Azotan srebra. AgO, NO 5 .

Po raz pierwszy sporządzony przez Arabów. Wprowadzony do praktyki przez Paracelsusa. W dawnych czasach nazywany kamieniem piekielnym — prorocze miano, wskazujące na jego straszliwe nadużywanie w naszej epoce. Zob. broszurę Skinnera o chorobach kobiet.

Po krótkiej próbie lekowej 15. potencji centesymalnej, przeprowadzonej przez Hahnemanna (zob. jego Materia Medica, 1813), lek nie był ponownie poddawany próbie aż do czasu, gdy dr J. O. Müller przeprowadził jego próbę lekową i w 1845 roku opublikował jedną z najbardziej uczonych rozpraw w literaturze medycznej, w czasopiśmie austriackim redagowanym przez Watzkego. Zob. Vol. 2, 1846, strony 1–112.

Zmarły Grauvogl, który uczynił z niego lek poniekąd polichrestowy, przypuszczał, że srebro łączy się z chlorem zawsze obecnym w wodzie. Vol. II., § 315.

Można byłoby to ustalić jedynie poprzez próbę lekową Argent. mur., podobną do rozpoczętej przez dr. Lembkego, Neue Zeitschrift für Klinik , Vol. II., zamieszczonej w Encyclopædia Allena, vol. 1., strona 452 , lecz niewystarczającej do porównania.

UMYSŁ [1]

Utrata świadomości; uczucie omdlewania.

Utrata pamięci. θ Ból głowy od tańca.

Utrata pamięci; leży z zamkniętymi oczami, unikając światła i rozmowy. θ Melancholia.

Osłabienie pamięci, które często nie pozwalało mu znaleźć właściwego słowa, wskutek czego zacinał się w mowie. θ Melancholia.

Podczas rozmowy zapominał, co chciał powiedzieć, i rozglądał się, jakby oczekiwał, że ktoś mu podpowie. θ Hipochondria.

Czas zdaje się płynąć bardzo wolno.

Ociężałość głowy, splątanie umysłowe; zawroty głowy; skłonność do upadania na bok.

Skupienie myśli na czymkolwiek lub poświęcenie uwagi swoim sprawom było dla niego niemożliwe; gdy próbował, natychmiast ciemniało mu przed oczami i nasilał się ból głowy. θ Ataksja malaryczna.

Znaczne osłabienie władz umysłowych. θ Ból głowy.

Ogólny wygląd osoby upośledzonej umysłowo; mowa bardzo dziecinna; nie pracuje, ponieważ sądzi, że praca mu zaszkodzi albo że nie będzie w stanie jej znieść. θ Hipochondria.

Po zamknięciu oczu ukazują się straszne twarze.

Widok wysokich domów zawsze przyprawiał go o zawroty głowy i powodował zataczanie się; wydawało mu się, że domy po obu stronach zbliżą się i go zmiażdżą.

Często wyznaczał termin swojej śmierci. θ Hipochondria.

Sądzi, że ma rozmiękanie mózgu lub inne nieuleczalne schorzenie, co niemal doprowadza go do rozpaczy. θ Hipochondria.

Podczas chodzenia staje się nerwowo pobudzony; sądzi, że dostanie napadu albo nagle umrze, przez co idzie szybciej, lecz wkrótce musi się zatrzymać, ponieważ się męczy. θ Hipochondria.

Owładnięty dręczącym przekonaniem, że wszystkie jego przedsięwzięcia zakończą się i muszą zakończyć się niepowodzeniem. θ Melancholia.

Odmawiał jedzenia, mówiąc, że kto nie pracuje, nie powinien jeść; zmuszony jednak głodem, próbował potajemnie zdobyć pożywienie. θ Melancholia.

Czuje, jakby wszystko w domu się zmieniło, a jego umysł był osłabiony. θ Hipochondria.

Płakał i zapewniał wszystkich, że jest bezpowrotnie zgubiony dla tego świata; że nikt nie może go pod tym względem zwieść ani wyperswadować mu tego rozumowaniem. θ Melancholia.

Myśli o samobójstwie.

Myśli o odebraniu sobie życia. θ Cholera.

Przechodząc przez most, odczuwa niemal nieodparty przymus skoczenia do rzeki; spotkanie kogoś temu zapobiegło. θ Hipochondria.

Często budzi żonę lub dziecko, aby mieć z kim porozmawiać. θ Hipochondria.

Stale mówi o swoich cierpieniach. θ Hipochondria.

Impulsywny, musi chodzić bardzo szybko; częste napady lęku.

Zawsze się spieszy. θ Prolapsus uteri.

Jeżeli ustali się termin, staje się niespokojny już poprzedniego dnia; martwi się i jest gotowy na długo przed wyznaczoną porą. θ Przewlekła biegunka. θ Padaczka.

Zamknięty w sobie, smutny, małomówny, z ociężałością głowy i tętnieniem w całym ciele.

Często pozostaje w łóżku pod najmniejszym pretekstem, że jest „niedysponowany”. θ Hipochondria.

Brak rzeczywistej chęci do pracy. θ Astma.

Nie pracuje, sądząc, że praca mu zaszkodzi albo że nie będzie w stanie jej znieść. θ Hipochondria.

Łatwo się męczy. θ Ból głowy od tańca.

Wielkie znużenie i depresja. θ Melancholia.

Ponury, otępiały; nie chce nic robić.

Smutny; lęk przed udarem (udaru nie ma).

Smutny i małomówny, z ociężałością głowy i tętnieniem w całym ciele.

Skłonność do płaczu.

Melancholijny, stale skarży się na zawroty głowy.

Wielka melancholia i osłabienie władz umysłowych z przekrwieniem głowy.

Melancholia od czasu niezasłużonej zniewagi; utrwalone przekonanie, że rodzina go zaniedbuje i nim gardzi; jego zawód stał mu się obojętny.

Nie spodziewał się pomocy ani od siebie, ani od innych. θ Melancholia.

Napady przygnębienia i wszelkiego rodzaju urojone wyobrażenia; na przykład, że idąc ulicą, nie zdoła minąć określonego miejsca bez upadku; często wyznaczał termin swojej śmierci. θ Hipochondria.

Przerażony zawrotami głowy i osłabieniem lewej połowy ciała.

Obawa przed jakąś poważną chorobą. θ Hipochondria.

Obawa przed wyjściem do kościoła lub opery; pojawia się biegunka.

Łatwo się przestrasza; obawia się, że choroba może mieć poważne następstwa; skłonność do płaczu.

Lęk lub myślenie wywołuje biegunkę.

Wielkie pobudzenie nerwowe i krańcowe osłabienie; boi się pozostać sam, ponieważ sądzi, że umrze; obawia się jakiejś poważnej choroby, co niemal doprowadza go do rozpaczy. θ Hipochondria.

Obawia się, że mijając określony róg ulicy lub budynek, upadnie i wywoła sensację; ulgę przynosi pójście w innym kierunku. θ Hipochondria.

Nieustanna udręka psychiczna, oddech 28, tętno 88. θ Melancholia.

Dręczony niepokojem. θ Astma.

Częste napady niepokoju z osłabieniem nóg, pojawiające się około godz. 11 A. M.; > po wypiciu odrobiny whisky. θ Hipochondria.

Podczas chodzenia robi mu się słabo z niepokoju, przez co idzie szybciej. θ Hipochondria.

Stał się zupełnie obojętny na wszelkie przyjemności towarzyskie i utracił wszelką chęć do pracy. θ Melancholia.

Apatia.

Był całkowicie pozbawiony wszelkiej siły woli. θ Melancholia.

Bardzo drażliwy, gdy jest zdenerwowany.

Był tak bardzo rozstrojony nerwowo i rozdrażniony, że bez wiedzy swego lekarza zerwał się, aby wyjść na świeże powietrze. θ Ataksja malaryczna.

Wobec wszystkiego, co mu proponowano, wysuwał najdziwniejsze zastrzeżenia. θ Melancholia.

Bardzo łatwo wpadała w gniew, po czym zawsze musiała przez wiele dni znosić bóle kłujące w klatce piersiowej i kaszel.

W nocy bardzo pobudzony i stale pomrukiwał. θ Tyfus plamisty.

Czasami

nerwy ulegały takiemu rozstrojeniu, że wpadał w szał pobudzenia; gdy ogarniały go te napady, nie chciał się poruszać ani mówić, lecz zawsze wyszukiwał sobie krzesło i uparcie z niego nie wstawał.

Usilne myślenie nasila ból głowy i powoduje przyćmienie wzroku.

SENSORIUM [2]

Ociężałość głowy, splątanie umysłowe, zawroty głowy, ze skłonnością do upadania na bok.

Splątanie w głowie podczas niestrawności. θ Gastralgia.

Splątanie w głowie i zaparcie.

Zaburzenie zmysłów. θ Zapalenie tęczówki.

Zawroty głowy z przekrwieniem mózgowym.

Widok wysokich domów przyprawia go o zawroty głowy; czuje, jakby miały na niego runąć.

Zawroty głowy podczas chodzenia z zamkniętymi oczami, które go przerażają; zatacza się, chodząc w ciemności, i musi chwytać się przedmiotów.

Gdy schyla się podczas chodzenia, zatacza się.

Brzęczenie w uszach; ogólne osłabienie kończyn i drżenie.

Rano zawroty głowy, jakby obracał się wkoło; musi usiąść, bo inaczej by upadł. θ Z bólem głowy.

Zawroty głowy, zamglone widzenie, dzwonienie w uszach; żołądek wydaje się osłabiony; > po obiedzie i po winie; < po kawie.

Rano zawroty głowy z bólem głowy. θ Prolapsus uteri.

Pewnego razu podczas napadu zawrotów głowy lewa ręka została porażona i pozostawała taka przez kilka dni. θ Hipochondria.

Przerażony zawrotami głowy i osłabieniem całej lewej połowy ciała. θ Astma.

Rano ból po lewej stronie głowy, po którym następowały zawroty głowy, a kilkakrotnie także chwilowa ślepota. θ Hipochondria.

Powikłanie mózgowe. θ Zapalenie tęczówki.

Utrata świadomości, uczucie omdlewania.

Uczucie ciężkości, szczególnie w potylicy. θ Astma.

Zawroty głowy jak po pijanemu, ze znużeniem i osłabieniem kończyn dolnych.

W GŁĘBI GŁOWY [3]

Bolesne uczucie pełności i ciężkości w głowie, z niemożnością przypomnienia sobie czegokolwiek i płonąco czerwonymi policzkami.

Nadmierny napływ krwi do głowy, z tętnieniem tętnic szyjnych, zmuszający go do poluzowania krawata; uczucie ciężkości, otępiająca ociężałość głowy, wielka melancholia i osłabienie władz umysłowych.

Napady napływu krwi do głowy, od czasu których przedmioty widzi jak przez mgłę albo podwójnie.

Pulsowanie po lewej stronie czoła.

Przekrwienie głowy i twarzy; głowa wydaje się znacznie powiększona.

Ból głowy; wydaje się ona powiększona.

Obudził się z tępym bólem głowy nad oczami. θ Hipochondria.

Wiercenie w lewym guzie czołowym, < nocą w ciepłym łóżku.

Nieustanne drapiące i drążące bóle w lewym guzie czołowym, z ciągnąco-rwącym bólem wzdłuż lewej ręki.

Czołowy ból głowy podczas niestrawności. θ Gastralgia.

Skarży się na zaciskający ból w czole, jakby małe miejsce wielkości dziesięciocentówki codziennie się kurczyło i zmniejszało; sądzi, że gdy tylko ściągnie się całkowicie, oszaleje. θ Hipochondria.

O godz. 12 gwałtowne wiercenie w lewej skroni.

Rano przez kilka godzin ma ból głowy po lewej stronie. θ Hipochondria.

Stale skarży się na ból głowy, ograniczony głównie do prawej strony, chociaż najbardziej zamglone jest lewe oko; dziewczynka, æt. 10. θ Krótkowzroczność.

Drążące bóle w prawej półkuli mózgu.

Drążący, tnący ból przemieszczający się przez lewą półkulę, od potylicy do guza czołowego; często nawraca, szybko nasila się i słabnie.

Tępy, uciskowy, uporczywy ból głowy opasuje sklepienie czaszki niczym wieniec.

Kłucia od prawego do lewego ucha, jak nożem.

Stałe bóle we wszystkich częściach głowy, szczególnie w potylicy, które pozbawiały go snu. θ Ataksja malaryczna.

Bóle uciskające w całej głowie, od wysiłku umysłowego lub tańca; ustępują pod silnym uciskiem.

Skłonność do bólu głowy, szczególnie silnego zawsze, gdy wstawała wcześnie rano. θ Krótkowzroczność.

Ból głowy < na świeżym powietrzu, w cieple, nocą, od światła i pracy umysłowej; > od ciasnego obwiązania głowy.

Zastoinowy histeryczny ból głowy.

Bóle głowy u histerycznych młodych kobiet.

Bóle głowy, szczególnie nawracające bóle głowy pochodzenia żołądkowego, na które cierpią mężczyźni delikatnej budowy lub oddający się pracy literackiej.

Objawy ze strony głowy towarzyszą wszystkim innym chorobom.

Gwałtowny ucisk w czole, rozpoczynający się nad oczami i szerzący się ku górze do szwu wieńcowego; rano; zataczanie się.

Rano ból po lewej stronie głowy, po którym następowały zawroty głowy, a kilkakrotnie chwilowa ślepota. θ Hipochondria.

Ból głowy od tańca, z napadami zawrotów głowy.

Bóle głowy, które w końcu objęły oczy i żuchwę.

Migrena połowicza; uciskający, wkręcający, tętniący ból w jednym guzie czołowym, skroni lub w kościach twarzy; u szczytu napadu drżenie całego ciała i silne nudności, kończące się wodnistymi, żółciowymi wymiotami; leży nieprzytomny, z zamkniętymi oczami, unikając światła i rozmowy. θ Żółtaczka przed napadem.

Ból głowy z nudnościami, po którym następuje osłabienie; obfita miesiączka.

Ból głowy z uczuciem zimna i drżeniem ciała.

Budzi się z bólem głowy i uciskiem w głębi mózgu, z uczuciem zimna przez całe przedpołudnie.

Ból głowy przeważnie z uczuciem zimna, niekiedy z podwyższoną temperaturą.

Dyspepsja mózgowa.

SKÓRA GŁOWY [4]

Głowa wydaje się znacznie powiększona albo oko po zajętej stronie.

Uczucie, jakby kości czaszki rozstąpiły się, ze wzrostem temperatury.

Niemal stały ból wiercąco-tnący w kościach czoła, szczytu głowy, skroni i twarzy.

Bóle uciskające, czasem na szczycie głowy, czasem w lewej kości czołowej, > od ucisku lub ciasnego obandażowania; < od wszelkiej wyczerpującej pracy umysłowej; litery wówczas zlewają się.

Częste uczucie ściskania skóry głowy, jakby coś ciasno naciągnięto na czaszkę. θ Hipochondria.

Świąd, pełzanie, mrowienie, jak od robactwa; wrażenie, jakby cebulki włosów ciągnięto ku górze; musiała przez cały czas się drapać.

Opryszczkowa wysypka na potylicy.

Pieczenie skóry głowy, która sprawia wrażenie mocno napiętej; uczucie zimna w oczach.

WZROK I OCZY [5]

Nietolerancja światła. θ Brak akomodacji.

Światłowstręt, oczy wypełnione śluzem. θ Tyfus plamisty.

Wzrok gorszy przy świetle świecy niż przy świetle dziennym. θ Krótkowzroczność.

Nie może chodzić w ciemności bez zataczania się. θ Ataksja lokomotoryczna.

Jeśli przedmioty zbliżą się na mniej niż 12 lub 14, stają się niewyraźne. θ Brak akomodacji.

Dalekowzroczny; musi odsuwać książkę, aby widzieć litery.

Nie potrafi nawlec igły, chyba że trzyma ją w odległości jednego–dwóch cali od oka. θ Krótkowzroczność.

O zmierzchu i podczas pochmurnej pogody stale jakby obłok przed lewym okiem.

Przed oczami poruszały się szare plamy i wężowate twory.

Przygaszony wyraz oczu; czarne punkciki przed oczami, szczególnie przed prawym. θ Hipochondria.

Wzrok zawodził przy patrzeniu na bliskie przedmioty; wszystko wydawało się zamazane lub niewyraźne. θ Porażenie akomodacji.

Litery stają się zamazane.

Światłowstręt i osłabienie wzroku, uniemożliwiające mu pisanie.

Prawa źrenica rozszerzona, obie reagują słabo; wzrok w lewym oku osłabiony. θ Ataksja lokomotoryczna.

Zanikanie widzenia; musi stale wycierać śluz.

Próba używania oczu, nawet przy mało precyzyjnej pracy, wywoływała ból oczu i głowy. θ Brak akomodacji.

U osób stale wykonujących pracę z bliska i zmuszonych od czasu do czasu zwiększać moc okularów, aby przezwyciężać objawy astenopii. θ Nadwzroczność.

Oczy czerwone, unika światła po przemęczeniu ich szyciem; < w ciepłym pomieszczeniu, > na świeżym powietrzu.

Ból biegnący od mózgu do oczu. θ Zapalenie tęczówki.

Przeszywający, swędzący i gryzący ból prawego oka, czasem bardzo gwałtowny; nadmierny światłowstręt, > pod wieczór.

Uczucie pełności, suchości i gorąca, szczególnie przy poruszaniu gałką oczną. θ Zapalenie tęczówki.

(Opisano przypadek porażenia akomodacji, w którym Arg. nit. 6, podawany cztery razy dziennie, doprowadził do znakomitego wyleczenia; również przypadek zapalenia siatkówki i naczyniówki skutecznie leczonego tym lekiem.)

Rozszerzone źrenice. θ Brak akomodacji.

Prawa źrenica nieco zwężona, obie wrażliwe na światło. θ Ataksja lokomotoryczna.

Przygaszony wyraz oczu. θ Hipochondria.

Zimno w oku, z wiercącym bólem głowy i uczuciem, jakby skóra głowy była mocno napięta.

Gorąco i ból gałki ocznej przy ruchu i dotyku.

Gałka oczna wrażliwa na dotyk. θ Zapalenie tęczówki.

Dno oka przekrwione, duże naczynia krwionośne niewyraźne.

Zapalenie oka, często z silnym bólem, ustępującym w chłodzie i na świeżym powietrzu, lecz nieznośnym w ciepłym pomieszczeniu.

Ropne zapalenie oka.

Kiłowa postać zapalenia tęczówki.

Chemoza z uciśniętymi naczyniami, niezwykle obfita wydzielina ropna; nawet rogówka zaczyna mętnieć i wygląda tak, jakby miała ulec martwicy.

Zmętnienie rogówki; owrzodzenie rogówki u noworodków; obfita wydzielina ropna spod powiek.

Zniszczenie tkanek, jak przy owrzodzeniu rogówki; w jednym przypadku poranne bóle niczym strzały przeszywające oko, > wieczorami; zapalenie rogówki i tęczówki z gwałtownym przekrwieniem spojówki; unaczyniona rogówka z nadżerką, z przeraźliwymi bólami biegnącymi od szczytu głowy do oka oraz z palącym gorącem w oczach.

Po miejscowym zastosowaniu leku dochodzi do niezwykle gwałtownego zapalenia spojówki powiekowej i gałkowej, z obfitą wydzieliną śluzowo-ropną, która nie powoduje nadżerek powiek.

Ostre ziarniste zapalenie spojówek; spojówka intensywnie różowa lub szkarłatna, wydzielina obfita, ze skłonnością do charakteru śluzowo-ropnego.

Zarówno spojówka gałkowa, jak i powiekowa staje się przekrwiona, opuchnięta i nacieczona, o szkarłatnym zaczerwienieniu.

Chemoza spojówki. θ Zapalenie tęczówki.

Zapalenie brzegów powiek w obrębie rzęs wskutek przebywania nad ogniem; > od zimnego powietrza i zimnych okładów. θ Wywinięcie powieki.

Zapalenie brzegów powiek w obrębie rzęs po odrze, u osoby nadwzrocznej. θ Zapalenie brzegów powiek.

Łzawienie niepowodujące nadżerek. θ Zapalenie tęczówki.

Kąciki oczu czerwone jak krew, mięsek łzowy opuchnięty, odstaje niczym grudka czerwonego mięsa; skupiska intensywnie czerwonych naczyń rozciągają się od kąta przyśrodkowego do rogówki.

Brzegi powiek są grube i czerwone; kąciki oczu czerwone i bolesne.

Spojówka w kierunku kąta przyśrodkowego jest czerwona i opuchnięta, niczym skrzydlik.

Pieczenie, gryzienie i świąd oczu, szczególnie w kącikach.

Z łuszczką rogówki. θ Zapalenie brzegów powiek.

Skrzydlik barwy różowej.

Obfita wydzielina śluzowa rano po przebudzeniu, z otępieniem głowy, szczególnie w czole i u nasady nosa.

Zapalenie brzegów powiek, gdy powieki są bardzo czerwone, grube i opuchnięte, zwłaszcza jeśli współistnieją ziarnistości, zapalenie spojówek lub jakieś głębsze zapalenie oka.

Wydzielina powodująca mocne sklejenie powiek rano. θ Zapalenie brzegów powiek.

Spojówka gałki ocznej i powiek intensywnie przekrwiona; jaskrawoczerwone ziarnistości na powiekach; powieki opuchnięte, wydziela się gęsta ropa.

Powieki pokryte strupami, opuchnięte, bardzo bolesne i grube. θ Łuszczka rogówki.

Obrzęk powiek oraz uczucie pełności, suchości i gorąca, szczególnie przy poruszaniu gałką oczną, która jest wrażliwa na dotyk; chemoza; łzawienie niepowodujące nadżerek.

Obrzęk powiek. θ Zapalenie tęczówki.

Wiercenie nad lewym okiem.

Neuralgia podoczodołowa.

Lewa górna powieka opadała na gałkę oczną niżej niż prawa.

SŁUCH I USZY [6]

Przytępiony słuch; całkowita głuchota. θ Tyfus plamisty.

Dzwonienie w uszach; świsty i uczucie zatkania, z niedosłuchem w lewym uchu.

Kłujące bóle biegnące z prawego do lewego ucha, z przekrwieniem głowy.

Uczucie pełności i dzwonienie w uszach. θ Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Ból rwący w uszach. θ Ból ucha.

Otalgia.

WĘCH I NOS [7]

Osłabiony węch. θ Tyfus plamisty.

Zapach ropy przed nosem; małe owrzodzenia w nozdrzach.

Silny ból nosa. θ Niestrawność.

(OBS :) Zwężenie części nosa, ucha zewnętrznego lub dolnej części odbytnicy.

Wydzielina białawej ropy ze skrzepami krwi.

Nieżyt nosa z otępiającym bólem głowy nad oczami, zmuszającym do położenia się; kichanie, dreszczowość, łzawienie, chorowity wygląd.

Silny świąd nosa; musi go stale pocierać.

Kości nosa bolesne jak po stłuczeniu.

Nieżyt nosa ze stałym odchrząkiwaniem gęstego, ciągliwego śluzu.

Wydzielina z nosa podobna do gotowanego krochmalu.

Ostry nieżyt nosa.

GÓRNA POŁOWA TWARZY [8]

Tępy, znużony wygląd. θ Hipochondria.

Cera ziemista. θ Hipochondria.

Twarz sina, oddech ciężki, tętno niewyczuwalne.

Wygląda przedwcześnie staro; także w cholerze niemowlęcej.

Twarz: zapadnięta, blada, sinawa ; barwy ołowianej, z nudnościami; żółta, wyglądająca nieczysto.

Ograniczone zaczerwienienie policzków.

Lewa strona twarzy opuchnięta, z silnym gorącem i pieczeniem; wargi znacznie opuchnięte i piekące.

Prosopalgia.

Neuralgia głowy i twarzy, która niemal pozbawia ją wzroku. θ Niestrawność.

Podczas napadu prosopalgii kwaśny smak.

Neuralgia podoczodołowa po lewej stronie.

Pot występował kroplami na twarzy. θ Tyfus plamisty.

Toczeń.

DOLNA POŁOWA TWARZY [9]

Twarde, blade plamy na czerwieni wargowej górnej wargi, bolesne przy dotyku.

Liszaj na brodzie.

Nie mógł rozewrzeć szczęk; może połykać tylko płyny.

Pokarm wypada z ust podczas żucia.

Wargi drżały, gdy mówił; wargi i paznokcie palców sine. θ Tyfus plamisty.

Wargi suche i lepkie, bez pragnienia.

ZĘBY I DZIĄSŁA [10]

Ból zębów.

Ból zębów, szczególnie podczas żucia, jedzenia kwaśnych rzeczy lub wkładania do jamy ustnej czegokolwiek zimnego; bóle ćmiące, drążące, jakby zęby ulegały próchnicy.

Zęby wrażliwe na zimną wodę.

Zęby czarne. θ Tyfus plamisty.

Dziąsła tkliwe i łatwo krwawią, lecz nie są ani bolesne, ani opuchnięte.

Dziąsła objęte stanem zapalnym i odstają od zębów, tworząc wcięcia.

Przewlekłe podrażnienie dziąseł.

SMAK, MOWA, JĘZYK [11]

Smak: słodkawo-gorzki; kwaśny; metaliczny, ściągający; atramentowy; utracony.

Mowa jąkliwa. θ Tyfus plamisty.

Nie może mówić; skurcze mięśni języka i gardła.

Język obłożony na biało; żółtawobiało.

Czerwony, bolesny koniec języka; brodawki sterczące, wydatne.

Język suchy, twardy jak wiór i czarny jak zęby. θ Tyfus plamisty.

Czerwona smuga wzdłuż środka języka.

Język suchy, z pragnieniem.

Zapalenie języka.

Język biały i wilgotny (Pulsat. po Arg. nitr.)

Język obłożony, o czystych brzegach. θ Niestrawność.

JAMA USTNA [12]

Cuchnący oddech; rano.

Ślinotok.

Jama ustna pokryta białawoszarym nalotem.

Gęsta, ciągliwa flegma w jamie ustnej.

PODNIEBIENIE I GARDŁO [13]

Przewlekła angina.

Języczek i cieśń gardzieli ciemnoczerwone.

(OBS :) Przewlekłe stwardnienie migdałków.

Gęsty, ciągliwy śluz w gardle, zmuszający go do odchrząkiwania; powodujący lekką chrypkę.

Uczucie otarcia, bolesność; drapanie w gardle, powodujące odchrząkiwanie i kaszel.

Uczucie, jakby drzazga utkwiła w gardle, podczas połykania, odbijania, oddychania, przeciągania się lub poruszania szyją.

Brodawkowate narośla odczuwane podczas połykania jak ostro zakończone ciała.

Podczas połykania czuł się tak, jakby miał kij w gardle.

Uczucie, jakby gardło było zwężone; połyka z bólem. θ Niestrawność.

Utrudnione połykanie. θ Tyfus plamisty.

Uczucie, jakby pokarm utkwił w gardle. θ Niestrawność.

Pieczenie i suchość w cieśni gardzieli oraz gardle.

Napady skurczu przełyku.

APETYT, PRAGNIENIE. UPODOBANIA, AWERSJE [14]

Apetyt dość dobry. θ Hipochondria.

Apetyt bywa niekiedy całkiem dobry, na ogół jest bardzo słaby. θ Krótkowzroczność.

Apetyt dobry, lecz niemal każdy rodzaj pokarmu wywoływał dolegliwości, niezależnie od tego, czy jadł wstrzemięźliwie, czy obficie. θ Hipochondria.

Apetyt przytępiony przez ból. θ Wrzód żołądka.

Utrata apetytu; silne pragnienie albo brak pragnienia.

Odmawia picia, jeśli napój nie jest słodzony, choć odczuwa pragnienie.

Obniżony apetyt, częste odbijania, nudności z brzęczeniem w uszach. θ Ataksja lokomotoryczna.

Brak apetytu. θ Melancholia.

Najbardziej lubił sos śliwkowy, choć połykanie było utrudnione. θ Tyfus plamisty.

Nieodparta ochota na cukier.

Ochota na ser o ostrym smaku.

JEDZENIE I PICIE [15]

Jedzenie łagodzi nudności, lecz nasila bóle żołądkowe.

Ciepłe płyny łagodzą, zimne nasilają bóle żołądka.

Jedzenie lub łyk wina łagodzi dolegliwości głowy; kawa nasila.

Kwaśne rzeczy zmniejszają nudności.

Ból natychmiast po jedzeniu. θ Niestrawność.

Dziesięć minut po jedzeniu wzdęcia. θ Niestrawność.

Nudności po każdym posiłku, głównie po obiedzie.

Wkrótce po przyjęciu pokarmu rozpoczyna się ból żołądka i trwa tak długo, jak długo pokarm pozostaje w żołądku; po około godzinie dochodzi do wymiotów. θ Wrzód żołądka.

Bóle pojawiają się wkrótce po jedzeniu, czasem natychmiast przy połykaniu, jakby przełyk był podrażniony równie silnie jak żołądek. θ Ból żołądka.

Ból po każdym posiłku, pół godziny po jedzeniu, w nadbrzuszu, rozciągający się na lewą stronę. θ Niestrawność.

Ból po jedzeniu, czasem bezpośrednio, czasem po godzinie lub później, z obfitym odbijaniem i burczeniem w jelitach. θ Niestrawność.

Ból po jedzeniu rozciąga się od dołka mostkowego, okrążając okolicę pod sercem, odpowiadającą położeniu żołądka. θ Wrzód żołądka.

Po obfitym posiłku melancholia, zwłaszcza po pokarmach płynnych. θ Hipochondria.

Bardzo ciężki posiłek wywołuje drgawki padaczkopodobne.

Po piciu duszność; napoje wywołują duszenie. θ Cholera.

Płyny „przelatują przez niego na wylot”. θ Cholera niemowlęca itd.

CZKAWKA, ODBIJANIE, NUDNOŚCI I WYMIOTY [16]

Czkawka. θ Cholera.

Zgaga.

Gazy cisną ku górze, lecz przełyk wydaje się kurczowo zamknięty; bezskuteczne próby odbicia.

Większości dolegliwości żołądkowych towarzyszy odbijanie.

Odbijanie po każdym posiłku; żołądek jakby miał pęknąć od gazów; odbijanie utrudnione, w końcu powietrze wydostaje się z wielką gwałtownością.

Odbijanie bez smaku albo kwaśne, ze zwężającym uciskiem w jelitach.

Odbicie przynosi ulgę.

Gazy uchodzą ku górze w znacznej ilości , wywołując omdlewanie. θ Niestrawność.

Bardzo cierpi z powodu gazów uchodzących przez usta. θ Duszność.

Częste odbijanie i wzdęcia.

Znaczne nagromadzenie gazów bez smaku w żołądku; podczas tworzenia się gazów chory odczuwał wielkie udręczenie, był melancholijny i nerwowy; odbijanie przynosiło ulgę. θ Hipochondria.

Wstręt do jedzenia. θ Niestrawność.

Śmiertelne nudności z bólem głowy, nieustępujące po wymiotach.

Nudności po każdym posiłku, najsilniejsze po obiedzie.

Nudności ze stałymi, męczącymi próbami wymiotowania.

Budzi się o północy z uciskiem w żołądku jak od ciężkiej bryły, wywołującym wymioty; rano wymiotuje szklistym, ciągliwym śluzem, który można wyciągać w nitki; po południu pragnienie wymiotowania, drżąca słabość.

Wymiociny brunatno prążkowane, kłaczkowate, podobne do fusów kawy. θ Żółta febra.

Wymiotowane substancje barwią pościel na czarno.

Nieustanne wymioty treścią pokarmową, przy gładkim, suchym języku, pozornie pozbawionym brodawek.

Wymioty i biegunka z gwałtownymi bólami kolkowymi; z niepokojem w okolicy przedsercowej.

DOŁEK PODSERCOWY I ŻOŁĄDEK [17]

Wzdęciowe zaburzenia trawienia. θ Po błonicy.

Wzdęciowe zaburzenia trawienia; głośne burczenie. θ Niestrawność.

Niestrawność ze wzdęciem.

Drażniąca gastralgia ze wzdęciem.

Wrażenie, jakby żołądek i przełyk były wypełnione pokarmem; pokarm uciska, zalega jak ciężar.

Ból pod rękojeścią mostka. θ Zapalenie gardła.

Uczucie pełności w żołądku; bolesne nabrzmienie w dołku podsercowym, z wielkim niepokojem.

Podczas bólu żołądek nabrzmiewa.

Okresowe uczucie zwężającego ucisku w żołądku.

Gryzienie w żołądku; pewien rodzaj głodu z nudnościami.

Ból gryzący, jakby coś ciągnęło i ciążyło. θ Niestrawność.

Stałe ciągnięcie i gryzienie, narastające codziennie aż do gwałtownych napadów, kończących się wymiotami przejrzystą, słonawą wodą.

Ból żołądka.

Gastralgia.

Tętnienie i drżenie; słabość w dołku podsercowym, uczucie zwiotczenia.

(OBS :) Zapalenie żołądka z kwaśnymi wymiotami.

Zapalenie żołądka.

Wrzodziejący ból żołądka po obiedzie.

Wrzód perforujący żołądka.

Małe miejsce między wyrostkiem mieczykowatym a pępkiem, wrażliwe na najmniejszy ucisk; ból promieniuje we wszystkich kierunkach; stopniowo nasila się i słabnie.

Żołądek wydaje się zwiotczały; < podczas wilgotnej pogody, po ciepłych napojach, kwaśnych pokarmach lub paleniu; > po alkoholu; w największym nasileniu nudności < od zapachu kawy. Niekiedy zwiastun dny.

Straszliwe skurcze przebiegające w poprzek dolnej części klatki piersiowej i w żołądku (wskutek owrzodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy), rozpoczynające się około godziny 9 wieczorem i trwające przez całą noc.

Ból po lewej stronie żołądka, poniżej krótkich żeber, silniejszy podczas wdechu i przy dotykaniu tych okolic. θ Niestrawność.

Kłucia w dołku podsercowym i krótki oddech. θ Cholera.

Kłujący, wrzodziejący ból po lewej stronie żołądka, < od dotyku i głębokiego wdechu.

Regularnie około północy napady bólu poprzedzone wymiotami śluzowym i żółciowym płynem.

Gastralgia u kobiet z nieregularną miesiączką, występującą zbyt wcześnie i obfitą; wymioty kwaśnym, gorzkim, żółtym, zielonym, ciągliwym płynem.

Gastralgia z bólem przeszywającym aż do kości krzyżowej, niepokojem i zimnym potem.

Zaburzeniom żołądkowym towarzyszy odbijanie.

Ból w różnych miejscach żołądka, często utrzymujący się tygodniami, z nudnościami i wymiotami.

Po lodach gastralgia, ból promieniujący we wszystkich kierunkach; < po jedzeniu.

PODŻEBRZA [18]

Wyraźny skurcz przepony. θ Cholera azjatycka.

Cięcie jak nożami w podżebrzach, głównie po lewej stronie oraz w nadbrzuszu. θ Gastralgia.

Silny ból w nadbrzuszu, rozciągający się wokół do okolicy serca i lewej łopatki. θ Niestrawność.

Ból w nadbrzuszu i pod lewymi żebrami natychmiast po jedzeniu, ze wzdęciem i głośnym burczeniem. θ Niestrawność.

Okolica wątroby wrażliwa na ucisk; okresowe napady bólu w okolicy wątroby i pępka, z nudnościami, odruchami wymiotnymi i wymiotami ciągliwą flegmą.

Napięcie jak od opaski wokół podżebrzy. θ Astma.

BRZUCH I LĘDŹWIE [19]

Kurczowe ściskanie w jelitach. θ Cholera.

Bóle przeszywające przez brzuch i żołądek. θ Wypadanie macicy.

Ból po lewej stronie brzucha. θ Niestrawność.

Brzuch obrzękły i rozdęty.

Uczucie pełności i ciężkości w brzuchu, z niepokojem utrudniającym oddychanie; po kolacji.

Burczenie, przelewanie się; gazy nie mogą odejść.

Napięcie brzucha; chory nie znosi dotyku.

Zwężający ucisk w jelitach, jakby były ciasno przewiązane opaską.

Kłucia przebiegają przez brzuch jak wstrząsy elektryczne, zwłaszcza przy nagłym przejściu od spoczynku do ruchu; po lewej stronie.

Parcie ku dołowi w podbrzuszu.

Kolka hemoroidalna rano, podczas zimnej, mglistej pogody; > po stolcu.

Okresowe bóle brzucha. θ Astma.

Głośne burczenie z bólem tnącym. θ Niestrawność.

Wzdęcia. θ Niestrawność.

Rozdęcie brzucha i żołądka. θ Wypadanie macicy.

Brzuch nabrzmiewa i staje się bębenkowaty; następnie objaw nagle ustępuje. θ Niestrawność.

(OBS :) Środek przeciwrobaczy.

STOLEC I ODBYTNICA [20]

Oddawanie dużej ilości gazów; odejście gazów dołem lub odbicie zawsze >.

Wypróżnienia regularne. θ Hipochondria. θ Krótkowzroczność. θ Niestrawność.

Wypróżnienia regularne, stolce sporadycznie wyglądają na czarne. θ Wrzód żołądka.

Skłonność do wodnistych rozwolnień. θ Podostre zapalenie opłucnej.

W biegunce u dzieci karmionych piersią, z bólami kolkowymi, lepkimi, podbarwionymi krwią stolcami i bolesnym parciem; po piciu nudności oraz surowicze, zielone i lienteryczne stolce.

Biegunka u dzieci po odstawieniu od piersi; stolce jasnożółte, rzadkie, cuchnące; także w przewlekłej biegunce dzieci.

Biegunka i czerwonka, zwłaszcza podczas ząbkowania.

(OBS :) Przewlekła biegunka dorosłych.

Rozwolnienie po nadmiernym pobudzeniu wyobraźni.

Biegunka < w nocy. θ Podczas ciąży.

Biegunka powtarzająca się kilkakrotnie w ciągu dnia.

Biegunka po obfitym posiłku.

Biegunka natychmiast po wypiciu czegokolwiek.

Dziecko bardzo lubi cukier, lecz po jego zjedzeniu występuje biegunka. θ Cholera niemowlęca.

Biegunka z bardzo wrażliwym brzuchem. θ Gorączka żołądkowa.

Krupowe zapalenie odbytnicy; cienkie, bezkształtne pasma odchodzą w masach, z pieczeniem, zwężającym uciskiem i bólem jak w miejscu odparzonym po lewej stronie brzucha.

Masy nabłonka połączone śluzowo-limfatyczną substancją, wyglądające na czerwone lub zielone i strzępiaste, z silnym parciem ku dołowi w podbrzuszu; zaawansowana czerwonka z podejrzeniem owrzodzenia.

Dowolne oddanie stolca niemożliwe; kał i mocz odchodzą jednak mimowolnie.

Stolec i mocz oddawane mimowolnie i bez świadomości. θ Tyfus plamisty.

Zaparcie nasila każdą dolegliwość; występuje naprzemiennie z biegunką.

Zaparcie; kał suchy.

Podczas zaparcia chory ma silniejsze drżenie, znużenie, niechęć do pracy i bezsenność. θ Astma.

Budzi się o godzinie 6 rano z nagłym parciem na stolec, który jest jasnożółty, obfity i płynny; bez bólu i parcia wysiłkowego.

Białawe stolce. θ Cholera.

Stolce z zielonego, cuchnącego śluzu, z głośnym oddawaniem gazów w nocy; zielone, brunatne, krwawe, < po północy; śluzowate, wodniste, zielonkawe, krwawe, z bolesnym parciem; zielone, wodniste, z kwaśnym smakiem w ustach.

Zielone stolce; sopor, duże źrenice.

Zielone, wodniste, kwaśne stolce. θ Choleryna.

Stolce podobne do płatków szpinaku; wydalane gwałtownie, z dużą ilością gazów; odbijanie i oddanie stolca łagodzą ból.

Bezbolesne stolce lienteryczne.

Stolec obfity, płynny, po którym następują wymioty.

Tasiemiec lub owsiki; te ostatnie zwłaszcza przy silnym świądzie odbytu; człony tasiemca w stolcu.

Hemoroidy z pieczeniem i bolesnym parciem. θ Astma.

Hemoroidy; ślepe, bardzo dokuczliwe. θ Melancholia.

Krwawienie z odbytu. θ Dur brzuszny.

NARZĄDY MOCZOWE [21]

Dotknięcie okolicy nerek nasila ból do najwyższego stopnia.

Porażenna słabość okolicy lędźwiowej i nerek.

Ostry ból w okolicy nerek, schodzący wzdłuż moczowodów do pęcherza moczowego; < od najmniejszego dotyku lub ruchu, nawet od głębokiego wdechu.

Wrzodziejący ból w środkowej części cewki moczowej, jak od drzazgi.

(OBS :) Przewlekłe stwardnienie cewki moczowej.

W moczu brak fosforanów potrójnych, obecny natomiast nabłonek. θ Albuminuria.

Mocz intensywnie zabarwiony i skąpy; chory wydala piasek moczowy. θ Podostre zapalenie opłucnej.

Mocz ciemnoczerwony, bez albuminy; wytrącają się w nim czerwone kryształy kwasu moczowego.

Mocz oddawany bezwiednie i nieprzerwanie.

Nietrzymanie moczu w nocy, także w dzień.

Parcie na mocz; mocz odchodzi z większą trudnością i mniej swobodnie.

Mocz piecze podczas oddawania; cewka moczowa wydaje się jakby obrzęknięta, z uczuciem, jakby pozostały w niej ostatnie krople.

Strumień moczu rozchodzi się na boki.

Krwawienie z cewki moczowej; bolesne wzwody. θ Rzeżączka.

Parcie na mocz, < wskutek zaparcia. θ Astma.

Skąpe i rzadkie oddawanie ciemnożółtego moczu.

Przy zamiarze oddania stolca najpierw odchodzi mocz, a następnie mimowolnie kał.

Zatrzymanie moczu; pęcherz moczowy rozdęty; mocz wycieka kroplami. θ Ataksja lokomotoryczna.

Oddawanie moczu kroplami. θ Wypadanie macicy.

Mocz zawierał krew; był oddawany często, w małej ilości i kroplami. θ Kolka nerkowa.

Nagłe parcie na mocz; strumień obfity i przejrzysty.

Wrażliwość w pobliżu ujścia cewki moczowej.

MĘSKIE NARZĄDY PŁCIOWE [22]

Impotencja; wzwody występują, lecz zanikają przy próbie odbycia stosunku płciowego.

Brak pożądania, narządy pomarszczone.

W związku z nasieniotokiem. θ Brak czynności mięśni rzęskowych.

Priapizm; dyzuria; krwiomocz.

Stosunek płciowy bolesny; cewka moczowa jakby nadmiernie napięta albo wrażliwa przy ujściu.

Małe owrzodzenia napletka, pokryte ropą; później rozprzestrzeniają się, są miseczkowate, z łojowatym nalotem.

Ból jak od stłuczenia, z powiększeniem i stwardnieniem prawego jądra.

Zapalenie jądra.

Wrzód twardy w cewce moczowej.

Cewka moczowa obrzękła, twarda, guzowata i bolesna.

ŻEŃSKIE NARZĄDY PŁCIOWE [23]

Ból tnący w okolicy prawego jajnika i w plecach.

Ból w okolicy jajnika promieniujący do kości krzyżowej i ud. θ Krwotok maciczny.

Stosunek płciowy bolesny, po którym następuje krwawienie z pochwy.

Bóle jak od patyków lub drzazg w macicy i wokół niej, wywoływane chodzeniem, jazdą konną i wypróżnieniem. θ Wypadanie macicy.

Macica rozmiękczona; krwotok maciczny z potwornymi bólami brzucha i bioder.

Ziarnistości na szyjce macicy.

Wypadanie macicy z owrzodzeniem jej ujścia lub szyjki.

Owrzodzenia macicy, krwawiące; krwotok krótkotrwały; bóle przeszywające przez brzuch i żołądek. θ Wypadanie macicy.

Krwotok maciczny z nasilonymi dolegliwościami głowy.

Metrorrhagia nawraca krótkimi napadami; okolica jajników bolesna, z bólami promieniującymi do kości krzyżowej i ud.

Metrorrhagia u młodych wdów. θ Prolapsus uteri.

Metrorrhagia w bezpłodności i u kobiet, które nie rodziły. θ Prolapsus uteri.

Metrorrhagia z pobudzeniem nerwowym w okresie przekwitania.

Klimakterium: uderzenia gorąca; zastoinowy ból głowy; krwawienie z nosa; przekrwienie klatki piersiowej; melancholia; pobudzenie nerwowe; świąd skóry.

Zawsze kaszle przed miesiączką. θ Dyspepsja.

Miesiączka jest regularna, lecz towarzyszy jej bardzo silny ból, rozpoczynający się dzień przed każdą miesiączką i sprawiający, że chora czuje się okropnie bliska omdlenia. θ Wrzód żołądka.

Miesiączka: zbyt wczesna, obfita, długotrwała; z bólem głowy; cięciem w okolicy krzyżowej i pachwinie; nocą dręczący ucisk w okolicy przedsercowej; wewnętrzne drżenie w nadbrzuszu.

Miesiączka nieregularna, zbyt wczesna lub zbyt późna, zbyt obfita lub zbyt skąpa, lecz zawsze z gęstą, skrzepłą krwią.

Miesiączka ze skrzepami. θ Prolapsus uteri.

Miesiączka zbyt wczesna, zbyt obfita i zbyt długa. θ Prolapsus uteri.

Miesiączka raz zbyt wczesna, innym razem zbyt późna; nieregularna. θ Prolapsus uteri.

Miesiączka skąpa. θ Astma. θ Prolapsus uteri.

Miesiączka trwa tylko jeden dzień; ból ustępuje po wystąpieniu obfitego krwawienia. θ Wrzód żołądka.

Upławy śluzowe, krwawe, drażniące, żółte i obfite. θ Prolapsus uteri.

CIĄŻA. PORÓD. LAKTACJA [24]

Skłonność do poronienia.

Podczas ciąży żołądek sprawia wrażenie, jakby miał pęknąć od gazów; głowa wydaje się rozszerzona.

Drgawki połogowe; skurcze poprzedzone uczuciem ogólnego rozszerzania się, zwłaszcza twarzy i głowy.

Niekiedy zaraz po napadzie leży spokojnie, lecz przed następnym staje się bardzo niespokojna; przeczuwa zbliżający się napad.

Rak twardy sutka.

Bolesność brodawek sutkowych wskutek karmienia.

Niemowlęta karmione piersią umierają wcześnie; cierpią na wyniszczenie.

Biegunka po odstawieniu od piersi.

GŁOS I KRTAŃ. TCHAWICA I OSKRZELA [25]

Głos ochrypły.

Przewlekły bezgłos.

Wewnętrzna bolesność krtani i dołka nadmostkowego; < rano.

Flegma w krtani powoduje rzężący, świszczący oddech, dopóki nie zostanie usunięta kaszlem w postaci małych grudek.

Uczucie zdarcia i bolesność wysoko w tchawicy podczas kaszlu.

Przewlekłe zapalenie krtani u śpiewaków; podniesienie głosu wywołuje kaszel.

Przewlekłe nieżyty i zapalenie krtani.

Małe, okrągłe, tłustawe grudki śluzu w krtani, usuwane lekkim kaszlem.

W łóżku rzężenie w krtani lub tchawicy, synchroniczne z tętnem. θ Bezgłos.

Łaskotanie, świąd, a niekiedy pieczenie w krtani. θ Bezgłos.

ODDYCHANIE [26]

Oddech bardzo cuchnący. θ Krótkowzroczność.

Obecność wielu osób w pokoju zdaje się odbierać mu oddech.

Ruch, wchodzenie po schodach lub wysiłek fizyczny wywołują napady astmy; twarz przekrwiona; kołatanie serca. θ Przewlekła astma.

Krótki oddech z głębokimi westchnieniami; znaczny ucisk; gwałtowne napady suchej astmy skurczowej, zmuszające go do wstania i chodzenia.

Respiratio abdominalis (oddychanie brzuszne).

Górne partie ściany brzucha wciągają się podczas wdechu, a rozszerzają podczas wydechu; próba głębokiego oddechu natychmiast odbiera oddech. θ Porażenie przepony.

Skurcze mięśni oddechowych; silne ściśnięcie i kłucia w nadbrzuszu; nie może mówić; picie wywołuje duszenie; nawet chustka przed nosem utrudnia oddychanie; męka, myśli o zabiciu się. θ Cholera.

Oddech krótki. θ Tyfus plamisty.

Oddychanie utrudnione, niekiedy przerywane kaszlem. θ Tyfus plamisty.

Budzi się z napadami duszenia. θ Astma.

Może głęboko oddychać, lecz nie może długo wstrzymać oddechu. θ Ból głowy po tańcu.

Oddech dyszący, szybki, świszczący.

Próba głębokiego oddechu natychmiast odbierała mu oddech. θ Ataksja lokomotoryczna.

KASZEL [27]

Bardzo nasilony kaszel przez dwa miesiące, z bólem i uczuciem bolesności po lewej stronie, uniemożliwiającymi leżenie na niej, a przez to zakłócającymi sen. θ Podostre zapalenie opłucnej.

Kaszel wieczorny; dym tytoniowy staje się nie do zniesienia.

Drażniący, dręczący kaszel wieczorem i nocą.

Duszący kaszel w południe.

Napady kaszlu wywołują: flegma w krtani; podrażnienie pod mostkiem; napad gniewu; śmiech; schylanie się; palenie tytoniu; wchodzenie po schodach; położenie się oraz przebudzenie.

(OBS :) Ostra faza krztuśca w okresie drgawkowym.

Krztusiec.

Podczas kaszlu brakuje mu tchu.

Krwawa plwocina. θ Tyfus plamisty.

Odkrztuszanie ropnej wydzieliny z domieszką jasnej krwi.

Nagle odkrztusił krew. θ Podczas miesiączki; nieżyt początkowo suchy, później wilgotny, z rzężącym kaszlem, obfitym potem, chorobliwym wyglądem, zapadniętymi oczami i niespokojnym snem; odkrztuszana wydzielina żółta.

Odbijanie lub odruchy wymiotne podczas napadu kaszlu.

Często nocą napady kaszlu z dławieniem się i wymiotami. θ Bezgłos.

Nocne pogorszenie, z suchym kaszlem i ślinotokiem oraz niewielkim odkrztuszaniem śluzu prążkowanego krwią. θ Bezgłos.

Kaszel z okresowo występującą krwawą plwociną. θ Dyspepsja.

Sporadycznie odpluwał krew; plwocina jest zawsze mniej lub bardziej nią prążkowana. θ Podostre zapalenie opłucnej.

W GŁĘBI KLATKI PIERSIOWEJ I PŁUCA [28]

Uczucie ciepła między łopatkami a mostkiem, stopniowo przechodzące w ucisk w okolicy nadbrzusza.

Ból w klatce piersiowej i między łopatkami, pół godziny po jedzeniu, trwający od dwóch do trzech godzin. θ Dyspepsja.

Uczucie ciężaru na klatce piersiowej z odbijaniem.

Rano czuje się tak, jakby klatkę piersiową lub talię skrępowano sznurami. θ Dyspepsja.

Czuje się tak, jakby klatkę piersiową opasywała żelazna obręcz. θ Dyspepsja.

Pobolewający, napinający ból w różnych miejscach klatki piersiowej, na obszarach wielkości monety półdolarowej.

Głuchy ból w dolnej części klatki piersiowej po lewej stronie, występujący po jedzeniu. θ Wrzód żołądka.

Silne kurcze lub skurcze klatki piersiowej raz albo dwa razy w tygodniu, rozpoczynające się nagłym, gwałtownym przeszyciem w klatce piersiowej; tętno zanikało, ręce i twarz były lodowato zimne; po kilku chwilach tętno zaczynało się wzmagać, twarz czerwieniała, chora kilkakrotnie gwałtownie krzyczała, a w klatce piersiowej odczuwała takie poruszenie i burczenie, jakby coś musiało puścić; równocześnie całe ciało trzęsło się i drżało jak podczas gorączki z dreszczami; wzburzenie stopniowo ustępowało, pojawiał się obfity, ciepły pot, chora zasypiała, a pozostawało jedynie znaczne wyczerpanie.

Głębokie bóle w klatce piersiowej, niewzmagające się przy kaszlu. θ Zapalenie płuc.

Bardzo silny ból po lewej stronie. θ Dyspepsja.

Rozpierający ból po wejściu po schodach; musi uciskać klatkę piersiową obiema rękami.

Bóle kłujące w okolicy piątego żebra po lewej stronie, z częstym krwiopluciem.

Grube rzężenia trzeszczące, ograniczone do miejsca za lewym piątym żebrem.

Brak kaszlu; szmer oddechowy w kilku miejscach ledwie słyszalny; jedynie w górnej części płuc był suchy, pęcherzykowy i ostrzejszy. θ Astma.

Pojemność płuc znacznie zmniejszona; może bez bólu podjąć próbę głębokiego wdechu, lecz klatka piersiowa unosi się przy tym tylko nieznacznie.

Podostre zapalenie opłucnej po lewej stronie, na które wskazuje osłabienie oddechu w miejscu odpowiadającym siedlisku bólu, z urywanym oddechem w innych częściach płuca.

Podostre zapalenie opłucnej u osób chorych na gruźlicę.

Przewlekła pleurodynia.

SERCE, TĘTNO I KRĄŻENIE [29]

Stałe uczucie lęku w okolicy serca; uczucie pieczenia.

Przerażające bóle w okolicy serca; sądzono, że umrze; oddychanie prawie niemożliwe, duszenie.

Lęk z kołataniem serca i tętnieniem w całym ciele, zwłaszcza w głowie i brzuchu; gdy siedzi spokojnie, często wydaje mu się, że serce przestaje bić; nagle odczuwa dwa silne uderzenia, pozornie powstające w żołądku i przechodzące do głowy. θ Hipochondria.

Gwałtowne kołatanie serca wskutek najmniejszego wzruszenia psychicznego lub nagłego wysiłku mięśniowego; wieczorem w pozycji poziomej, w łóżku, dolegliwości w klatce piersiowej są gorsze.

Kołatanie serca: z mdłościami i uczuciem omdlewania; z dyspepsją; nocą.

Napad kołatania serca z lękiem i drżeniem podczas jazdy wozem, zmuszający go do wysiadania i chodzenia, i to naprawdę szybko. θ Hipochondria.

Kołatanie serca zmusza ją do silnego przyciskania dłoni do boku, co przynosi ulgę. θ Wrzód żołądka.

Serce uderza jak przy nagłym spadaniu z góry ku środkowi, z uczuciem rozpierania w górnej części klatki piersiowej.

Uderzenia serca nieco częstsze i raczej słabe. θ Nietrzymanie moczu.

Czynność serca nieregularna, przerywana, z nieprzyjemnym uczuciem pełności; wysiłek powoduje silne bicie, < gdy zwraca na nie uwagę; > podczas poruszania się.

Uderzenia serca słabe. θ Tyfus plamisty.

Po krótkim spokojnym siedzeniu tętno wynosi 70, jest pełne i miękkie. θ Hipochondria.

Tętno dwubitne, w końcu drobne, nie dawało się policzyć. θ Tyfus plamisty.

Nagłe, gwałtowne przeszycie w klatce piersiowej; tętno zanika, ręce i twarz są lodowato zimne; następnie tętno się wzmaga, twarz czerwienieje; gwałtowne krzyki, całe ciało drży, występuje ciepły pot, a sen kończy napad.

ŚCIANA KLATKI PIERSIOWEJ [30]

Bardzo silny ból mięśni klatki piersiowej.

Klatka piersiowa boli podczas leżenia na brzuchu.

SZYJA I PLECY [31]

Stwardniałe gruczoły szyi, z podejrzeniem przebytej kiły.

Ostre bóle w okolicy grzbietowej po upadku.

Bardzo cierpi z powodu bólów w poprzek lędźwi. θ Podostre zapalenie opłucnej.

Dolna okolica lędźwiowa jest nieznacznie wrażliwa na ucisk. θ Hipochondria.

Bardzo uskarża się na ból dolnej części pleców, pojawiający się po śniadaniu; niekiedy utrzymuje się on przez cały dzień, niekiedy znika wkrótce po śniadaniu, lecz zwykle znacznie nasila się podczas miesiączki. θ Wrzód żołądka.

Częste bóle pleców i kończyn dolnych o charakterze kurczowym, zwłaszcza w lewej nodze. θ Hipochondria.

Ból pleców, zwłaszcza nocą, ze znacznym osłabieniem nóg. θ Prolapsus uteri.

Napinające, ściskające bóle pleców.

Nocne bóle pleców.

Bóle pleców; nie może chodzić z zamkniętymi oczami ani w ciemności. θ Ataksja lokomotoryczna.

Dolna okolica lędźwiowa nieznacznie wrażliwa na ucisk.

Cięcie w okolicy krzyżowej i pachwinie. θ Krwotok miesiączkowy.

Ból w okolicy krzyżowej ustępujący podczas stania lub chodzenia, lecz silny przy wstawaniu z siedzenia.

Ból pleców i dolnych żeber podczas ciąży.

Osłabienie w obrębie spojenia krzyżowo-biodrowego, jakby kości były luźne.

Uczucie ciężaru w dolnej części kości krzyżowej i guzicznej, > podczas stania; < podczas siedzenia i oddawania stolca.

Okolica krzyżowa wydaje się znużona; uczucie ciężkości i ciągnięcie w lędźwiach, z osłabieniem i drżeniem nóg.

Kurczowe bóle pleców i nóg. θ Hipochondria.

Sztywność, uczucie ciężkości i ból porażenny od kości krzyżowej w dół, wzdłuż miednicy i bioder.

KOŃCZYNY GÓRNE [32]

Ciągnięcie w barkach. θ Melancholia.

Ból lewego barku i ramienia. θ Dyspepsja.

Porażenny ból ciągnący w prawym ramieniu.

Nocny, wiercący ból kości łokciowej.

Lewe ramię ciężkie.

Krostka na ręce w pobliżu nadgarstka; ma wrażenie, jakby tkwiła w niej drzazga.

Skurcz przywodzicieli palców; z trudem może je rozdzielić; palce na wpół zaciśnięte.

Ręce drżą. θ Tyfus plamisty. θ Astma.

Ból promieniujący w dół do palca środkowego lewej ręki. θ Dyspepsja.

Brak czucia w lewym palcu serdecznym i małym; ręka drży.

Drętwienie opuszek palców.

Paznokcie sine. θ Tyfus plamisty.

KOŃCZYNY DOLNE [33]

Rwa kulszowa.

Osłabienie kończyn dolnych z zawrotami głowy jak po upojeniu.

Porażenne uczucie ciężkości i osłabienie nóg; nie wie, gdzie je ułożyć.

Chód zataczający się.

Osłabienie i słabość kończyn dolnych przez całe popołudnie; z uczuciem choroby, niechęcią do pracy, sennością, dreszczowością i chorobliwym wyglądem.

Kończyny, zwłaszcza kolana, zrywają się nocą i budzą go.

Nogi, zwłaszcza lewa, często sztywne i zesztywniałe, jakby „zdrętwiały”.

Nogi wydają się jakby drewniane lub wyściełane, z nieczułością na dotyk, obniżoną ciepłotą, szarpnięciami palców stóp oraz chwiejnym, niepewnym chodem; nie może chodzić z zamkniętymi oczami. θ Ataksja lokomotoryczna.

Łydki znużone jak po długiej podróży.

Bóle łydek dręczą go przez całą noc.

Wychudzenie, szczególnie nóg; także z osłabieniem porażennym.

Swędzące krosty na lewym piszczelu, z których jedna rozwinęła się we wrzód.

Obrzęk stóp. θ Zapalenie płuc.

KOŃCZYNY OGÓLNIE [34]

Osłabienie i znużenie przedramion oraz nóg.

Drżenie.

Porażenie kończyn.

Skłonność reumatyczna prawego ramienia i uda. θ Astma.

W ciągu dnia dręczy go mrowienie rąk i nóg.

Pląsawicze ruchy konwulsyjne kończyn; nogi podkurczone; ręce szarpane na zewnątrz i ku górze.

Mówi, że nogi ma „chwiejne”, a ręce mu drżą. θ Hipochondria.

SPOCZYNEK. POZYCJA. RUCH [35]

W spoczynku czuła się znacznie gorzej (<) niż podczas chodzenia na świeżym powietrzu.

Jest zmuszony pochylać się do przodu, aby zaczerpnąć powietrza. θ Astma.

Nie może chodzić ani nawet stać. θ Po upadku.

Leżała nieruchomo na plecach, gdyż każdy ruch ciała powodował niewysłowiony ból; dotknięcie okolicy nerek natychmiast nasilało te bóle do najwyższego stopnia.

Nie może spać na prawym boku, ponieważ wywołuje to kołatanie serca. θ Wrzód żołądka.

Musi się położyć: nieżyt nosa z bólem czoła.

Położenie się po obiedzie: odgłos w krtani.

Leżenie na brzuchu: kłucia w plecach.

Leżenie na prawym boku: ból żołądka; kołatanie serca.

Leżenie na lewym boku jest niewygodne.

Podczas siedzenia: uczucie ciężkości w kości krzyżowej; ból okolicy lędźwiowej; staje się bardzo senny.

Nie może siedzieć z powodu bólu kości krzyżowej.

Podczas stania: ciągnięcie z boku brzucha; ból okolicy lędźwiowej ustępuje.

Schylanie się: wywołuje ból; kaszel; świdrowanie w kości krzyżowej.

Żucie: ból zęba <.

Poruszanie szyją: bolesność gardła <.

Wysokie unoszenie rąk: ból żołądka <.

Gorzej przy otwieraniu lub rozpościeraniu dłoni.

Wstawanie z siedzenia: ból pleców.

Zginanie rąk: ból mięśni klatki piersiowej.

Wkładanie butów: ból w klatce piersiowej <.

Gorzej podczas poruszania daną częścią ciała i unoszenia chorej kończyny.

Szybki obrót górnej części ciała: powoduje ból piersi.

Szybkie przejście od spoczynku do ruchu: kłucia przeszywające brzuch.

Skłonność do ruchu.

Gorzej od ruchu: ból głowy; gorąco i uczucie pełności w gałce ocznej; uczucie drzazgi w gardle przy poruszaniu szyją; ból w okolicy nerek; nagły wysiłek mięśniowy wywołuje kołatanie serca; splątanie, otępienie i ból z krwotokiem.

Najmniejszy ruch po okresie spoczynku nasila ból głowy.

Osobliwe odczucie każe mu chodzić bardzo szybko.

Podczas chodzenia: kłucia od wątroby ku klatce piersiowej; ból okolicy lędźwiowej; chwiejność; boi się chodzić, ma zawroty głowy.

Musi wstać i chodzić: ma krótki oddech z głębokimi westchnieniami.

Po długim spacerze: nocne napływy krwi.

Po krótkim spacerze: duszność.

Chodzenie lub stanie: łagodzi ból okolicy lędźwiowej.

Gorzej od szybkiego chodzenia. θ Astma.

Zamiast iść prosto, zbacza w lewo.

Wchodzenie po schodach: duszność; kaszel; rozpierający ból w klatce piersiowej; kołatanie serca; ból łydek.

Wchodzenie pod górę: objawy sercowe <.

Przy każdym wyczerpującym wysiłku występował u niego ból obejmujący całą głowę, przez który czytane litery zlewały się ze sobą.

Wysiłek fizyczny: duszność; silne bicie serca.

Po wysiłku fizycznym w ciągu dnia — napady duszenia się nocą.

NERWY [36]

Po ciężkiej pracy umysłowej chodzi i stoi niepewnie, szczególnie gdy sądzi, że nikt go nie obserwuje.

Niespokojny ruchowo, stale w ruchu. θ Ból głowy.

Bardzo niespokojny. θ Dyspepsja.

Silne pobudzenie nerwowe i krańcowe osłabienie. θ Hipochondria.

Nocne pobudzenie nerwowe z gorącem i uczuciem pełności w głowie.

Nerwy tak rozstrojone, że wpadał w szał pobudzenia. θ Hipochondria.

Histeria.

Nerwowe, omdlewające i drżące odczucie, jakby miała go zaatakować ciężka choroba.

Drżące osłabienie, któremu towarzyszą ogólna niemoc jak po wielkim wysiłku fizycznym oraz apatia.

Drżenie i drżące odczucie.

Drżenie całego ciała z bólem głowy. θ Choroby oczu.

Okresowe drżenie ciała.

Pląsawica z rwącymi bólami nóg.

Pełzanie i szarpnięcia w różnych częściach ciała, silniejsze w częściach porażonych.

Każdy kolejny skurcz zapowiada bardzo wyraźny niepokój. θ Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. θ Wodogłowie.

Drgawki poprzedzone silnym niepokojem.

Drgawki z silnym niepokojem i miotaniem się, poprzedzającymi każdy napad drgawek. θ Szkarlatyna.

Drgawki padaczkopodobne. θ Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Padaczka wskutek przestrachu; podczas miesiączki; nocą; źrenice zawsze rozszerzone przez dzień lub dwa wcześniej.

Bardzo słaba i bezsilna. θ Prolapsus uteri.

Tak słaba, że musi się położyć; następnie staje się apatyczna, z ziewaniem i zimnym dreszczem.

Czuje się tak osłabiona, że ledwie może przejść przez pokój; bardzo skarży się na sztywność łydek.

Osłabienie przez kilka dni po migrenowym bólu głowy.

Stan krańcowego osłabienia w żółtej febrze.

Porażenie na ogół jednostronne.

Po ciężkiej chorobie, najczęściej po błonicy. θ Brak akomodacji mięśni rzęskowych.

Początkowe porażenie.

Przez długi czas nie był zdolny do żadnego dowolnego ruchu ciała. θ Tyfus plamisty.

Ruch dowolny niemożliwy; lewa strona niewysłowienie słaba.

Porażenie obu kończyn dolnych wskutek przyczyn osłabiających.

Porażenie po błonicy.

Całkowicie apatyczny. θ Ból głowy.

SEN [37]

Tak wielka słabość wszystkich kończyn, że była zmuszona położyć się do łóżka, gdzie często zapadała w stan soporu z ziewaniem i zimnym dreszczem przebiegającym całe ciało, a także całkowicie traciła apetyt.

Bezsenna nocą, senna w dzień. θ Hipochondria.

Zasypianiu przeszkadzają fantazje i obrazy nasuwające się wyobraźni.

Po długim, nużącym i wyczerpującym nocnym czuwaniu.

Nocą bardzo pobudzony; stale mamrocze; można go obudzić jedynie potrząsaniem; ledwie otworzy oczy, ponownie je zamyka. θ Tyfus plamisty.

Nocne napływy krwi po długim spacerze.

Nocą dokucza mu pulsowanie w głowie i musi wstać z łóżka; kiedy zaśnie, dręczą go straszliwe sny. θ Hipochondria.

Senny w dzień, bezsenny przez całą noc.

Sen krótki; często budzą go napady duszenia się; musi wstać i otworzyć okno.

Niespokojny sen; budzi się niemal co godzinę, niepokojony licznymi snami.

Sen bardzo przerywany, zwłaszcza w pierwszej części nocy, ze strasznymi snami. θ Hipochondria.

Nocą widzi zmarłych przyjaciół, umarłych, duchy; śni o zgniłej wodzie, o wężach, które napełniają go przerażeniem.

Nad ranem śni, że jest głodny; budzi go to i stwierdza, że ma gwałtowny skurcz żołądka z głodem, nudnościami i wzdęciem.

Nocny wypoczynek nie przynosi mu pokrzepienia. θ Podostre zapalenie opłucnej.

Po przebudzeniu: rano ból głowy, kończyny obolałe jak po stłuczeniu, pobolewanie z boku klatki piersiowej; po dobrym śnie tępy ból głowy nad oczami; skurcze powracają.

Nie może spać w nocy, ponieważ jest „tak nerwowy”. θ Hipochondria.

Nocą w łóżku kołatanie serca; musi wstać i wyjść z domu, aby doznać ulgi. θ Hipochondria.

PORA DNIA [38]

Gorzej nocą: gorąco w głowie, ból głowy; zatkany nos; suchość gardła; ból żołądka ; kolka; biegunka ; dużo moczu; kaszel; chrypka; bicie serca; napady padaczkowe; bóle w klatce piersiowej, ucisk ; skurcze; pobudzenie nerwowe; świąd skóry.

Po północy: pląsawica >, wypróżnienia <.

Budzenie się o 2.30 nad ranem przez kilka kolejnych poranków. θ Biegunka.

Rano: zawroty głowy.

Gorzej rano: oczy; cuchnący zapach z ust; ból żołądka; głód; kolka; pobudzenie nerwowe; pot; bolesność krtani.

Bardzo ospały, < we wczesnej części dnia. θ Krótkowzroczność.

Przed południem: dreszcz i gorączka.

Napady nerwowe około godziny 11 przed południem, ustępujące po napojach pobudzających. θ Hipochondria.

W południe: łaskoczący, duszący kaszel.

Po południu: ból głowy >; kłucia w lewej części czoła; wyczerpany, omdlewający.

Pod wieczór czuje omdlenie. θ Wrzód żołądka.

Wieczorem: kaszel.

Stosunek połowy dziennej do połowy nocnej wynosi 3 : 2.

W połowie dziennej więcej kaszlu; nocą biegunka.

TEMPERATURA I POGODA [39]

Gorzej po zimnych pokarmach, > po ciepłych.

Gorzej od ciepła łóżka: bóle; pot.

Ciepło: ból głowy <.

Ciepłe napoje: żołądek <.

Gorzej podczas pracy nad ogniem: zapalenie brzegów powiek.

Nasilenie w ciepłym pomieszczeniu: oczy.

Gorzej latem: astma.

Dreszcz po odkryciu się; okrycie wywołuje uczucie duszenia.

Zawsze pozostawał okryty, ponieważ łatwo marzł.

Gorąco z niechęcią do odkrywania się.

Całkowita nieczułość ciała, z wyjątkiem wrażliwości na obniżenie temperatury, nawet przy zdejmowaniu odzieży podczas opatrywania odleżyn. θ Tyfus plamisty.

Gorzej od zimna : astma podczas chłodnej pogody, od przeziębienia; dreszcz po odkryciu się, lecz po okryciu czuje się duszony; po gruntownym przemarznięciu bolą kości czaszki; zęby wrażliwe na zimną wodę.

Po zjedzeniu lodów: ból żołądka.

Gorzej przy mokrej pogodzie: żołądek.

Świeże powietrze: zawroty i ból głowy <; oczy >.

Obojętność na wilgotną i mokrą pogodę, pragnienie świeżego powietrza. θ Zapalenie płuc.

Nieodparta skłonność do opuszczenia łóżka i siedzenia przy otwartym oknie; za każdym razem, gdy siadał przy oknie, czuł się znacznie pokrzepiony. θ Zapalenie płuc.

Astma pędzi go do otwartego okna; gdy okna są zamknięte, staje się niespokojny; nocą budzi się, jakby się dusił, i biegnie do okna, aby zaczerpnąć powietrza.

Musieli pozostawiać okno otwarte dniem i nocą, w marcu, ponieważ po jego zamknięciu chory stawał się niespokojny. θ Tyfus plamisty.

Na ogół > na świeżym powietrzu, < w pomieszczeniu.

Poprawa na chłodnym, świeżym powietrzu.

Ogólne samopoczucie > na świeżym powietrzu, szczególnie w nieżytach (oczu, żołądka).

Zapalenie oczu słabsze; dolegliwości żołądkowe ustępują na świeżym powietrzu.

W spoczynku czuje się znacznie gorzej niż podczas chodzenia na świeżym powietrzu.

Lepiej po obmywaniu lub kąpieli w zimnej wodzie.

GORĄCZKA [40]

Dreszczowość z nudnościami.

Marznie: przy wielu dolegliwościach; z zimnymi dłońmi i stopami.

Stałe uczucie zimna wstępujące wzdłuż pleców i obejmujące barki; < po posiłkach; < po wejściu z dworu do pokoju.

Ogólny dreszcz, po którym po krótkiej przerwie następuje ogólne gorąco; dreszcz trwa dłużej i szybko powraca po odkryciu się, nawet podczas gorąca; gorącu towarzyszy wyczuwalne pulsowanie lewej tętnicy skroniowej; oba okresy bez pragnienia.

Nocne poty.

Poranny pot.

Wieczorny dreszcz, po którym następuje pot. θ Tyfus plamisty.

Skóra sucha, lecz niezbyt gorąca.

Temperatura obniżona.

Gorączka przerywana z krwotokiem płucnym; na ogół bez pragnienia.

Gorączka malaryczna u kobiety, æt. 75; stałe odruchy wymiotne, niezwykle intensywny gorzki smak oraz pragnienie świeżego powietrza (następnie Rhus tox.).

Obfity pot: występuje na twarzy kroplami; podczas napadu kłucia w boku i kaszel.

Pot i dreszczowość, gdy tylko zagrzeje się w łóżku.

Żołądkowa gorączka przerywana.

(OBS :) Typhus abdominalis.

NAPADY, OKRESOWOŚĆ [41]

Napady szybko narastające i słabnące albo stopniowo narastające i słabnące.

Okresowe bóle brzucha.

Bóle kości czaszki niekiedy słabną, po czym następuje gwałtowniejszy połowiczy ból głowy.

Nocne napady astmy z szybkim tętnem.

Zaburzenia psychiczne i nerwowe występują w dość regularnych napadach. θ Prolapsus uteri.

UMIEJSCOWIENIE I KIERUNEK [42]

Prawa strona : ból głowy ; drążenie w półkuli mózgu ; rozszerzona źrenica ; przeszywające, swędzące, gryzące bóle oka ; zwężona źrenica ; ból jądra jak przy stłuczeniu ; tnący ból w okolicy jajnika ; porażenny ból ramienia.

Lewa strona : ból głowy ; ramię porażone ; osłabienie całej połowy ciała ; bóle lewej strony głowy ; pulsowanie w czole ; wiercenie, drapanie i drążenie w guzie czołowym ; ciągnąco-rwący ból wzdłuż ramienia ; wiercenie w skroni ; przyćmienie wzroku ; drążenie i cięcie przez półkulę mózgu ; osłabienie wzroku ; wiercenie nad okiem ; opadnięta powieka górna ; głuchota ; obrzęk twarzy ; neuralgia pod okiem ; ból nadbrzusza rozciągający się ku bokowi ; cięcie w podżebrzu ; bóle biegnące od nadbrzusza wokół tułowia do łopatki ; bóle brzucha ; ściskanie brzucha ; bolesność boku ; w dolnej części klatki piersiowej ; ból jakby martwy ; bardzo silny ból w klatce piersiowej ; ból kłujący w okolicy piątego żebra oraz rzężenia trzeszczące ; podostre zapalenie opłucnej ; kurczowy ból nogi ; ból barku i ramienia ; palca środkowego ; palec serdeczny i mały bez czucia ; sztywność nogi ; swędzące krosty na kości piszczelowej.

W różnych miejscach klatki piersiowej, na obszarach wielkości półdolarówki, pobolewanie i bóle z uczuciem napięcia.

Od prawego do lewego ucha : kłucia.

Od potylicy do guza czołowego : drążenie i cięcie.

Rozchodzący się ku górze : ucisk w czole, aż do szwu wieńcowego.

Opasujący sklepienie czaszki : tępy ból uciskowy.

Promieniujący : do kości krzyżowej i ud, ból w okolicy jajnika ; we wszystkich kierunkach, ból żołądka.

Na wskroś do kości krzyżowej : ból żołądka.

Parcie w dół : w podbrzuszu.

Wzdłuż moczowodów : ostry ból w nerkach.

ODCZUCIA [43]

Głowa wydaje się powiększona wskutek przekrwienia ; oko wydaje się powiększone ; jakby kości czaszki rozsunęły się ; jakby drzazga utkwiła w gardle, jakby tkwił w nim patyk ; albo jakby utkwił tam pokarm ; jak patyki lub drzazgi w macicy i wokół niej ; jakby drzazga tkwiła w kroście przy nadgarstku ; jakby domy po obu stronach zbliżały się i miażdżyły go ; jakby wszystko w domu się zmieniło ; jakby obracał się w koło ; jakby był pijany ; jakby niewielki punkt na czole kurczył się i stawał coraz mniejszy — sądzi, że gdy tylko całkiem się ściągnie, oszaleje ; jakby coś ciasno naciągnięto na czaszkę ; świąd głowy jak od robactwa ; jakby korzenie włosów ciągnięto ku górze ; jakby kości nosa były stłuczone ; jakby zęby ulegały próchnicy ; jakby żołądek miał pęknąć od gazów ; ucisk jak od ciężkiej bryły w żołądku ; jakby żołądek i przełyk były wypełnione pokarmem ; jakby podżebrza opasywała obręcz ; ból cewki moczowej jak od drzazgi ; jakby cewka moczowa była obrzęknięta ; jakby ostatnie krople pozostawały w cewce moczowej ; jakby cewkę moczową rozciągnięto ; jakby klatkę piersiową przewiązano sznurami ; jakby kości krzyżowe były rozluźnione ; jakby nogi były z drewna.

Kłucia : w klatce piersiowej po gniewie ; jak nożem, od prawego do lewego ucha ; w dołku podsercowym i żołądku ; jak wstrząsy od prądu, przez brzuch ; w nadbrzuszu ; w okolicy piątego żebra po lewej stronie.

Nagłe, przeszywające bóle : w oczach.

Bóle przenikające : w klatce piersiowej, z kurczem.

Cięcie : jak nożami w podżebrzach i nadbrzuszu ; w brzuchu ; w okolicy prawego jajnika i plecach ; w okolicy lędźwiowo-krzyżowej i pachwinie.

Żądlenie : po lewej stronie żołądka.

Strzelający, swędzący i gryzący ból prawego oka ; strzelający przez brzuch i żołądek.

Wiercenie : w lewym guzie czołowym ; w lewej skroni ; wraz z cięciem w kościach czoła, szczycie głowy, skroniach i twarzy ; nad lewym okiem ; w kości łokciowej nocą.

Drążenie : w prawej półkuli mózgu ; wraz z cięciem przez lewą półkulę mózgu ; w zębach.

Drapiące drążenie : w lewym guzie czołowym.

Tępe drążenie : w zębach.

Kurczowe ściskanie : w jelitach.

Gryzienie : w żołądku.

Ból rozpierający : w brzuchu i klatce piersiowej.

Pieczenie : skóry głowy ; gorąco w oczach ; po lewej stronie twarzy i warg ; po lewej stronie brzucha ; w cewce moczowej ; w krtani ; w okolicy serca.

Uczucie otarcia, bolesność i skrobanie : w gardle ; w tchawicy.

Bolesność : krtani i dołka u nasady gardła ; w tchawicy ; po lewej stronie.

Bóle rwące : w uszach ; w nogach.

Ciągnąco-rwący ból : wzdłuż lewego ramienia.

Bóle neuralgiczne : głowy i twarzy ; żołądka, ból żołądka.

Skurcze : w dolnej części klatki piersiowej i w żołądku.

Ból kurczowy : w plecach i kończynach dolnych.

Kurcz : w przełyku.

Ściskanie : jelit, jakby były podwiązane ; w nadbrzuszu ; wokół klatki piersiowej lub talii.

Bóle ściskające : w czole ; w skórze głowy ; w gardle ; w żołądku.

Czuje się tak, jakby klatkę piersiową opasywała żelazna obręcz.

Bóle ściskające : w plecach.

Ból jak przy stłuczeniu : kości nosa ; prawego jądra ; kończyn ; po przebudzeniu.

Ból porażenny : od kości krzyżowej w dół, wzdłuż miednicy i bioder ; w prawym ramieniu.

Ciągnięcie : w barkach ; w prawym ramieniu.

Uciskający, wkręcający i pulsujący ból w guzie czołowym, skroni albo wnikający w kości twarzy.

Ucisk : w czole ; uciskowy ból głowy opasujący sklepienie czaszki ; bóle uciskające całej głowy ; głęboko w mózgu ; w skórze głowy ; w okolicy przedsercowej ; w okolicy nadbrzusza.

Parcie w dół : w podbrzuszu.

Ból jak od owrzodzenia : w żołądku ; w środkowej części cewki moczowej.

Ból jakby martwy : w dolnej lewej części klatki piersiowej.

Ból nieokreślony : po lewej stronie głowy ; w głowie, która wydaje się powiększona ; we wszystkich częściach głowy, zwłaszcza w potylicy, uniemożliwiający sen ; w głowie, rozciągający się do oczu i żuchwy ; w oczach i głowie wskutek posługiwania się wzrokiem ; od mózgu do oczu ; przerażający, od szczytu głowy do oka ; w nosie ; w żołądku ; pod rękojeścią mostka ; w okolicy wątroby ; w brzuchu ; w okolicy nerek ; potworny w brzuchu i biodrach, z krwotokiem macicznym ; w okolicy jajnika, sięgający do kości krzyżowej i bioder ; w klatce piersiowej i między barkami ; straszliwe bóle w okolicy serca ; bardzo silny w mięśniach klatki piersiowej ; w lewym barku i ramieniu ; w łydkach ; w palcu środkowym lewej ręki.

Pulsowanie : w całym ciele ; tętnic szyjnych ; po lewej stronie czoła ; w głowie nocą.

Gorąco w głowie : oraz suchość gałek ocznych i powiek ; gorąco po lewej stronie twarzy i warg ; ciepło między łopatkami a mostkiem ; gorąco w gałce ocznej.

Tępość : w głowie, czole i u nasady nosa.

Ciepło : między łopatkami a mostkiem.

Uczucie ciężkości : w potylicy ; w głowie ; w brzuchu ; na klatce piersiowej ; wraz z ciągnięciem w lędźwiach ; od kości krzyżowej w dół, wzdłuż miednicy i bioder ; lewego ramienia ; nóg, o charakterze porażennym.

Uczucie pełności : w głowie ; w gałce ocznej ; w powiekach ; w uszach ; w brzuchu.

Uczucie ciężaru w dolnej części kości krzyżowej i w kości guzicznej.

Uczucie omdlewania podczas chodzenia.

Słabość : nóg, z niepokojem ; w dołku podsercowym ; nóg, z bólem pleców ; nóg, o charakterze porażennym.

Napięcie : wokół podżebrzy ; brzucha ; bóle z uczuciem napięcia w plecach.

Szarpnięcia : w palcach stóp.

Dreszczowość : wraz z drżeniem i bólem głowy ; z uciskiem w mózgu ; dreszcze biegnące w górę pleców i ponad barkami.

Uczucie zimna : w oczach.

Łaskotanie : w krtani.

Mrowienie : ramion i nóg.

Drętwienie : opuszek palców ; nóg.

Świąd : pełzający, jakby coś chodziło po skórze głowy ; oczu ; nosa ; skóry podczas klimakterium ; w krtani ; krost na lewej kości piszczelowej ; ud i pach.

TKANKI [44]

Melena.

Działa na krwinki czerwone, powodując przenikanie ich barwnika do osocza, wywołując wybroczyny i wysięki, a później zaburzenia utleniania i ostatecznie blednicę.

Zwiędli, zasuszeni, wyglądają staro. θ Dzieci itd.

Wychudzenie, najbardziej zaznaczone w nogach ; postępujące z roku na rok.

Obrzęk nóg ; wodobrzusze. θ Choroba wątroby.

Mięśnie sztywne.

Septyczne postacie szkarlatyny.

(OBS :) Liszajec (jako środek żrący).

Narośl na skórze. θ Zapalenie tęczówki.

Zapobiega nadmiernemu ziarninowaniu owrzodzeń.

Przewlekła kiła, z grudkami i głębokimi bólami kości.

Choroby kości.

Stopniowe chudnięcie przez dwanaście miesięcy. θ Podostre zapalenie opłucnej.

Niemowlę chudnie, popada w uwiąd ; wygląda, jakby miało wcześnie umrzeć.

(OBS :) Obrzęki uogólnione.

DOTYK. RUCH BIERNY. URAZY [45]

Musi uciskać klatkę piersiową rękami.

Trze nos aż do otarcia skóry.

Dotknięcie okolicy nerek nasila ból.

Gorzej od dotyku : gałka oczna wrażliwa ; twarde plamy na wardze górnej ; bolesne dziąsła ; niewielkie miejsce poniżej wyrostka mieczykowatego, w okolicy wątroby, jest wrażliwe ; żądlenie po lewej stronie żołądka ; brzuch napięty, nie znosi dotyku ; okolica mostka wrażliwa ; bóle w okolicy nerek.

Świąd, < od drapania.

Dolegliwości wskutek ucisku ubrania ; ból głowy jednak > od bandażowania.

Różowata odleżyna na lewym barku, kości krzyżowej i obu stawach biodrowych ; odleżyny na kości krzyżowej stały się czarne i twarde. θ Tyfus plamisty.

Nie może chodzić ani stać wyprostowany. θ Po upadku.

Podczas jazdy wozem : napad kołatania serca, z niepokojem i drżeniem, zmuszający go do wysiadania z wozu i chodzenia, „i to naprawdę szybko”.

Po oparzeniu kwasem siarkowym roztwór nałożony na oparzone miejsce wygoił je, a nawet wyrosły nowe włosy.

SKÓRA [46]

Sinica. θ Cholera.

Barwa skóry od niebieskoszarej, fioletowej lub brązowej aż po prawdziwie czarną.

Skóra brązowa, napięta, twarda.

Świąd i szczypanie, głównie ud i pach, gdy w nocy jest ciepło.

Niebieskoczarna wysypka. θ W szkarlatynie.

Różowate odleżyny, ze środkiem pokrytym suchymi, krwawymi strupami ; na kości krzyżowej czarne i twarde.

Niesztowica krostkowa.

Grudki kiłowe. θ Zapalenie tęczówki.

Narośle brodawkowate.

(OBS :) Liszajec.

(OBS :) Półpasiec.

(OBS :) Ospa prawdziwa.

OKRES ŻYCIA, KONSTYTUCJA [47]

Najbardziej odpowiedni dla osób histerycznych lub nerwowych oraz na bóle głowy z przyczyn psychicznych, cechujące się tępością w głowie.

Kobiety z zaburzeniami miesiączkowania.

Stany charłacze, z utratą sił.

Chude, wątłe, wyglądające na zasuszone kobiety. θ Wypadanie macicy.

Krępy chłopiec o jasnych włosach, z moczeniem mimowolnym.

Dolegliwości chłopców wskutek używania tytoniu.

Dziewczynka, l. 10, krótkowzroczność po przyjmowaniu leków na wole.

Młodzieniec, l. 18, szybko rosnący, masturbujący się, niedorozwinięty umysłowo. θ Hipochondria.

Mężczyzna, l. 27, przez lata nadużywający alkoholu, obecnie abstynent. θ Hipochondria.

Kobieta, l. 28, ze skłonnością do niedokrwistości. θ Wrzód żołądka.

Mężczyzna, l. 35, o nieumiarkowanych nawykach, oddający się również rozwiązłości seksualnej. θ Hipochondria.

Kobieta, l. 43, po licznych ciężkich przejściach i niepokoju, wzrok osłabł. θ Porażenie akomodacji.

Mężczyzna, l. 49, twarz czerwona, nerwowy, przygnębiony, niespokojny, chory od trzech lat. θ Dyspepsja.

Kobieta, l. 82 ; w ciężkim stanie, po pogorszeniu wyleczona.

W małych dawkach odpowiada konstytucjom węglowo-azotowym, podobnie jak Sulphur i Cuprum ; w wyższych odpowiada konstytucjom hydrogenoidalnym (Grauvogl).

ZWIĄZKI [48]

Antidota na Arg. Nit . : Natr. mur . (chemiczne i dynamiczne), Arsen . oraz mleko.

Arg. nit . stanowi antidotum na : Amm. caust .

Dolegliwości chłopców po tytoniu.

Według Bœnninghausena wśród antidotów na Arg. nit ., a także na Nitr. ac ., na pierwszy plan wysuwają się Pulsat., Calcar., Sepia , a po tej trójce Lycop., Mercur., Silic., Rhus tox., Phosphor . oraz Sulphur .

Coffea cruda nasila nerwowy ból głowy.

Gdy Arg. nitr. zawiódł w zaburzeniach trawienia z wzdęciami, Lycop . wyleczył.

Podawano go z dobrym skutkiem : po Bryon . i Spigel ., w dyspepsji ; po Spongia podanej na wole, po której wystąpiła krótkowzroczność ; po Veratr . podanym z powodu unoszenia się ku górze wielkich ilości gazów, wywołującego uczucie omdlewania.

Podobny do : Aurum ; Cuprum ; Kali bi. ; Laches. ; Mercur. ; Merc. corr. ; Merc. iod. ; Natr. mur ; Nitr. ac .

Główna różnica między metalem a azotanem polega na tym, że ten ostatni działa silniej na błonę śluzową, skórę, a zwłaszcza na kości i okostną, i powinien przynosić korzyść chorym ze skłonnością do opryszczki, podczas gdy metal działa szczególnie na chrząstki.

Dolegliwości wskutek ucisku ubrania ; występują także u Calcar., Bryon., Caustic., Lycop., Sarsap . oraz Stannum .