Alkohol etylowy, C2H6 O. (Spirytus winny)

Przygotowanie, ze spirytusu winnego dostępnego w handlu, przez ponowną destylację.

Źródła.

Poniższe objawy zebrano z różnych źródeł i chociaż włączono je z pewnym wahaniem, uważa się je za wiarygodne.

PSYCHIKA

Płacze i szlocha z wykrzywioną twarzą albo pieni się z wściekłości i napełnia dom przekleństwami i złorzeczeniami.
Szał z towarzyszeniem najgwałtowniejszych drgawek (zatrucie drgawkowe).
Upojenie alkoholowe z różnymi maniami.
Mania z nadmierną drażliwością, wywoływana przez najdrobniejsze przyczyny.
Mania ze skłonnością do morderstwa lub podpalenia.
Mania spożywania napojów alkoholowych, pieprzu i innych rozgrzewających substancji.
Mania.
Różne omamy wzrokowe, słuchowe, węchowe i czuciowe.
Majaczenie.
Przejście delirium tremens w trwałą manię, z gorączką hektyczną albo puchliną, powiększeniem brzucha (physconia), zwłaszcza z twardym brzuchem. [10.]
Mówi dużo, bez zastanowienia i w sposób splątany.
Niespójne wypowiedzi.
Gadatliwość, wskutek której wyrywają mu się nieopatrzne wyznania.
Wszystkie słabości wychodzą na jaw, a wszystkie tajemnice zostają wyjawione bez zastrzeżeń (z wyjątkiem skąpców, według Trottera) ("in vino veritas"); znika wszelka obłuda.
Gawędzi, łaje, chełpi się i przeklina.
Wstydzi się swego odurzenia, a im bardziej próbuje je ukryć, tym bardziej je zdradza.
Gadatliwość i zanik zwykłej ostrożności.
Szybka i niespójna mowa.
Rum i niektóre inne alkohole uczyniły nas w ciągu około dziesięciu minut bardzo rozmownymi i rozbawionymi; do tego stopnia, że mój przyjaciel był istnym królem; lecz w miarę upływu minut ulatywała również nasza radość, stopniowo stawaliśmy się mniej gadatliwi i milkliśmy, niemal posępni i skrajnie nieszczęśliwi. Nigdy skrajności szczęścia i niedoli nie ukazały się nam tak wyraziście ani nie zdawały się tak blisko siebie jak przy tych okazjach. Każde postrzeżenie umysłowe ulegało zaciemnieniu, a rozmarzenie, które nie jest nieprzyjemną cechą tego stanu, stanowi kondycję, w której ani myśl, ani wyobraźnia nie nabierają mocy.
Przeniesiony do ogrodu rozkoszy widzi jedynie pogodne i przyjemne przedmioty, lecz przeważającymi uczuciami są miłość i pożądanie.
Zaślepiony odkrywa w swej kochance piękno, którego wcześniej nie dostrzegał, i posługuje się wszystkimi obrazami poezji, aby rozpalić swe uczucia i spotęgować namiętność. Najpierw wybucha majaczenie miłosne.
Stał się (jako osiemdziesięciolatek) tak kochliwy, że kierował najbardziej namiętne i pochlebne przemowy do ulicznej latarni, którą brał za damę. [20.]
Osoby o temperamencie sangwinicznym i cholerycznym stają się sentymentalne i namiętne; wykazują największą skłonność do miłości i zmysłowych rozkoszy.
Wszystkie pragnienia i skłonności, nawet najprymitywniejsze, stają się niepohamowane.
Ogólne pobudzenie wszystkich zmysłów.
Egzaltacja moralna i fizyczna.
Nieopisana pogoda ducha i wesołość, wyrażająca się na twarzy.
Wewnętrzne zadowolenie z towarzyszeniem życzliwych zamiarów wobec innych.
Pogoda ducha i radosne usposobienie.
Wyobraźnia staje się żywa, umysł przeważnie nieskrępowany i przepełniony dowcipem oraz humorem.
Starość powraca do żywiołowości młodości.
Człowiek posępny staje się towarzyski i serdeczny; nawet poważny filozof nabiera wesołości, porzuca surowość i cieszy się żartem oraz pieśnią. [30.]
Hałaśliwa wesołość.
Niepohamowane wybuchy śmiechu.
Krzyki, śpiew i nieumiarkowana wesołość.
Hałaśliwy śpiew.
Sprośne pieśni.
Tańcowi towarzyszą konwulsyjne gesty.
Czułe wylewy przyjaźni i serdeczne wyznania.
Wszelkie troski zostają odsunięte; wszelki żal ustępuje albo zostaje odsunięty (Hoffman).
Słaby nabiera siły, a przygnębiony — odwagi.
Zrozpaczony kochanek opuszcza samotnię i zapomina o obojętności swej ukochanej. Wśród rozkoszy kielicha żołnierz nie skarży się już na kampanię; marynarz zapomina o niebezpieczeństwach burzy. [40.]
Francuzi są weseli; Anglicy — posępni i zamyśleni; Niemcy — brutalni.
Staje się kochający, życzliwy i uczynny albo surowy, gwałtowny i odpychający.
Jest uprzejmy wobec wroga i zapomina o zniewagach albo szydzi z przyjaciela i knuje zemstę.
Śpiewa, gawędzi i jest pogodny albo osowiały, ponury i zamknięty w sobie.
Pogoda ducha i dowcip przeradzają się w bezwstyd i rozwiązłe żarty.
Znika skromny rumieniec wstydu i dochodzi do niestosownych, niegodnych czynów.
Ożywienie widoczne w rysach twarzy i gestach.
Uniesienie nastroju.
Wzrost poczucia własnej wartości i ważności.
Czuje się niezwykle silny i bogaty. [50.]
Płacze i szlocha z wykrzywioną twarzą.
Próbuje uciec z łóżka lub pokoju albo przed jakimś przerażającym przedmiotem.
Dotkliwy smutek i melancholia, kończące się łzami, skargami i westchnieniami.
Smutek, często utrzymujący się stale przez cały przebieg choroby (delirium tremens).
Melancholia ze skłonnością do samobójstwa.
Przygnębienie.
Niepokój ruchowy i lęk, które bezskutecznie próbuje zamaskować słowami, przez co stają się jeszcze bardziej widoczne.
Samotność i spoczynek w łóżku nasilają lęk; z tego powodu odmawia pozostania w łóżku, a często nawet w domu, i ucieka.
Staje się nie do opanowania; stanowczo żąda, by pozwolono mu odejść i zająć się swoimi sprawami.
Wzdychanie, niepokój i obawa przed nieszczęściem. [60.]
Niepokój psychiczny, przez który nie może zająć się żadną zwykłą czynnością ani ukończyć rozpoczętych zadań ( przewlekłe ).
Uczucie nieokreślonego i niewytłumaczalnego lęku (przewlekłe).
Lęk wynikający z konkretnych urojeń, takich jak przekonanie, że wróg stale czyha, aby wyrządzić mu krzywdę itd.
Sądzą, że znajdują się na pokładzie statku na morzu, i obawiają się utonięcia podczas burzy; dlatego wyrzucają za burtę wszystko, co znajduje się w pokoju, tj. przez okno na ulicę albo — jak sądzą — do morza.
Sądzi, że ścigają go rabusie, mordercy, policja itd.
Żywa obawa, że grozi mu upadek w przepaść, nawet gdy chodzi po twardym gruncie w biały dzień ( przewlekłe ).
Upadek moralny, cechujący się tchórzostwem i kłamliwością ( przewlekłe ).
Niestatek i gwałtowność w zachowaniu oraz niespokojny sposób bycia.
Upór we wszystkim, co czyni lub czego zaniechuje.
Kłótliwość.
Bezpodstawna skłonność do kłótni. [70.]
Wszczyna kłótnię albo wyobraża sobie zniewagę, której nie doznał, po czym wyzywa do walki lub żąda zadośćuczynienia.
Odżywają urazy dawno zażegnane lub zapomniane; żąda zemsty albo satysfakcji, co często kończy się rozlewem krwi, a nawet morderstwem.
Nie znosi sprzeciwu.
Poczucie, że jest obrażany i znieważany przez przyjaciół.
Szybkie zmiany nastroju, kolejno przejawiające się wesołością, rozbawieniem, zaczepnością, gniewem, posępnością i melancholią.
Wielka łatwość posługiwania się władzami umysłowymi.
Umysł swobodny, bardziej ożywiony; myśli napływają łatwiej.
Szybki tok myśli, lecz nie potrafi stale skupiać uwagi na jednym przedmiocie. Opowiedzenie niezbyt skomplikowanego zdarzenia wymaga wysiłku.
Szybkość i różnorodność myśli.
Wyobraźnię fanatyków zaprzątają religijne majaczenia; kierują do Bóstwa poufałe i bluźniercze przemowy. [80.]
Niedorzeczne wyobrażenia.
Większe splątanie myśli.
Umysł zaburzony; świadomość i zdolność skupienia uwagi osłabione.
Ostatnią zdolnością, która powróciła w pełni, była świadomość.
Nieuwaga wobec otoczenia.
Ogólne osłabienie władz umysłowych.
Ograniczona zdolność pojmowania.
Utrata zdolności osądu.
Utrata zmysłów i rozumu.
Całkowita utrata zdolności rozumowania. [90.]
Tępota.
Imbecylizm.
Otępienie.
Obłęd.
Obłęd rozwija się łatwiej u osób, które doznały urazów czaszki.
Upośledzenie pamięci.
Zapominanie.
W szczytowym okresie choroby (delirium tremens) całkowicie prawidłowo rozpoznaje znajome osoby; bierze jednak jedną osobę za inną.
Uderza w słup, który bierze za człowieka niechcącego zejść mu z drogi. [100.]
Choćby tylko chwilami myli jedną osobę z inną i sądzi, że w obecnym nieznajomym rozpoznaje nieobecnego przyjaciela.
Stępienie czucia.
Osoba o słabych nerwach wykazuje stępienie zmysłów i dziecinne wybryki. Człowiek o temperamencie flegmatycznym pozostaje bierny i milczący i raczej spada z krzesła, niż daje głośne oznaki swego odurzenia.
Śpiączka.
Bardzo silne wstrząsy psychiczne znacznie skracają odurzenie.
Wzmożone pocenie się znacznie łagodzi odurzenie.

GŁOWA

Uczucie lekkości i jasności w głowie, a następnie splątania i ciężkości.
Otępienie, zamroczenie i mglistość w głowie.
Napady zawrotów głowy z nagłym zasłabnięciem i zataczaniem się albo upadkiem z chwilową utratą świadomości, lecz bez drgań. [110.]
Zawroty głowy.
Gwałtowne zawroty głowy, niemal przechodzące w apopleksję.
Zawroty głowy na tyle silne, że powodują upadek, albo rzeczywisty upadek.
Chwiejny, niepewny chód.
Zatacza się podczas chodzenia i stania.
Z pewnym wysiłkiem stara się utrzymać wyprostowaną pozycję, choć się zatacza.
Chwilowe napady zawrotów głowy.
Czasami drży głowa.
Głowa kiwa się.
Wysięk płynu w obrębie opon i komór mózgu. [120.]
Rozmiękanie mózgu.
Stwardnienie mózgu.
Przekrwienie głowy; przekrwienie mózgu i jego opon.
Gwałtowne przekrwienie głowy i narządów klatki piersiowej.
Apopleksja.
Stał się całkowicie nieprzytomny i niezdolny utrzymać się na nogach. Po czterech godzinach świadomość i czucie całkowicie zanikły; oddech nieregularny, chrapliwy; tętno 80. Źrenica powiększona, bez reakcji skurczowej na światło. Zdolność połykania całkowicie utracona. Śmierć po piętnastu godzinach.
W najwyższych stadiach odurzenia rozwija się prawdziwa apopleksja, z całkowitym brakiem reakcji tęczówki, skóry itd.
Najwyższym stopniem zatrucia jest apopleksja, podczas której ustają czucie i ruch, natomiast czynność serca i tętnic trwa nadal.
Wysoki stopień zatrucia stanowi prawdziwie apoplektyczny stan. [130.]
Najczęstszym tragicznym końcem głęboko odurzonej osoby jest apopleksja.
Śpiączka przechodząca w porażenie mózgu u osób o skłonności apoplektycznej.
Wskutek często powtarzających się stanów odurzenia rozwija się predyspozycja do apopleksji.
Ból głowy, czasami z nudnościami i wymiotami.
Uciskowy ból głowy, powodujący otępienie.
Uczucie ciągnięcia w głowie.
Tępy, rozlany ból głowy z brzęczeniem lub szumem w uszach.
Żyły skroniowe wyglądają na nabrzmiałe, a tętnice skroniowe pulsują szybko i silnie; później wydają się opróżnione i zapadnięte.
Uczucie pełności na szczycie i w tylnej części głowy albo w skroniach, zależnie od rodzaju spożytego alkoholu (w ciągu dwóch do ośmiu minut).

OCZY

Przekrwione oczy. [140.]
Oczy czerwone.
Czerwone, łzawiące oczy (przewlekłe).
Oczy ogniste, lśniące.
Spojrzenie utkwione i dzikie.
Spojrzenie płochliwe, raczej ukośne niż utkwione.
Sztywne, lśniące spojrzenie.
Oczy jasne i ożywione albo zaszłe i łagodne.
Oczy czerwone i rozognione.
Przewlekłe zapalenie oka, w następstwie którego występują plamki przed oczami i przyćmienie wzroku.
Nieżytowe zapalenie oczu (u nałogowych pijących). [150.]
Spojówki powiek oraz ich brzegi przekrwione.
Szorstkość brzegów powiek (ziarnistości) u nałogowych pijących.
Zwężenie źrenic, opadanie powiek i śpiączka.
Wysięk i obrzęk pod oczami.
Spojówki mniej lub bardziej zażółcone ( przewlekłe ).
Przekrwione gałki oczne.
Żółtawe zabarwienie twardówek.
Żyły twardówki nabrzmiałe i wydatne.
Źrenice rozszerzone, reagujące ospale, rzadko zwężone.
Źrenice rozszerzone i prawie zupełnie niewrażliwe. [160.]
Powiększona źrenica.
Źrenica powiększona, niezupełnie niewrażliwa na światło.
Całkowity brak reakcji tęczówki.
Źrenice rozszerzone, a następnie zwężone.
Zwężenie źrenic z opadaniem powiek i śpiączką.
Osłabione postrzeganie światła.
Wzrok słaby; chory nie może posługiwać się oczami; przedmioty migoczą i stają się przyćmione, niewyraźne; nie może czytać ani pisać.
Niechęć do światła.
Migotanie i czernienie przed oczami.
Migotanie przed oczami, jakby nagle zaciągnięto przed nimi zasłonę, która w końcu staje się gęsta i czarna, zwłaszcza przy wysilaniu wzroku. [170.]
Ciemno przed oczami, zwłaszcza przy nagłym poruszeniu głową po zmianie pozycji podczas wstawania, z zawrotami głowy; chory obawia się upadku i chwyta otaczających przedmiotów.
Iskry przed oczami.
Błyski światła przed oczami.
Muscæ volitantes, jak obłoki przed oczami ( przewlekłe ).
Podwójne widzenie.
Omamy wzrokowe (przewlekłe).

USZY

Suchość przewodu słuchowego zewnętrznego.
Wyostrzony słuch.
Przytępiony słuch.
Osłabione postrzeganie dźwięków. [180.]
Dźwięki zlewają się i są niewyraźne.
Szum w uszach.
Szum w uszach, zwłaszcza po skurczach albo z zawrotami głowy.
Dzwonienie w uszach.
Brzęczenie albo szumiący odgłos w uszach, często, choć nie zawsze, z towarzyszeniem tępego, rozlanego bólu głowy (przewlekłe).
Złudzenia słuchowe.
Urojone głosy i dźwięki.
Objawy nasilają się w pozycji leżącej oraz w ciszy nocnej.

NOS

Zaczerwienienie nosa i policzków (przewlekłe).
Zaczerwienienie nosa, zwłaszcza jego czubka. [190.]
Przekrwienie naczyń skórnych.
Obrzęk i zapalenie.
Czerwone krosty lub guzki.
Błona śluzowa jam nosowych objęta zapaleniem i owrzodziała.
Krwawienie z nosa.
Złudzenia węchowe.

TWARZ

Występowało rozluźnienie mięśni oraz sztywność skóry twarzy, czoła i górnej wargi, wskutek czego rysy twarzy opadały.
Znaczna wiotkość mięśni mimicznych (przewlekła).
Fizjonomia wyraża sympatyczną pogodę ducha.
Twarz obrzmiała, bez wyrazu; o tępym, głupkowatym wyglądzie. [200.]
Gwałtowny kurcz mięśni dolnej części twarzy, niekiedy powodujący zwichnięcie żuchwy.
Zaczerwienienie policzków i nosa (przewlekłe)
Zaczerwienienie rozlewa się po twarzy, a wszystkie rysy rozpływają się w uśmiechu.
Twarz obrzmiała i rozgrzana.
Twarz czerwona i obrzęknięta.
Twarz sinoczarna albo blada.
Barwa twarzy niekiedy niezmieniona, niekiedy czerwona, niekiedy żółtaczkowa, podobnie jak reszty ciała.
Twarz ziemisto-brudna, miejscami czerwona, plamista.
Twarz ziemista.
Na nosie i innych częściach twarzy pojawiają się brodawki i wykwity różnej barwy i wielkości. [210.]
Liszaj na twarzy.
Wykwity na twarzy; ciemnoczerwone, szpecące, lśniące zaczerwienienie skóry nosa, czoła i policzków, czasami podbródka, a w końcu także innych miejsc, często pokryte liszajem oraz sinoczerwonymi lub białymi pęcherzykami i krostami. Skóra przeważnie sucha i szorstka, z szerokimi, czerwonymi, wyniosłymi skupiskami zmian skórnych; swędzący ból; łuszczenie nieznaczne albo nieobecne.
Czoło pogodne.

USTA

Zgrzytanie zębami.
Język popękany od środka ku brzegom, obłożony albo niekiedy pozbawiony nabłonka.
Brodawki na końcu języka powiększone i czerwone.
Bolesność i suchość końca języka (po rumie).
Język całkowicie czysty i wilgotny (przewlekle).
Język suchy, czerwony, lśniący (przewlekle).
Gruby, żółty nalot na języku, zwłaszcza w tylnej części (przewlekle). [220.]
Język obłożony.
Środek języka pokryty żółtym śluzem, brzegi czyste.
Biały, a niekiedy brunatnawy nalot na języku.
Język gładki i czerwony, ze skłonnością do przywierania do zębów lub podniebienia.
Język wydaje się gruby, drży i jest częściowo sparaliżowany, co powoduje jąkanie.
Poruszanie językiem utrudnione.
Nagłe drżenie języka i warg.
Konwulsyjne ruchy języka powodujące jąkanie i niewyraźną mowę.
Drżenie i szarpnięcia obłożonego języka.
Suchość w ustach.
Nieprzyjemny zapach z ust, zwłaszcza podczas trawienia. [230.]
Swoisty, cuchnący oddech; zapach zupełnie niemożliwy do opisania, lecz po jednokrotnym wyczuciu niemożliwy do pomylenia; całkowicie odmienny od woni samego napoju alkoholowego i dający się od niej odróżnić nawet wówczas, gdy obecna jest również ta ostatnia (przewlekle).
Cuchnący zapach z ust.
Nieprzyjemny zapach z ust rano.
Usta wypełnione czarną śliną.
Podchodzenie do ust bezsmakowego lub cuchnącego płynu.
Niekiedy piana na ustach.
Piana w ustach.
Nieprzyjemny smak (przewlekle).
Rano kwaśny, słonawy lub gorzki smak w ustach.
Gorzki smak w ustach. [240.]
Złudzenia smakowe.
Jąkliwa mowa.
Mamrotanie; chory wydaje niewyraźne dźwięki.

GARDŁO

Gardło czerwone, z uczuciem sztywności.
Ziarnistości na tylnej ścianie gardła, a także u nasady języka.
Żyły cieśni gardzieli wyglądają na nabrzmiałe.
Zaczerwienienie, suchość i gorąco.
Aftowe owrzodzenia gardła.
Owrzodzenia zgorzelinowe.
Gardło pełne gęstego śluzu, trudnego do odchrząknięcia. [250.]
Nagromadzenie śluzu, niekiedy krwawego.
Skurcze gardła i przełyku.
Porażenie mięśni gardła.
Porażenie mięśni uczestniczących w połykaniu.
Uczucie pieczenia za mostkiem.
Bolesność od gardła aż po żołądek po połknięciu pokarmu stałego albo bardzo gorących lub zimnych napojów.
Uczucie, jakby coś utkwiło w przełyku.
Uczucie ściskania lub zwężenia uniemożliwiającego wydalenie gazów przez odbijanie.
Silne próby oczyszczenia gardła, odbicia lub zwymiotowania powodują wydostawanie się krwi albo krwawego śluzu.
Odchrząkiwanie powoduje wymioty. [260.]
Połykanie z uczuciem pieczenia i bólu.
Bolesne połykanie.
Skurczowa dysfagia.

ŻOŁĄDEK

Pragnienie pieprzu, musztardy i innych rozgrzewających produktów.
Silne pragnienie napojów spirytusowych; jeżeli nie zostanie szybko zaspokojone, chory popada w szał albo dostaje drgawek.
Początkowo brak chęci do jedzenia; później wilczy głód.
Utrata apetytu.
Chęć jedzenia całkowicie zanika.
Niechęć do pokarmów i napojów alkoholowych.
Pragnienie przed śniadaniem i przez cały dzień. [270.]
Pragnienie często nadmierne; często nie występuje wcale.
Odbijania kwaśne lub cuchnące.
Odbijanie wodą.
Kwaśne odbijania.
Częste odbijania.
Odbijanie jak zgniłymi jajami.
Czkawka.
Nudności i wymioty śluzem oraz wodą.
Poranne nudności albo wymioty.
Wymioty rano. [280.]
Wymioty po jedzeniu lub piciu.
Wymioty kwaśną, cuchnącą treścią.
Nadmierne wymioty (vomitus crapulosus).
W godzinach porannych wymioty gęstym śluzem przypominającym białko jaja; śluz ciągliwy, ze ślinotokiem.
Wymioty kwaśną treścią.
Krwawe wymioty (rzadko) (przewlekłe).
Uczucie pełności i rozdęcie po jedzeniu.
Zapalenie żołądka i jelit.
Palące gorąco w żołądku.
Swoiste uczucie pieczenia w żołądku, najlepiej łagodzone wodą. [290.]
Ucisk w żołądku.
Po przebudzeniu bardziej łaskoczące, kurczące uczucie w okolicy żołądka, rozchodzące się stamtąd do klatki piersiowej, powodujące duszność i drażnienie wywołujące kaszel.
Uczucie ucisku i ciężaru.
Osłabienie żołądka.
Gorąco i pieczenie w nadbrzuszu.
Ściskanie, przykre napięcie i ucisk w nadbrzuszu.
Napięcie w nadbrzuszu.
Ucisk w dołku sercowym, często nasilający się aż do silnego lęku.

BRZUCH

Uczucie ucisku w obu podżebrzach.
Gorąco, ciężar i bolesność w okolicy wątroby. [300.]
Zapalenie wątroby.
Obrzmienie śledziony.
Mięśnie proste brzucha stają się sztywne i wydatne.
Wodobrzusze.
Burczenie i kruczenie w jelitach.
Zapalenie jelit i żołądka.
Wzdęcia.
Kolka (colica crapulosa).
Bóle kolkowe.
Krwotok jelitowy (rzadko) (przewlekły).

STOLEC I ODBYT. [310.]

Hemoroidy i żylaki.
Krwawiące hemoroidy (przewlekłe).
Porażenie odbytu.
Kał zbity, grudkowaty, czarniawy albo jasnoszary.
Stolce czarniawe, żółciowe, śluzowate i krwawe albo rzadkie i barwy gliny.
Biegunka żółciowa, śluzowa albo mączysta.
Biegunka (diarrhœa crapulosa; cholera crapulosa), lecz także zaparcie.
Biegunka często występująca naprzemiennie z zaparciem.
Mimowolne oddawanie stolca i moczu.

NARZĄDY MOCZOWE

Częsta potrzeba oddawania moczu; w końcu nietrzymanie moczu. [320.]
Mimowolne oddawanie moczu i stolca.
Zwiększona ilość moczu.
Zmniejszone wydzielanie moczu.
Zatrzymanie moczu.
Początkowo mocz skąpy, żółtawy lub ciemnoczerwony; następnie obfitszy, z osadem.
Mocz intensywnie zabarwiony.
Mocz białkomoczowy.
Mocz kwaśny, zawiera surowicę i żółć.
Krwawy mocz.
Wydzielanie krwi.

NARZĄDY PŁCIOWE. [330.]

Brak popędu płciowego.
Sprawność płciowa początkowo zwiększona, następnie zmniejszona.
Impotencja; brak sprawności płciowej.
Osoby upojone alkoholem płodzą pijaków.
Dzieci pijaków dorastają otępiałe, gnuśne i głupie oraz popadają w pijaństwo.
Nieregularna miesiączka.
Poronienie w pierwszych miesiącach.

UKŁAD ODDECHOWY

Uczucie gorąca w krtani.
Nieżytowe zapalenie oskrzeli.
Nagromadzenie śluzu w drogach oddechowych. [340.]
Częsta potrzeba odchrząkiwania.
Chrypka.
Łkanie.
Kaszel.
Suchy, urywany kaszel.
Odkrztuszanie krwi.
W późniejszym okresie mięśnie oddechowe pracowały jak przy chwytaniu powietrza: występował zrywami szybki wysiłek wdechowy oraz opieszały, słaby wysiłek wydechowy.
Przyspieszony oddech.
Oddech najpierw przyspieszony, a następnie zwolniony.
We wszystkich okresach występowało uczucie przeszkody w oddychaniu. [350.]
Ciężki, mozolny oddech.
Oddech chrapliwy.
Astma.
Asfiksja.

SERCE I TĘTNO

Organiczne zaburzenia serca i wielkich naczyń.
Przerost lewej części serca.
Niedomykalność zastawek.
Wzmożona czynność serca pojawiała się już po trzech minutach i utrzymywała się od trzydziestu do pięćdziesięciu minut.
Wzmożona czynność serca i tętnic.
Tętnienie serca i tętnic gwałtownie wzmożone, twarde i pełne. [360.]
Wzmożona czynność serca i przyspieszenie jego pracy.
Bardzo wzmożona czynność, gwałtowne, pulsujące bicie serca.
Kołatanie serca.
Chory zgrzyta zębami z niepokoju i przyciska rękę do okolicy serca.
Tętno prawie zawsze przyspieszone, niekiedy drobne i puste, niekiedy pełne, a nawet dość twarde.
Tętno drobne, zwykle częste.

KLATKA PIERSIOWA

Wodniak opłucnej.
Rozedma.
Przekrwienie płuc.
Uczucie ciepła w klatce piersiowej. [370.]
Napięcie klatki piersiowej.

SZYJA I PLECY

Żyły szyi obrzęknięte.
Tętnice skroniowe i szyjne tętnią; żyły szyjne nabrzmiałe lub uwypuklone.
W końcu osłabienie mięśni pleców; chory nie może nawet siedzieć prosto.
Nadwrażliwość, pobolewanie i ból w okolicy nerek.

KOŃCZYNY OGÓLNIE

Nagłe zrywania kończyn, jak od porażeń prądem.
Drżenie kończyn.
Mięśnie kończyn były bezczynne.
Wzmożone ciepło; następnie zimno.
Uczucie pełzania (mrowienie) pod skórą dłoni i stóp. [380.]
Nieprzyjemne uczucie niepokoju ruchowego w kończynach.
Początkowo uczucie wzmożonej siły, a następnie osłabienia i ciężaru.
Osłabienie i zwiotczenie mięśni odpowiedzialnych za poruszanie się, początkowo w palcach i dłoniach, zwłaszcza w kciuku i palcu wskazującym, rozszerzające się na całe obie kończyny, które stają się ciężkie i trudne do poruszania.
Kończyny odrętwiałe, jakby sparaliżowane, a następnie znów skrajnie wrażliwe na dotyk i ruch; bardziej wrażliwe na lekki dotyk niż na mocny uścisk.

KOŃCZYNY GÓRNE

Drżenie ramion i dłoni.
Czasami w pozycji leżącej swoiste, uporczywe drżenie mięśni pod skórą w okolicy lędźwiowej lub w górnej części ramion, najbardziej wyraźne po nagłym uciśnięciu dowolnego miejsca.
Drżenie dłoni z nieustanną pracą ścięgien nadgarstków, przy dłoniach zwróconych do wewnątrz.
Drżenie dłoni.
Rano po przebudzeniu drżenie palców i dłoni, nasilane przez środki pobudzające; czasami zaś po wstaniu; później utrzymuje się przez cały dzień, bezbolesne, gorsze po pozostawaniu w bezruchu.
Rwące bóle palców, często z uczuciem drętwienia i napadami drgawkowymi.

KOŃCZYNY DOLNE. [390.]

Zwiotczenie i wyczerpanie całego aparatu ruchowego.
Osłabienie kończyn dolnych, rozpoczynające się w kolanach; chód staje się potykający i niepewny.
Kurczowe ciągnięcia, zwłaszcza przy zginaniu stawów, w stopach i kolanach; bardzo bolesne.
Bóle nóg przechodzące ku pośladkom.
Nieopisane pobolewanie i bóle nóg poniżej kolan oraz stóp.
Ciało sprawia wrażenie, jakby odrywano je od nóg albo cięto nożami.
Drgania mięśni łydek i zginaczy stóp; stają się bolesne i nie pozwalają zasnąć.
Tępy, odrętwiający ból w szpiku kości nóg.
Żylakowate zmiany żył nóg.
Rwące bóle podeszew stóp. [400.]
Mrowienie w podeszwach.
Zapalenie i ostry ból palców stóp.
Łuszczące się plamy, bardzo swędzące.
Owrzodzenia.
Haluksy.

OBJAWY OGÓLNE

Drgawki, czasami przypominające pląsawicę.
Drgawki ze swoistym odczuciem w głowie, jakby wiatru, albo z bolesnym ciągnięciem, jakby coś skręcało się i obracało w głowie.
Drgawki często rozpoczynają się w jednej kończynie; często ograniczają się do jednej strony; czasami głowa zostaje odciągnięta do tyłu, plecy wygięte, zęby zaciśnięte, a oczy wykrzywione.
U kobiet nadużywających alkoholu wybuchają drgawki i napady histeryczne.
Napady padaczkowe występują zazwyczaj podczas stania; czasami podczas siedzenia lub leżenia. [410.]
Padaczka powraca po każdym nadużyciu alkoholu.
Napady padaczkowe przypominające drgawki.
Drżenie całego ciała, najczęściej po wysiłku.
Zataczanie się i trzęsienie.
Drżenie całego ciała, zwłaszcza kończyn górnych, tak że chory nie może uchwycić żadnego przedmiotu, nie może chodzić bez potykania się i tylko z trudem panuje nad żuchwą podczas mówienia itd.
Subsultus tendinum, zwłaszcza wieczorami, przed zaśnięciem.
Drgania lub szarpnięcia mięśni podczas siedzenia albo leżenia, niewystępujące podczas stania, zwłaszcza przy zmianie pozycji; niemal zawsze w kończynach dolnych.
Uporczywe drżenie mięśniowe; początkowo rozwija się w kończynach.
Niepokój mięśniowy; niemożność utrzymania kończyn lub ciała w bezruchu bez szczególnego wysiłku uwagi.
Drgania i skurcze często pojawiają się okresowo oraz współwystępują z omamami. [420.]
Ciągnięcia w mięśniach, jak porażenia prądem.
W spoczynku karfologia.
Drżenie i porażenie jako zwykłe następstwa udaru apoplektycznego.
Porażenie uogólnione po delirium tremens.
Wyraźne porażenie czucia (przewlekłe).
(Zwiększona siła mięśniowa).
Mięśnie wiotkie, blade.
Zdolność kierowania mięśniami i koordynowania ich czynności osłabiona.
Układ mięśniowy pozostawał pod wyraźnym i ściśle określonym wpływem.
Cienkie warstwy mięśni zależnych od woli, rozmieszczone w różnych częściach ciała, wykazywały znaczne zwiotczenie.
Napięcie i siła mięśni znacznie zmniejszone; działanie to nie było jednakowe w mięśniach zależnych i niezależnych od woli, a także często różniło się między zespołami mięśni wdechowych i wydechowych. [430.]
Ciało traci zdolność poruszania się i coraz bardziej zostaje pozbawione siły mięśniowej.
Wychudzenie, brak sił z utrzymującym się brakiem apetytu.
Krańcowe wyczerpanie całego ciała.
Przedwczesna starość; twarz staje się blada i pomarszczona, rysy twarzy zwiotczałe, oczy matowe; wargi blade; dłonie i pozostałe kończyny drżą; chód niepewny.
Ospałość ciała i umysłu.
Częste omdlenia.
Przeczulica.
Czucie stępione: znieczulenie; początkowo w opuszkach palców dłoni lub stóp; często szerzy się na grzbiet stóp, golenie albo grzbiet dłoni.
Drętwienie jest zwykle powierzchowne; czucie głębokiego ucisku pozostaje zachowane; czasami wrażliwość całego ciała jest stępiona.
Ból i neuralgiczne bóle rwące.
Bolesne bóle rwące i tnące. [440.]
Wrażenia rwania i cięcia rozchodzą się od wrażliwych miejsc w górę i w dół; wywołują krzyk; są bardzo wyczerpujące.
Bardzo wyraźne, swoiste, ciągłe i niepozbawione przyjemności uczucie brzęczenia lub wibrowania, przechodzące z góry ku dołowi i przez cały ustrój (najwyraźniejsze po piętnastu do czterdziestu minutach i utrzymujące się bez większych zmian przez dwadzieścia do trzydziestu minut).
Złogi miażdżycowe w tętnicach.
Puchlina wodna.
Obrzęk nóg; później uogólnione puchnięcie całego ciała.
Skłonność do otyłości.
Samozapłon.
Wszyscy pijacy (według Trottera wyłącznie oni), zwłaszcza stare kobiety, wydzielają z ciała tak dużo oparów alkoholu, że opary te zapalają się przy zetknięciu z płonącą świecą i powodują spalenie ciała.

SKÓRA

Skóra brudnoszara lub żółtawoszara.
Żółtaczka.
Stany żółtaczkowe. [450.]
Skóra miękka i wiotka.
Skóra staje się sucha i twarda.
Skóra miękka i podatna, ze skłonnością do pocenia się.
Uczucie suchości i gorąca oraz wyraźnego, pełnego obrzmienia odsłoniętych części skóry, takich jak dłonie i twarz, z ogólnym uczuciem gorąca.
Przez pewien czas objawy te nasilały się, i to do tego stopnia, że — zwłaszcza po rumie — skóra była tak szorstka i sucha, jak po wystawieniu na wschodni wiatr.
Dręcząca, niezwykle swędząca wysypka (psora ebriosum), która tym bardziej szerzy się po ciele, im bardziej jest drapana, i tworzy szorstkie, łuszczące się plamy.
Skóra stała się podrażniona, jakby odarta, i sucha, a w końcu pokryła się nieokreśloną przewlekłą osutką.
Wyprysk i świerzbiączka.
Trądzik różowaty.
Duże, mało bolesne, sinawe czyraki lub karbunkuły.
Skóra nie goi się łatwo. [460.]
Najmniejsze uszkodzenie skóry, ukłucie lancetem, miejsce objęte stanem zapalnym, zwłaszcza wykwity i miejsca po oparzeniach, ropieją z niewyobrażalną szybkością i przechodzą w owrzodzenia, które zajmują nie tylko części miękkie, lecz także kości, i wydzielają odrażający zapach.
Owrzodzenia żylakowe.
Pewna nadwrażliwość skóry, zwłaszcza nad kośćmi piszczelowymi, sięgająca ku okolicy lędźwiowej.
Nieprzyjemne pieczenie, gryzienie i kłucie skóry po odespaniu upojenia alkoholowego.
Mrowienie, rozpoczynające się zwłaszcza w stopach i nogach, sięgające do okolicy lędźwiowej albo dłoni i ramion, rzadko do pośladków, gorsze rano i wieczorem, szczególnie po położeniu się do łóżka, tak że czasami chory nie może zasnąć i musi wstać. Musi stale poruszać zajętymi częściami, a przy największym nasileniu objaw ten powoduje zaburzenia psychiczne.
Wydzieliny skóry, podobnie jak oddech, mają silny zapach napojów alkoholowych.

GORĄCZKA

Uczucie zimna z bladością ciała.
Wrażliwość na świeże powietrze; dreszcz i uczucie mrozu.
Przyjemne ciepło rozchodzi się po ciele.
Ogólne uczucie gorąca ze wzmożoną czynnością serca i suchością skóry. Po około dwudziestu do czterdziestu minutach uczucie gorąca ustępowało uczuciu zimna, odczuwanemu początkowo w części ciała najbardziej wrażliwej na temperaturę, mianowicie między łopatkami; ostatecznie, pomimo odpowiedniej temperatury otoczenia, stawało się ono dokuczliwe i często prowadziło do dreszczy. Czasami było tak wyraźne i występowało tak nagle, że wywoływało wstrząs. Nie odpowiadało temperaturze skóry, zwykle jednak współistniało z ustaniem wzmożonej czynności serca. [470.]
Gorączka (często przez cały przebieg choroby; w delirium tremens — brak).
Nasilenie wieczorami.
Wielka skłonność do pocenia się.
Początkowo pot występuje łatwo.
Pot obfity, chłodny, lepki, o kwaśnym zapachu, czasami ciepły.

SEN I MARZENIA SENNE

Głęboki sen.
Nieodparty sen.
Głęboki sen, często z towarzyszeniem rzężącego oddechu.
Ogarnął go sen prawdziwie podobny do śmierci.
Sen śpiączkowy, który po nadmiernych dawkach kończy się śmiercią. [480.]
Początkowo sen wydawał się chrapliwy, jak przy udarze apoplektycznym; później chorego nie można było dobudzić.
Objawy letargiczne; chrapliwy oddech, przerywane tętnienie serca, po czym śmierć (po bardzo dużych dawkach).
Niespokojny sen.
Zrywa się ze snu z wszelkimi oznakami największego lęku i niepokoju ruchowego.
Nieprzezwyciężona potrzeba niespokojnego przewracania się w łóżku z boku na bok całkowicie uniemożliwia sen (przewlekłe).
Sen, jaki udaje mu się uzyskać, nie przynosi pokrzepienia, wskutek czego w sposób naturalny powstaje stan zupełnego wyczerpania nerwowego, z którego może go wyprowadzić jedynie jedzenie lub picie (przewlekłe).
W pełni rozwinięta bezsenność; chory przewraca się z boku na bok przez niemal całą noc, zapadając jedynie w krótkie, przerywane okresy snu, którym prawie zawsze towarzyszą niepokojące, a często przerażające sny (przewlekłe).
Sen niespokojny, przerywany snami, które chory początkowo jeszcze rozpoznaje jako sny, lecz później po przebudzeniu bierze je za rzeczywistość; w końcu całkowita bezsenność, podczas której często upiera się, że spał.
Straszne sny.
Jego sny są tak żywe, że po przebudzeniu nie można go przekonać, iż nie były rzeczywistością. [490.]
Budzi się ze snu krańcowo wyczerpany, przygnębiony i osłabiony, bez świadomości tego, co się wydarzyło.
Po odespaniu upojenia alkoholowego jest smutny, niechętny i niezdolny do jakiegokolwiek zajęcia, trwoni czas w pozbawionej radości bezczynności, nieustannie ziewa i niecierpliwie wyczekuje godziny następnej hulanki.

UZUPEŁNIENIE: ALKOHOL.

William A. Hammond, M.D., Amer. Journ. of Med. Sci., październik 1856, s. 305.

Pierwsze doświadczenie.

Działanie alkoholu przy zachowaniu stałej masy ciała. Przyjmowano 12 drachm alkoholu dziennie przez pięć dni.

Moja masa ciała wzrosła ze średnio 226,40 funta do średnio 226,85 funta, co stanowiło różnicę 0,45 funta. Ilość kwasu węglowego i pary wodnej w wydychanym powietrzu zmniejszyła się odpowiednio o 1324,50 i 196,51 grana, ilość kału o 1,22 uncji, moczu o 3,43 uncji, mocznika o 87,19 grana, chloru o 37,59 grana, kwasu fosforowego o 24,47 grana, a kwasu siarkowego o 13,40 grana. Wpływ na wolny kwas i kwas moczowy (zwłaszcza na ten pierwszy) był tak nieznaczny, iż wydawało się prawdopodobne, że alkohol nie oddziaływał na nie wcale.

Podczas tych doświadczeń mój ogólny stan zdrowia był nieco zaburzony. Tętno wzrosło średnio do 90 uderzeń na minutę i było pełniejsze oraz silniejsze niż uprzednio; występował ból głowy i wzmożone ciepło skóry, a moje zdolności umysłowe z pewnością nie były tak jasne jak w dniach, w których nie przyjmowałem alkoholu. Występowało ogólne znużenie i niechęć do wszelkiego wysiłku. Apetyt był zmienny. Ilość gazów oddawanych z jelit wyraźnie się zmniejszyła.

Drugie doświadczenie.

Działanie alkoholu, gdy ciało traciło na wadze wskutek niedoboru pożywienia. Przyjmowano 12 drachm dziennie przez pięć dni.

Podczas doświadczeń bezpośrednio poprzedzających te doświadczenia moja masa ciała zmniejszała się średnio o 0,28 funta dziennie, spadając z 226,73 do 225,34 funta. W obecnej serii, prowadzonej w takich samych warunkach, nieróżniących się niczym poza zastosowaniem Alkoholu, spadek ten został nie tylko wyrównany, lecz wystąpił rzeczywisty średni dobowy przyrost o 0,03 funta, a masa ciała wzrosła z 225,34 do średnio 225,50 funta. Średnia masa ciała jest mniejsza od średniej z ostatniej serii, ponieważ średni dobowy przyrost nie jest tak duży jak wcześniejszy średni dobowy spadek. Ilość kwasu węglowego zmniejszyła się średnio o 129,08 grana, pary wodnej o 312,06 grana, kału o 0,19 uncji, moczu o 1,37 uncji, mocznika o 54,51 grana, chloru o 10,08 grana, kwasu fosforowego o 8,70 grana, a kwasu siarkowego o 6,11 grana. Ilość wolnego kwasu w moczu oraz kwasu moczowego była najwyraźniej nieznacznie zwiększona. Ogólny stan organizmu nigdy nie był lepszy.

Trzecie doświadczenie.

Wpływ Alkoholu, gdy masa ciała zwiększała się wskutek nadmiaru pokarmu. Przez pięć dni przyjmowałem codziennie po 12 drachm Alkoholu.

Podczas serii doświadczeń bezpośrednio poprzedzającej obecną średni dobowy przyrost masy ciała wynosił 0,22 funta. Pod wpływem tej ilości Alkoholu średni przyrost zwiększył się do 0,31 funta dziennie. W porównaniu ze średnią z ostatniej serii średnia ilość wydalanego kwasu węglowego zmniejszyła się do 581,99 grana, pary wodnej do 266,21 grana, kału do 2,34 uncji, moczu do 4,15 uncji, mocznika do 93,27 grana, chloru do 26,92 grana, kwasu fosforowego do 8,29 grana, a kwasu siarkowego do 14,87 grana. Ilości wolnego kwasu i kwasu moczowego zmieniły się tylko nieznacznie. Pocenie się było wyraźnie zmniejszone. Prawidłowe funkcjonowanie mojego organizmu było bardzo zaburzone. Ból głowy był stały, sen niespokojny, skóra gorąca, tętno pełne i silnie uderzające, średnio 98 na minutę, a dwukrotnie po jedzeniu wystąpiło lekkie kołatanie serca. Mój apetyt był kapryśny. Niekiedy sam widok pożywienia budził wstręt, innym razem jadłem z dobrym apetytem.

Alcohol