powieki, zobaczymy, że błona śluzowa jest zgrubiała. Niekiedy to zgrubienie lub przerost powoduje wywinięcie powiek na zewnątrz, jak w ektropionie.

„Rzęsy wypadają”; jest to zgodne ze stanem ogólnym.

Włosy wypadają na całym ciele. Niektóre okolice zostają zupełnie pozbawione owłosienia; włosy na głowie wypadają w znacznym stopniu. W uszach występują wszelkiego rodzaju dźwięki, brzęczenie itd., a także zaburzenia słuchu; ropny wyciek z ucha.

„Czubek nosa popękany” — jest to zgodne z obrazem leku.

Stwardnienia występują tu i ówdzie, wskutek czego u osoby podatnej na takie obrzęki i wykwity sprzyjają rozwojowi tocznia i nabłoniaka.

Alumina i Alumen, podobnie jak Ars., Lach., Sulph. oraz Conium , są lekami odnoszącymi się do tych zaburzeń. Niektóre z nich przynosiły znakomite wyleczenia w przypadkach nacieczenia.

Na skórze twarzy i innych części ciała występuje uczucie pełzania i świąd, szczególnie po rozgrzaniu. Uczucie napięcia. Swoiste wrażenie na twarzy i innych częściach nieosłoniętych ubraniem: jakby na twarzy znajdowało się zaschnięte białko jaja, zaschnięta krew albo pajęczyna.

Jeśli kiedykolwiek przechodziliście przez miejsce pełne pajęczyn i cienka nić pajęczyny przeciągnęła się po waszej twarzy, znacie swoiste uczucie pełzania, jakie wywołuje; nie można pozostawić go bez uwagi, dopóki ta nić nie zostanie usunięta.

To odczucie należy szczególnie do Alumina, Borax, Bar. c.

Drobne uczucia pełzania i robaczkowania w skórze. Świąd twarzy. Objawy te są tak drażniące, że chory siedzi i bez przerwy pociera twarz.

Można pomyśleć, że jest nerwowo pobudzony. Sprawia wrażenie nerwowego, gdy siedzi, pocierając grzbiety dłoni. Warto ustalić, czy robi to dlatego, że nie może utrzymać rąk nieruchomo, czy z powodu świądu. Z powodu tego swędzącego odczucia na twarzy podnosi dłoń do twarzy, jakby chciał coś z niej strzepnąć.

Gardło

Być może nie powiedziałem o gardle tyle, ile należało.

„Wrzody w cieśni gardzieli, gąbczaste, wydzielające żółtawobrunatną, cuchnącą ropę”.

Można powiedzieć, że chory często cierpi na przewlekłą bolesność gardła. Alumina ma szczególną skłonność do umiejscawiania swego działania na błonach śluzowych.

U osoby odpowiadającej Alumina można stwierdzić krwawienia ze wszystkich błon śluzowych. Cierpi ona na nieżyt nosa i ma zaczerwienione oczy; nos staje się zatkany, często dochodzi do ostrych przeziębień oraz bardzo ciężkich dolegliwości gardła.

Wydzieliny ze wszystkich otworów ciała. Nie jest to lek wybierany w przypadku przeziębienia umiejscawiającego się w gardle ani środek na ostrą bolesność gardła, lecz głęboko działający lek antypsoryczny, którego działanie trwa miesiącami.

Największą użyteczność wykazuje jako lek na skłonność do przeziębiania się.

Pod tym względem przypomina Sil., Graph. i Sulfur. Wywołuje zmiany tkankowe i czyni to powoli, ponieważ jest lekiem wolno działającym.

Chociaż chory z takimi głęboko zakorzenionymi dolegliwościami psorycznymi po podaniu leku ogólnie czuje się lepiej, upłyną miesiące, zanim jego objawy ustąpią.

Może powiedzieć: „Czuję się lepiej, ale wszystkie moje objawy nadal zdają się obecne. Mogę lepiej jeść i lepiej spać”.

Zmiana leku byłaby wówczas nierozsądna. Nie należy oczekiwać natychmiastowego ustąpienia nieżytów, bólów pleców ani innych objawów, z powodu których podano ten lek.

Można być zadowolonym, jeśli wyniki pojawią się po wielu tygodniach. To samo można zaobserwować w porażennej słabości wywoływanej przez Plumbum .

Do użycia wchodzi nowy lek, którego próba lekowa jest bardzo obszerna i bogata, a jego objawy są analogiczne do objawów omawianego środka. Jest nim Curare.

Curare: Chciałbym, abyśmy mieli dokładniejszą próbę lekową tego środka, ale już obecna obfituje w bardzo wiele cech podobnych do Alumina i Plumbum, szczególnie w zakresie słabości rąk i palców u pianistów.

Doświadczona pianistka powie, że po pewnym czasie gry jej palce zaczynają poruszać się wolniej. Słabość zdaje się dotyczyć prostowników. Brakuje zdolności unoszenia palców; ruch unoszenia zanika.

Curare w dużym stopniu przezwycięża ten stan i przywraca szybkość ruchu unoszenia palców. Omawiany lek również ogólnie obejmuje takie stany niedowładu; podczas gdy Curare odnosi się szczególnie do porażenia prostowników bardziej niż zginaczy, porażenie w Alumina dotyczy zarówno zginaczy, jak i prostowników.

Alumina: Jest to jeden z nielicznych leków, w których stwierdzono nasilenie dolegliwości po skrobi, szczególnie po skrobi ziemniaczanej.

Nasilenie po jedzeniu ziemniaków. Występują zaburzenia trawienia, biegunka, silne wzdęcia oraz nasilenie kaszlu po ziemniakach.

Dolegliwości nasilają się również po soli, winie, occie, pieprzu i napojach spirytusowych.

Alumina jest lekiem rdzeniowym, a nasilenie po napojach spirytusowych odpowiada obrazowi niektórych innych leków rdzeniowych.

Znajdujemy je w Zincum. Ten pacjent Zincum nie może pić wina, ponieważ nasila ono wszystkie jego dolegliwości.

Chory ten jest tak wrażliwy i tak łatwo ulega nawet niewielkiej ilości alkoholu, że musi z niego zrezygnować. Alkohol nie tylko go odurza, lecz także nasila jego dolegliwości.

Żołądek i trawienie: W obrazie tego leku trawienie niemal całkowicie zawiodło. Chory jest podatny na nieżyt i owrzodzenia żołądka oraz zaburzenia trawienia wywoływane nawet najprostszym pokarmem. Kwaśne i gorzkie odbijania.

Wymioty treścią pokarmową, śluzem lub żółcią. Nudności, zawroty głowy, zgaga, silne wzdęcia. Wymiotuje śluzem i wodą. Żołądek jest rozdęty gazami. Wątroba jest siedliskiem licznych cierpień. Oba podżebrza są pełne bolesnych dolegliwości, szczególnie prawe.

Omawiając Alumen, zwracałem szczególną uwagę na jego działanie jako antidotum wobec ołowiu.

Ten lek również przeciwdziała trującym skutkom ołowiu oraz nadwrażliwości na ołów. Kolka i porażenna słabość u robotników pracujących z ołowiem, malarzy i artystów oraz u osób tak wrażliwych na ołów, że doznają porażenia po użyciu płynu do włosów zawierającego ołów.

Jeszcze nie tak dawno octan ołowiu był powszechnie stosowany przez kobiety na upławy, lecz stwierdzono, że tak wiele kobiet wykazywało na niego nadwrażliwość, iż zaniechano jego używania. Alumina jest najważniejszym antidotum na dolegliwości powstałe wskutek takiego stanu nadwrażliwości.

Szczeliny: W działach dotyczących stolca i odbytnicy znajduje się tak wiele cech należących do stanu ogólnego, że poza kilkoma ważnymi szczegółami prawie nic nie pozostaje do przedstawienia. Jak można przypuszczać, lek ten ma szczeliny; można się ich naturalnie spodziewać, jeśli weźmie się pod uwagę, jakiego rodzaju błony śluzowe i tkanki wytwarza organizm tego chorego. Chory bardzo cierpi z powodu zaparcia, silnie się natęża, błona śluzowa jest zgrubiała i obrzęknięta — w następstwie czego powstaje szczelina odbytu.

Kiedy widzimy, że lek wytwarza i wywołuje w organizmie taki stan, tworząc błonę śluzową sprzyjającą powstawaniu szczelin, nie musimy czekać, aż wyleczymy tym lekiem szczelinę, aby ustalić, czy będzie odpowiadał danemu przypadkowi.

Nie trzeba sięgać do repertorium, aby sprawdzić, czego ten lek dokonał w przypadkach szczeliny. Na podstawie ogólnej znajomości leku można dostrzec, że powinien wyleczyć chorego, ponieważ wywołuje taki stan błony śluzowej i skóry, jaki w sposób naturalny występuje u osoby ze szczeliną.

Skóra twardnieje, ulega owrzodzeniu, staje się niesprawna i chorobowo zmieniona, a ponadto powstaje zaparcie; po takim przestudiowaniu leku nie dziwi więc, że może on wyleczyć szczelinę.

Można również zastanowić się, które inne leki odpowiadają takiemu stanowi ustroju, i rozważyć, po jakich jeszcze lekach można by oczekiwać wyleczenia szczeliny.

Jeżeli przyjrzycie się naturze Nitric acid, Causticum i Graphites, zrozumiecie, dlaczego leki te tak znakomicie sprawdzały się w leczeniu szczelin. Właśnie tak należy studiować Materia Medica: trzeba poznać, jak lek oddziałuje na samego człowieka, na jego narządy i tkanki.

Pęcherz moczowy : „Częste oddawanie moczu”.

„Mocz oddawany podczas parcia na stolec albo niemożność oddania moczu bez takiego parcia”.

Jest to objaw wysokiego stopnia, objaw osobliwy, który można nazwać objawem szczegółowym pierwszego stopnia. Chory musi przeć na stolec, aby opróżnić pęcherz moczowy.

„Mocz szczypiący, żrący”.

„Uczucie słabości pęcherza moczowego i narządów płciowych”.

„Obrzęk cewki moczowej i wydzielanie z niej jasnożółtej ropy”.

„Pieczenie podczas oddawania moczu”.

Mężczyzna

Objawy ze strony męskich narządów płciowych cechują się osłabieniem, impotencją i nocnymi polucjami; lek jest odpowiedni, gdy narządy płciowe zostały wyczerpane wskutek nadużyć lub nadmiernego używania.

Występuje uczucie pełności i powiększenie gruczołu krokowego oraz różne zaburzenia jego czynności, z uczuciem pełności w kroczu.

Nieprzyjemne odczucia i dolegliwości w okolicy gruczołu krokowego po stosunku. Dolegliwości podczas wytrysku lub po nim albo po polucji.

Popęd płciowy jest osłabiony, a niekiedy całkowicie zanika. Poraźliwe osłabienie lub niedowład narządów płciowych — stan zgodny z całym obrazem leku.

„Wyciek płynu sterczowego podczas utrudnionego oddawania stolca”.

„Bolesne wzwody w nocy”.

Kobieta

U kobiety występuje wiele dolegliwości, które można wyleczyć tym lekiem, lecz są to przeważnie dolegliwości nieżytowe.

Przykładem są upławy: obfite, gryzące lub powodujące nadżerki, żółte; tak obfite, że spływają po udach, wywołując zaczerwienienie i zapalenie tych okolic.

Owrzodzenie wokół ujścia macicy. Błony śluzowe są osłabione i rozwarte oraz łatwo ulegają owrzodzeniu. Wszystkie te części znajdują się w stanie osłabienia.

Wskutek rozluźnienia więzadeł występuje uczucie ciągnięcia w dół. Uczucie ciężaru; trzewia miednicy wydają się ciężkie. Wydzielina jest ciągliwa, przypomina białko jaja, jest obfita i gryząca; przezroczysty śluz.

„Upławy żrące, obfite; spływające aż do pięt”.

Są bardziej zauważalne w ciągu dnia, ponieważ dolegliwości te na ogół nasilają się podczas chodzenia lub stania; nie jest to jednak objaw naprawdę ważny, lecz częsta okoliczność.

Po miesiączce kobieta odzyskuje siły dopiero niemal przed następnym okresem. Wszystkie jej mięśnie są osłabione; wydaje się, że zupełnie brak im napięcia. Lek jest szczególnie odpowiedni dla kobiet zbliżających się do końca okresu płodności, około czterdziestego roku życia; miesiączka powoduje krańcowe wyczerpanie, krwawienie jest skąpe, a mimo to wyczerpujące; cierpienia są straszne, a podczas miesiączki pacjentka czuje się bardzo źle. Wyczerpanie ciała i umysłu po miesiączce jest wyraźną cechą Alumina.

Lek ten jest również odpowiedni, gdy u kobiety rzeżączka przewleka się wskutek leczenia paliatywnego. Częściowo odpowiednie leki przynosiły jej ulgę, lecz żaden najwyraźniej nie działał dostatecznie głęboko, aby wykorzenić chorobę, ponieważ ta wciąż nawraca.

Przy wydzielinie, która stale powraca, poprawiając się na krótko po Pulsatilla , po tym czy innym leku, a nawet po Thuja , podanej raczej dlatego, że jest to rzeżączka, niż dlatego, że choruje konkretna kobieta.

Pacjentka jest zmęczona i wyczerpana; kiedy rozpatrując jej pełny obraz, dostrzegacie stan niedowładu oraz ciągłe nawroty wydzieliny łagodzonej paliatywnie lekami, pomyślcie o tym leku zarówno u mężczyzny, jak i u kobiety.

U mężczyzny wydzielina jest bezbolesna. Wyciek rzeżączkowy utrzymuje się długo, zanika i powraca, aż pozostaje zaledwie kilka kropli, a sam wyciek jest bezbolesny.

Lek wyleczył wiele takich starych przypadków. Groźba przewlekłego nieżytu. Błona śluzowa wszędzie jest przekrwiona i osłabiona.

Także u ciężarnej występują pewne dolegliwości. Kobieta, która z natury nie cierpi na zaparcie, podczas ciąży zaczyna mieć zaparcie ze wszystkimi charakterystycznymi cechami Alumina, t. j., bezczynnością odbytnicy i brakiem siły wydalającej; musi używać mięśni brzucha i długo przeć.

Niemowlę: Również niemowlę prze w podobny sposób. Można spotkać noworodka lub kilkumiesięczne niemowlę, które będzie potrzebowało Alumina.

Jest to bardzo często stosowany lek na zaparcie u niemowląt, gdy nie można znaleźć niczego innego; dziecko prze i prze, podejmując wszelkie wysiłki, aby wycisnąć stolec, lecz przy badaniu okazuje się, że stolec jest miękki i powinien był zostać z łatwością wydalony.

Występuje chrypka, utrata głosu i poraźliwe osłabienie krtani. Nie ma w tym nic dziwnego; jest to jedynie zgodne ze stanem ogólnym i wyniszczonym ustrojem. Chory ma słaby głos, a jeżeli jest śpiewakiem, może śpiewać tylko przez krótki czas i jest zdolny jedynie do niewielkiego wysiłku.

Wszystko jest ciężarem. Porażenie strun głosowych, które stale narasta, prowadząc do utraty głosu.

Kaszel i klatka piersiowa: Najbardziej uderzającymi objawami, do których teraz dochodzimy, są kaszel i dolegliwości klatki piersiowej. Niektórym rodzajom kaszlu towarzyszy odkrztuszanie, lecz zwykle jest to stały, suchy, urywany kaszel — jeden z tych dokuczliwych, uporczywych kaszlów, które trwają latami.

Pod względem charakteru suchego, urywanego kaszlu, szczególnie gdy wiąże się on z osłabieniem, lek ten dorównuje Arg. met., lecz po Arg. met . kaszel występuje w ciągu dnia, czego nie obserwuje się w przypadku Alumina.

Kaszel Alumina występuje rano. Oto objaw, który niemal w pełni oddaje charakter kaszlu Alumina:

„Kaszel wkrótce po przebudzeniu rano”.

Każdego ranka występuje długi napad suchego kaszlu. Kaszel jest silny, stale suchy i urywany; kobieta kaszle, dopóki nie zabraknie jej tchu, po czym wymiotuje i bezwiednie oddaje mocz.

Objaw ten najczęściej występuje u kobiet.

„Suchy, urywany kaszel z częstym kichaniem”.

W tekście napisano „od wydłużonego języczka”, lecz powinno być „od uczucia wydłużonego języczka”.

Chory ma wrażenie, jakby coś łaskotało go w gardle; jakby języczek zwisał bardzo nisko, i mówi, że jego podniebienie musi być zbyt długie.

Inne określenie tego samego objawu brzmi: „kaszel wskutek uczucia, jakby w gardle zwisał luźny fałd skóry”.

Niekiedy osoby, które nie wiedzą o istnieniu języczka, mówią o czymś luźno zwisającym w gardle, natomiast ci, którzy wiedzą, że mają języczek, zwykle nazywają go podniebieniem. Chodzi jednak o to samo odczucie. Występuje także łaskotanie w krtani.

Śpiewacy: Objaw ten jest zawsze przytaczany w odniesieniu do śpiewaków. O Alumina pomyślelibyśmy, gdy głos śpiewaka załamuje się wskutek porażenia albo przeciążenia głosu.

Głos słabnie i staje się nikły, a po przeziębieniu pojawia się osobliwy rodzaj łaskotania.

Alumina jest bardzo użyteczna w takich przypadkach. Arg. met . było lekiem stosowanym przez dawnych homeopatów u śpiewaków i mówców z silnym drżeniem i osłabieniem głosu, zanim poznano wartość Alumina w takich stanach.

Pozwólcie, że powiem tu coś o Rhus , ponieważ później mogę już o nim nie wspomnieć. U wielu starszych śpiewaków po przeziębieniu pozostaje osłabienie głosu, które zauważają, gdy zaczynają śpiewać.

Na początku śpiewania głos jest słaby i zachrypnięty, lecz poprawia się po krótkim używaniu. Wszystkim takim pacjentom — primadonnom, prawnikom, kaznodziejom itd. — należy podać Rhus.

Muszą rozgrzać głos, a wtedy wszystko jest w porządku, lecz mówią:

„Jeżeli wrócę do garderoby i trochę zaczekam, gdy ponownie zacznę śpiewać, będzie gorzej niż kiedykolwiek”.

Głos jest lepszy, jeżeli pozostają w bardzo gorącym pomieszczeniu i stale go używają. Odpowiada to ogólnemu obrazowi Rhus .

Chrypka: Można rozpoznać pewien rodzaj chrypki, który nieco różni się od porażennej chrypki Alumina i Arg. met.

Chrypka, o której mówię, występuje u tej samej grupy ludzi; kiedy zaczynają używać głosu, wydaje im się, że muszą usunąć śluz przez odchrząkiwanie, zanim głos zacznie prawidłowo działać.

Gdy struny głosowe zaczynają pracować, są pokryte śluzem; po jego usunięciu mogą działać bardzo dobrze, dopóki głos pozostaje w użyciu.

To jest Phosphorus. W takich przypadkach używanie głosu staje się bolesne. Struny głosowe bolą po ich używaniu, a krtań jest bolesna przy dotyku.

Niekiedy jest to tak wyraźne, że przy próbie użycia głosu chory czuje ból podobny do pchnięcia nożem. Chrypkę musimy zatem bardzo dokładnie indywidualizować.

Homeopatia jest sztuką rozróżniania. Bolesność klatki piersiowej znacznie nasilająca się od mówienia. Osłabiona siła mięśni klatki piersiowej. Płuca wydają się słabe, a w klatce piersiowej odczuwa się osłabienie. Wstrząs nasila dolegliwości klatki piersiowej.

Plecy i kończyny

Kolejne najbardziej uderzające cechy dotyczą pleców i kończyn; mówiłem już o nich ogólnie.

Pieczenie wzdłuż kręgosłupa; silny ból pleców. Pieczenie i bóle kłujące w plecach. Chory opisuje to następująco:

„Ból pleców, jakby przez dolne kręgi przebito rozpalone żelazo”.

Lek ten działa znakomicie w zapaleniu rdzenia kręgowego, gdy występuje również znaczny stan skurczowy pleców, wskazujący na zajęcie błon rdzenia.

Inną dobrze znaną cechą tego leku w zapaleniu rdzenia jest uczucie obręczy; częstym objawem jest odczucie, jakby tu i ówdzie wokół kończyn i tułowia znajdowały się opaski.

Uczucie ciasnego sznura opasującego tułów jest charakterystyczne dla najbardziej wyraźnego stanu podrażnienia i zapalenia rdzenia. Podrażnienie rdzenia kręgowego z miejscami nadwrażliwymi.

Miejsca piekące, jakby rozpalone żelazo wciskano w kręgosłup. Ból wzdłuż rdzenia, bóle rozdzierające i rwące w rdzeniu, z porażennym osłabieniem, narastającym porażeniem i całkowitym porażeniem; porażenie jednej połowy ciała.

„Ból podeszwy stopy podczas stąpania, jakby była zbyt miękka i obrzęknięta”.

„Drętwienie pięty podczas stąpania”.

„Drżenie kolan” — jest to jedynie przejaw ogólnego osłabienia.

„Kończyny drętwieją podczas siedzenia”.

Ilekroć kończyna opiera się o cokolwiek, drętwieje. Słabe krążenie, słabe przewodnictwo, słaba czynność nerwów; wszystko ulega spowolnieniu.

Ręce i nogi wydają się ciężkie.

„Bóle kończyn, jakby kości ściskano, zwężając je, z uciskiem w stawach”.

Przeczytam teraz niektóre objawy nerwowe, które potwierdzą część tego, co już omówiliśmy.

„Brak pobudliwości ciała”.

„Wielkie wyczerpanie sił, szczególnie po chodzeniu na świeżym powietrzu”.

„Jednostronne porażenie, szczególnie prostowników”.

„Porażenia reumatyczne i pourazowe u chorych na dnę moczanową”.

Chorzy na dnę z guzkami w stawach; stare, wyniszczone ustroje z niedowładem i wyczerpaniem.

„Stan pobudzenia umysłu i ciała”.

Drżenia występujące tu i ówdzie w ciele.

„Powolny, chwiejny chód jak po ciężkiej chorobie”.

Chory musi poruszać się powoli; nie może się spieszyć.

„Ruchy mimowolne”.

Sen i sny: Występują wszelkiego rodzaju sny i zaburzenia snu, przez co sen może być bardzo niespokojny i zaburzony.

Sen niepokrzepiający; budzenie się z kołataniem serca.

„Liczne sny i częste budzenie się; chory zrywa się przerażony, mamrocze lub krzyczy”.

„Podczas snu mięśnie karku odciągały głowę do tyłu”;

dzieje się tak w przypadkach porażennego osłabienia; chory musi się obudzić, ponieważ mięśnie tylnej części karku tak silnie ściągają głowę. Szarpnięcia tylnej części karku podczas snu.

W całym obrazie leku bardzo często przewija się znaczny niedostatek ciepła życiowego i uczucie zimna, a jednak pacjent chce przebywać na świeżym powietrzu; musi być dobrze ubrany i utrzymywany w cieple, lecz chce przebywać na świeżym powietrzu.

Pacjent stale się przeziębia przy każdej zmianie pogody i każdym przeciągu. Czasami kładzie się do łóżka zimny jak żaba, a gdy ogrzeje się w łóżku, świąd i ciepło łóżka tak go niepokoją, że nie znajduje żadnej ulgi.

Te dwie skrajności występują razem. Krążenie w obrębie kończyn i grzbietów rąk jest tak słabe, że przy zimnej pogodzie ręce są stale zimne i pokryte krwawiącymi pęknięciami oraz rozpadlinami.

Skóra

Skóra wzdłuż kości piszczelowej jest szorstka, nierówna i swędząca. Mówi się, że sucha pogoda oraz sucha, zimna pogoda nasilają dolegliwości Alumina, natomiast wilgotna pogoda niekiedy przynosi poprawę.

Stan gorączkowy tego leku nie jest wcale wyraźnie zaznaczony. Nie ma silnych dreszczy ani wysokiej gorączki; najbardziej znamiennie przeważają natomiast bierne, powolne, ospałe i przewlekłe cechy oraz przewlekłe objawy. U słabych, wyniszczonych chorych występują niekiedy poty nocne oraz pocenie się nad ranem. Lekki dreszcz rano. Dreszcz z pragnieniem.

Znamienną cechą tego leku jest przewlekła suchość skóry. Pot jest rzadki i skąpy.

Lek ten nie jest szczególnie odpowiedni przy takich obfitych, wyczerpujących potach. Jest zupełnym przeciwieństwem Calcarea , u której poty są obfite; natomiast w obrazie tego leku, przy schorzeniach rdzeniowych i porażennych, chory jest zmęczony wysiłkiem, bardzo wyczerpany, lecz się nie poci.

Można nakładać na niego kolejne koce, próbując wywołać pot, ale robi mu się tylko gorąco, zaczyna go swędzieć i nie poci się.

Skąpe pocenie się. Całkowita niezdolność do pocenia się. Przewlekła suchość skóry z rozpadlinami. Wskutek suchości skóra staje się zniszczona, nierówna i spękana. Znaczna suchość grubej skóry na grzbietach rąk; przy zimnej pogodzie ręce stają się zimne i zmieniają barwę.