Podophyllum peltatum
autorstwa E. B. Nash — Leki wiodące w terapii homeopatycznej
Historyczny materiał referencyjny dla praktyków i studentów. Poniższe stwierdzenia odzwierciedlają nauczanie homeopatyczne wskazanego autora i nie stanowią dowodu skuteczności leczenia. Tekst ten nie jest poradą medyczną i nie może zastępować właściwej diagnozy ani opieki.
Biegunka; stolce obfite (doprowadzają chorego do zupełnego odwodnienia), cuchnące, < rano i podczas ząbkowania.
Uporczywe odruchy wymiotne bez wymiotów; kołysanie głową i jęczenie przy półprzymkniętych oczach.
Wielka wielomówność w okresie gorączkowym, zwłaszcza przy żółtaczkowym zabarwieniu skóry.
Wypadanie macicy; wypadanie odbytnicy.
Istnieje wiele leków działających silnie przeczyszczająco, a ten jest jednym z nich. Powierzchowne rozumienie naszego prawa leczenia mogłoby skłonić nowicjusza do wniosku, że w każdym przypadku biegunki wystarczy przepisać Podophyllum. Oczywiście często kończyłoby się to niepowodzeniem. Sam fakt występowania biegunki jest tylko jednym z czynników danego przypadku, jeśli chodzi o wybór leku mającego ją wyleczyć; każdy bowiem lek przeczyszczający wywołuje nie tylko biegunkę, lecz swoisty jej rodzaj, jakiego nie wywołuje żaden inny lek. Biegunkę Podophyllum charakteryzują:
Po pierwsze: obfitość stolca. Po drugie: cuchnący stolec. Po trzecie: nasilenie rano, podczas upałów i ząbkowania. Również objawy towarzyszące są bardzo swoiste. Często występują wypadanie odbytu, sen z półprzymkniętymi oczami, kołysanie głową z boku na bok i jęczenie, a także częste odruchy wymiotne lub bezowocne próby wymiotowania. Obecność tych objawów często skłaniała do podania tego wielkiego leku, z bardzo zadowalającymi wynikami. Stolce są tak obfite, że każde wypróżnienie zdaje się zupełnie odwadniać chorego. Mogą być żółte lub zielonkawe i wodniste, a gdy są wodniste, zawsze są obfite. Mogą też być papkowate i obfite (Gambogia) albo śluzowe i skąpe, lecz przy Podophyllum są zawsze bardzo cuchnące. Wyleczyłem takie przypadki we wszystkich stadiach. Zarówno na samym początku choroby, jak i w bardzo zaawansowanych, pozornie beznadziejnych przypadkach cholery dziecięcej najlepsze wyniki dawała mi 1000. potencja (B. & T.). Pomimo że lek ten znajduje się na dość długiej liście środków na dolegliwości wątroby, zarówno z luźnymi wypróżnieniami, jak i z zaparciem, nie stwierdziłem, by był bardzo skuteczny w tym ostatnim stanie. Łatwo jednak mogę zrozumieć, jak mógłby być skuteczny w dolegliwościach wątroby z zaparciem, które nastąpiło po wcześniejszej biegunce — podobnie jak Opium mogłoby wyleczyć bezsenność, która nastąpiła po wcześniejszym osłupieniu, a Coffea senność, która nastąpiła po wcześniejszym pobudzeniu. Wszystkie leki mają podwójne działanie, określane jako działanie pierwotne i wtórne. Najpewniejsze i najtrwalsze działanie lecznicze każdego leku występuje jednak wtedy, gdy stan wymagający wyleczenia naśladuje pierwotne działanie tego leku. Jak bowiem utrzymywałem już w innym miejscu, sądzę, że to, co nazywa się działaniem wtórnym, nie jest w istocie właściwym działaniem leku, lecz działaniem sił organizmu pobudzonych przeciwko lekowi. Naprzemienne występowanie biegunki i zaparcia w chorobie jest więc na przykład walką między chorobą (biegunką) a przeciwstawiającymi się jej naturalnymi siłami organizmu. Bardzo ważne jest zatem rozpoznanie w takim przypadku, czy chorobą jest biegunka, czy zaparcie, a stan występujący naprzemiennie stanowi wysiłek siły życiowej zmierzający do przywrócenia zdrowia. Takie rozumienie nie zawsze jest jednak bezwzględnie konieczne, gdyż w obu przypadkach zazwyczaj występuje dostatecznie wiele objawów towarzyszących, aby rozstrzygnąć wybór leku. W istocie wybór musi zawsze opierać się albo na swoistych i charakterystycznych objawach występujących w danym przypadku, albo na ich całokształcie. Tylko prawdziwy homeopata uczy się to doceniać. Właśnie tutaj często zawodzi tak zwane przepisywanie patologiczne, ponieważ wybór leku może zależeć od objawów całkowicie odrębnych od tych, które składają się na patologię danego przypadku — przynajmniej w takim zakresie, w jakim obecnie rozumiemy patologię. Podophyllum odczuwa podczas ząbkowania silną potrzebę zaciskania dziąseł. Gdy objaw ten jest wyraźny, wyboru trzeba dokonać między tym lekiem a Phytolacca, gdyż oba są wielkimi lekami na cholerę dziecięcą. Przy nudnościach właściwych dla Podophyllum wymioty nie są tak dominujące jak przy Ipecac, natomiast bardzo wyraźne są odruchy wymiotne bez wymiotów, podobnie jak przy Secale cornutum. Burczenie w brzuchu, zwłaszcza w okrężnicy wstępującej, stanowi mocne wskazanie do zastosowania tego leku nawet w przewlekłych dolegliwościach jelitowych. Wypadanie odbytu również jest wyraźnym objawem tego leku, podobnie jak wypadanie macicy, zwłaszcza po parciu, podnoszeniu nadmiernych ciężarów lub porodzie. Tutaj wyboru często trzeba będzie dokonać między Podophyllum, Rhus tox. i Nux vomica.
Podophyllum wydaje się także wykazywać silne powinowactwo do jajników; na podstawie objawu — „Ból w prawym jajniku, promieniujący w dół uda po tej samej stronie” — uzyskano godne uwagi wyleczenia. (Lilium tig.) Czasem bólowi towarzyszy również drętwienie. Guzy jajników znikały pod działaniem tego leku, gdy występował ten objaw. Pewnego razu znakomicie wyleczyłem tym lekiem uporczywy przypadek gorączki przerywanej. Napady dreszczy były bardzo gwałtowne, a po nich następowała silna gorączka z wielką wielomównością. Występowała także wyraźna żółtaczka. Gdy gorączka minęła, chory zasnął, a po przebudzeniu nie pamiętał, co mówił podczas majaczenia z wielomównością. Zakres działania tego leku nie wydaje się bardzo szeroki, lecz w jego granicach działanie jest zaskakująco szybkie i radykalne.