Vesicaria

communis. N. O. Cruciferæ (plemię Alyssineæ). Nalewka z całej świeżej rośliny.

Zastosowania kliniczne

Albuminuria / Zapalenie pęcherza moczowego / Puchlina wodna / Przewlekły wyciek z cewki moczowej / Rzeżączka / Piasek moczowy / Krwiomocz / Nefralgia / Zapalenie gruczołu krokowego

Charakterystyka

Vesicaria jest „rodzajem z rodziny Cruciferæ, pochodzącym z półkuli północnej, wyróżniającym się kulistą lub jajowatą, rozdętą łuszczynką o półkulistych klapach oraz licznymi nasionami (zwykle od czterech do sześciu) w każdej komorze. Są to rośliny zielne, niekiedy krzewiaste u podstawy, o podłużnych lub równowąskich liściach, całobrzegich albo zatokowato-falistych, oraz szczytowych gronach żółtych kwiatów” (Treas. of Bot.). George R. Shafer (Chic. Med. Times, cyt. za H. News, xxx. 117) podaje, że Ves. com. jest dawnym lekiem, szeroko stosowanym w niektórych częściach Niemiec we wszelkich dolegliwościach dróg moczowych i nerek; przy piasku moczowym; przy rzeżączce, zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Wskazaniem Shafera do zastosowania tego leku jest „uczucie szczypania i pieczenia wzdłuż przebiegu cewki moczowej i pęcherza moczowego, z częstym parciem na mocz, któremu nierzadko towarzyszy stranguria”. Za szczególnie podatne na działanie Vesic. uznał następujące stany: nefralgię; ostre zapalenie pęcherza moczowego; drażliwy pęcherz moczowy po ostrym zapaleniu pęcherza: przewlekłe zapalenie pęcherza moczowego. Przytacza następujące przypadki: (1) T. S., lat 67, cierpiał na nefralgię, z powodu której podczas wcześniejszych napadów otrzymywał zastrzyki z Morphia. Vesic. Ø, w dawkach po 15 kropli co piętnaście minut, przyniosła wyraźną ulgę w ciągu dwóch godzin, a po sześciu godzinach ulga była zupełna. (2) S. B., lat 57, zapalenie pęcherza moczowego wskutek przeziębienia; wysoka gorączka, poty, ból palący podczas oddawania moczu, który wydobywał się kropla po kropli. Vesic. Ø, w dawkach po 10 kropli, uleczyła chorego w ciągu dwóch dni. (3) Kobieta, lat 39, ból pleców, osad barwy pyłu ceglanego w moczu; ręce i stopy obrzęknięte tak bardzo, że z trudem zaciskała dłonie i chodziła. Vesic. Ø uleczyła chorą. (4) Mężczyzna, lat 65, drażliwy pęcherz moczowy; musiał wstawać w nocy od dwudziestu do trzydziestu razy. Vesic. Ø, w dawkach po 20 kropli, szybko przyniosła ulgę i uleczyła go w ciągu sześciu tygodni. (5) C. M., lat 89, przewlekłe zapalenie pęcherza moczowego z wydalaniem dużych ilości śluzowo-ropnej wydzieliny. Początkowo pęcherz moczowy przepłukiwano roztworem kwasu borowego, następnie podawano Vesic. Ø po 20 kropli co dwie godziny. Nastąpiła poprawa, a po dwóch godzinach zaprzestano przepłukiwania kwasem borowym i podawano Vesic. co cztery godziny. Ostatecznie doprowadziło to do wyleczenia. (6) Rzeżączka ze szczypaniem i pieczeniem podczas mikcji oraz gęstą, kremową wydzieliną. Vesic. Ø, po jednej drachmie co cztery godziny, wkrótce uleczyła chorego. (7) Rzeżączka u kobiety, którą przez dwa tygodnie leczono wstrzyknięciami, została uleczona w ciągu siedmiu dni za pomocą Vesic. Ø w dawkach po jednej drachmie. Cowperthwaite (H. M., lipiec 1900, 477) zdołał doprowadzić do zniknięcia białka z moczu nawet w przypadkach rzeczywistej choroby Brighta. Dodaje, że „konieczne jest używanie wyłącznie nalewki importowanej [i.e., europejskiej], po 15 kropli co cztery godziny”. (W Ameryce Północnej rodzimie występuje kilka gatunków Vesicaria.) A. L. Davison (H. News, grudzień 1892, 568) leczył panią P. z powodu uogólnionej puchliny wodnej trwającej od roku; kiedy zobaczył ją po raz pierwszy, miała skurcze mocznicowe, a nerki przestały wydzielać mocz. Przepisał Vesic. Ø, po 15 kropli w łyżeczce wody co godzinę, aż mocz zacznie się swobodnie wydzielać, a następnie trzy razy dziennie. Drugiego dnia nerki wydzielały mocz bardzo obficie i wystąpiły wodniste stolce. W ciągu tygodnia cała puchlina wodna zniknęła. Bancroft (ibid., 557) leczył panią T. z powodu drażliwości nerek i pęcherza moczowego z wielomoczem. Po pewnym czasie mocz stał się krwisty i zawierał sporadyczne cienkie skrzepy; wcześniej przez kilka miesięcy występował w nim gęsty, żółty osad. Vesic. Ø, przyjmowana wytrwale po 6 kropli cztery razy dziennie, a później po 15 kropli trzy razy dziennie, doprowadziła do wyleczenia. Halbert (Clinique, xx. 107) opisuje przypadek pana H., młodego mężczyzny, którego praca wymagała dużo ruchu na świeżym powietrzu i który się przeziębił, wskutek czego wystąpił u niego postrzał lędźwiowy. Chirurg praktykujący „chirurgię otworową” wykonał zabieg na odbytnicy i rozciągnął zwieracz. Później wystąpiły gorączka, wstrząsające dreszcze i ostre zapalenie gruczołu krokowego. Mikcja była bolesna i utrudniona, a wkrótce pojawił się krwiomocz. Ból i wyczerpanie nerwowe były tak skrajne, że umieszczono go w szpitalu, a przez pewien czas ulgę przynosiły mu jedynie zastrzyki z Morphia. Mocz zawierał białko, skrzepy krwi i dużo ropy. Mocz można było odprowadzać wyłącznie za pomocą cewnika, a oddawanie stolca było niezwykle bolesne. Podawano Vesic. 1x co godzinę, po czym nastąpiła znaczna ulga. Bolesne parcie naglące złagodniało i wkrótce chory był w stanie oddawać mocz bez cewnika. Po trzech tygodniach mógł wrócić do domu.

Związki

Zgodne: Cact., Thlasp. b. p. Porównać: Botan., Thlasp. b. p. Przy piasku moczowym, Coc. c., Urt. ur., Thlasp. b. p. Krwiomocz, Chi. s., Fic. r. Phos. Dolegliwości gruczołu krokowego, Hydrang., Solid., Sabal. Zapalenie pęcherza moczowego, Chimaph. u. [Shafer podał Cact. i Thlasp. b. p. w przypadku puchliny wodnej wskutek choroby serca u kobiety w wieku 48 lat. Leki te przyniosły niewielką ulgę. Następnie podał Vesic. w połączeniu z pozostałymi lekami. W ciągu dwudziestu czterech godzin nastąpiła wyraźna ulga, a po dziesięciu dniach puchlina wodna zniknęła.]