Glonoinum

Głowa

Najczęstszą cechą tego leku jest gwałtowny napływ krwi do głowy i serca. Chory często opisuje ten stan jako wrażenie, jakby cała krew w organizmie musiała gwałtownie krążyć wokół serca, z uczuciem gorąca lub wrzenia w okolicy serca bądź w lewej połowie klatki piersiowej.

Innym razem skarży się na gwałtowny napływ krwi do głowy, ciepłe, rozżarzone uczucie w głowie albo wrażenie intensywnego gorąca wznoszącego się z żołądka lub klatki piersiowej ku głowie, niekiedy z utratą świadomości.

W głowie występują również odczucia falowania, jakby czaszka była unoszona i opuszczana albo rozszerzana i kurczona. Towarzyszy temu niezwykle silny ból: czasem taki, jakby głowa miała pęknąć, czasem znaczna bolesność głowy albo uczucie bolesności samej czaszki. Innym objawem towarzyszącym napływowi krwi jest silne tętnienie, synchroniczne z biciem serca; kiedy występuje bolesność czaszki, tętnienie przypomina uderzenia młotów, a każde uderzenie tętna jest bolesne. Występują zatem bolesne, a niekiedy bezbolesne pulsowania.

Pulsowania są ogromnie silne, a gdy osiągają największe nasilenie w głowie, odczuwa się je również w kończynach. Pulsują palce rąk i stóp, tętnienie występuje w całych plecach i zdaje się, że pulsuje całe ciało. Jeżeli stan ten utrzymuje się przez pewien czas, zwykle pojawia się bolesność czaszki, a wraz z nią bolesne tętnienie — każde uderzenie tętna jest bólem. W tym stanie przy każdym wstrząsie podczas stawiania kroku i przy każdym ruchu chory ma wrażenie, jakby głowa miała zostać zmiażdżona.

Tętnienie: pod wpływem ruchu staje się bardziej bolesne. Towarzyszące temu stanowi wymioty przynoszą ulgę. Dolegliwości głowy ustępują na świeżym powietrzu, nasilają się w cieple i często łagodnieją po zastosowaniu zimna. Pogarszają się po położeniu się oraz podczas leżenia z nisko ułożoną głową. W kończynach występuje wielkie zimno. Kończyny są zimne, blade i spocone, głowa gorąca, a twarz przekrwiona i purpurowa albo jaskrawoczerwona. Źrenice są poszerzone, a oczy czerwone. Jeżeli stan postępuje choćby przez krótki czas, język staje się suchy i czerwony, a następnie brunatny. Nie ma silnego pragnienia, lecz jama ustna jest bardzo sucha. Powieki wysychają i przylegają do gałek ocznych. Czasami skóra staje się sucha i gorąca, a twarz jest czerwona i lśniąca. Występują wszelkie stopnie splątania, aż do utraty świadomości.

Bóle głowy: czyż nie opisałem w znacznej mierze obrazu spotykanego w typowym udarze słonecznym? Znamienne jest również to, że objawy Glonoine nasilają się podczas letnich upałów, a ustępują zimą. Tępe i ciągłe bóle głowy nasilają się przy ciepłej pogodzie, a łagodnieją pod wpływem zimna.

Są gorsze na słońcu, a lepsze w cieniu. Chorzy wymagający Glonoine uciekają się do wszelkiego rodzaju sposobów, aby chronić głowę przed żarem słońca. Jeśli cierpią na te dolegliwości od lat i stan stał się przewlekły, nigdy nie wychodzą na słoneczny upał bez parasola.

Glonoine odpowiada stanom przekrwienia głowy pojawiającym się nagle, szczególnie wskutek gorąca, lecz także pod wpływem światła gazowego lub jakiegokolwiek jaskrawego światła.

Chodzi o bóle głowy, na które cierpią księgowi, zwłaszcza ci, którzy mają na biurku albo nad głową gorącą lampę gazową. Jaskrawe światło wraz z ciepłem emitowanym tak blisko głowy wywołuje u takiej osoby skłonność do bólów głowy. Bóle te ustępują po wyjściu na zimne powietrze. Głowa boli przez cały dzień, gdy chory pracuje nad księgami; kiedy wieczorem wraca do domu i się kładzie, ból głowy pojawia się ponownie, toteż musi leżeć w łóżku wysoko podparty poduszkami.

Pragnie wysoko trzymać głowę i stosować na nią zimne okłady; ból głowy ustępuje po długim śnie, na ogół jednak nie po sjeście. Po położeniu się i krótkiej drzemce ból głowy czasem się nasila, natomiast dobry, długi sen — całonocny sen — przynosi odświeżenie.

Dłonie i stopy stają się ciepłe, stan gorączkowy oraz tętnienie w całym ciele ustępują, a rano chory budzi się bez dolegliwości; jeśli jednak wyjdzie na słońce albo znajdzie się w świetle gazowym, ponownie wraca do domu z bólem głowy. Od czasu wprowadzenia oświetlenia elektrycznego światło nie emituje już tyle ciepła, natomiast światło gazowe wydziela go ogromną ilość.

Dziecko zapada na zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych; szyja jest odgięta do tyłu, twarz niezwykle gorąca, czerwona i lśniąca, oczy przekrwione albo szkliste, głowa i górna część ciała są bardzo ciepłe, natomiast stopy, dłonie, dolne części ciała i kończyny są zimne oraz pokryte zimnym potem.

Jest to niezwykle gwałtowne przekrwienie mózgu i rdzenia kręgowego. Pojawiają się drgawki obejmujące wszystkie kończyny; szyja i całe ciało są wygięte ku tyłowi — opistotonus. Zimno przynosi ulgę głowie, a ciepło — kończynom. Ciepłe pomieszczenie nasila drgawki. Kiedy w chłodnym pokoju kończyny dolne zostaną okryte, a okna otwarte, drgawki ustępują i chory łatwiej oddycha. Temu przekrwieniu głowy towarzyszą trudności w oddychaniu i słyszalne kołatanie serca.

Dolegliwości głowy nasilają się od potrząsania lub wstrząsu, przy schylaniu się, odginaniu głowy do tyłu, po położeniu się i podczas wchodzenia po schodach. Nasilają się w wilgotną pogodę, na słońcu, podczas pracy pod lampą gazową, po przegrzaniu z obfitym potem oraz od dotyku kapelusza.

Ciężar kapelusza jest bardzo częstym czynnikiem nasilającym bóle głowy u dzieci szkolnych. Malcy pracują przez cały dzień w gorącym, dusznym pomieszczeniu i czują się lepiej na świeżym powietrzu, lecz ciężar kapelusza zdaje się im zawadzać, podobnie jak w przypadku Nitric acid i Calc. phos.

Stan chorego wymagającego Glonoine pogarsza się również po winie, środkach pobudzających i wysiłku umysłowym. Kiedy pojawia się ból głowy, chory nie może myśleć ani pisać. Dodatkową przeszkodą w pisaniu jest tak silne drżenie, że pisanie staje się niemożliwe. Palce drżą i pulsują tak bardzo, że chory nie może wykonywać swojej pracy ani żadnych precyzyjnych czynności palcami lub dłońmi.

Spotykamy drgawki połogowe z opisanym przeze mnie wyglądem chorej. Podobnie gwałtowny obraz może wystąpić przy napadach dreszczy z przekrwieniem albo w każdym rodzaju przekrwienia mózgu.

Mózg: istnieje łagodniejsza postać zaburzeń wymagająca zastosowania tego leku, odpowiadająca przewlekłym typom choroby. W tej łagodniejszej postaci chory ma jedynie stan, który można by nazwać hiperemią mózgu: napływ krwi do głowy u osoby zdolnej jeszcze chodzić i zajmować się swoimi sprawami. Stan pojawia się napadami, w chwilach, kiedy chory najmniej się go spodziewa; idąc ulicą, odczuwa gwałtowny napływ krwi do mózgu, jak falę gorąca, a na twarzy pojawia się nagłe zaczerwienienie; ręce drżą, dłonie i stopy stają się zimne, a chorego oblewa pot. Rozgląda się i nie wie, w którą stronę ma iść do domu; nie wie, gdzie mieszka.

Patrzy w twarze przyjaciół, lecz wydają mu się obce; gubi drogę, choć znajduje się blisko domu. Jest to splątanie, które szybko przemija, po czym chory znów czuje się lepiej. Napady te występują jednak w coraz krótszych odstępach i stanowią wczesne stadia rozmiękania mózgu. Gwałtownemu napływowi krwi do mózgu towarzyszą zawroty głowy; chory zatacza się i chwieje, musi chwytać się przedmiotów, a szczególnie cierpi w ten sposób podczas ciepłego dnia albo pod wpływem gorąca i światła słonecznego.

W razie zagrożenia udarem, a także po wystąpieniu udaru, jeżeli gwałtowne ciśnienie nadal się utrzymuje, należy pomyśleć o tym leku. Skrzep może początkowo nie znajdować się w miejscu zagrażającym życiu, może leżeć poza obszarem decydującym o funkcjach życiowych, lecz jeżeli przekrwienie będzie się utrzymywać, skrzep się powiększy.

Takie leki jak Opium i Glonoine, gdy objawy są zgodne, obniżają ciśnienie tętnicze. Wyrównują krążenie i chory może nie umrzeć. Porażenie jednej ręki lub nogi może utrzymywać się przez pewien czas, a po wielu tygodniach lub miesiącach ruch może powrócić i chory może wyzdrowieć; gdyby jednak nie podano właściwego leku zmniejszającego ciśnienie tętnicze, utrzymujące się przekrwienie z pewnością zakończyłoby się śmiercią w ciągu kilku dni.

W obrazie tego leku występują chrapliwy oddech, śpiączka, wywiad chorobowy i ogólny wygląd chorego z udarem, lecz cechami przewodnimi są intensywne gorąco pojawiające się w wielu przypadkach udaru, lśniąca skóra oraz zimno kończyn.

Opium jest lekiem najczęściej wskazanym, lecz nie wolno podawać go w dużych dawkach. Najlepsze są najwyższe potencje, a jedna pojedyncza dawka wystarcza.

W opisie jednego przypadku czytamy: „szaleńcze próby wyskoczenia przez okno”.

Ból głowy był tak silny, że chory stał się gwałtowny i usiłował wyskoczyć przez okno. Można być pewnym, że bólowi głowy towarzyszył cały ten gwałtowny napływ krwi do głowy. Ustawiczne młotkowanie w każdym najmniejszym fragmencie czaszki wystarczy, by człowieka doprowadzić do szaleństwa. Chory nie może leżeć ani chodzić, ponieważ każdy krok zwiększa wstrząsy; widać więc, dlaczego użyto tu słowa „oszalały”. Chory szaleje z bólu.

Inne użyte określenie brzmi: „niechęć do chodzenia”.

Chory pragnie, aby w pokoju panował absolutny spokój. Jeśli siedzi w łóżku, często można zobaczyć chorego wymagającego Glonoine, który z całej siły uciska głowę obiema rękami, dopóki ramiona nie zostaną zupełnie wyczerpane. Chce, by głowa była uciskana ze wszystkich stron. Pragnie, aby ją obandażowano albo nałożono na nią ciasno dopasowaną czapkę.

Ból głowy nasila się przy odchylaniu do tyłu oraz schylaniu do przodu. Czasami jest tak silny, że chory nie może znieść oparcia głowy na poduszce. W głowie występuje uczucie wielkiej ciężkości. Czytając opisy tych zastoinowych bólów głowy, można zauważyć, że każdy chory inaczej opisuje swój ból, a jednak wszyscy opowiadają tę samą historię — o gwałtownym napływie krwi do głowy.

„Kilka miesięcy po silnym wstrząsie wskutek wyrzucenia z powozu pojawiła się nadwrażliwość górnej części pleców i szyi”.

W tym wyleczeniu występują dwie wyraźne cechy charakterystyczne Glonoine, mianowicie:

„< po winie oraz < w pozycji leżącej”.

Pozostałe objawy mogły wskazywać na inne leki, lecz te dwie cechy są obecne. Podczas czytania opisu przypadku interesujące jest — jeśli ma się już znajomość Materia Medica — dostrzeganie, które objawy zostały potwierdzone; bez znajomości Materia Medica przypadek staje się niejasny.

Kiedy spoglądamy na ten opis, natychmiast widzimy potwierdzenie tych dwóch cech, a reszta jest z nimi dość zgodna. Bardzo często ból rozpoczyna się w potylicy i przechodzi ku czołu, lecz cała głowa znajduje się w stanie tętnienia.

Szczególną uwagę zwraca jednak „pogorszenie od ruchu i najmniejszego hałasu”.

Chory będzie godzinami siedział w całkowitym bezruchu i ciszy. Zadziwiające jest, jak długo chory wymagający Glonoine potrafi siedzieć, nie poruszając ani jednym mięśniem, ponieważ ruch sprawia mu tak wielki ból.

Ponadto: „pogorszenie podczas leżenia z nisko ułożoną głową i po śnie”. Ważne jest, by wiedzieć, co oznacza tutaj ten sen. Jak już mówiłem, chory bardzo często czuje się gorzej po krótkim śnie, lecz typowo doznaje ulgi po długotrwałym śnie. Jeżeli zdoła spać wystarczająco długo, objawy ustąpią, chyba że jest to sen wywołany przekrwieniem albo śpiączka — wtedy jest to zupełnie inny stan.

„Poprawa pod wpływem zimna i zewnętrznego ucisku”.

„Szczyt głowy paląco gorący, podobnie jak górna część pleców”.

Chory ma wrażenie, jakby całe sklepienie głowy było przykryte gorącym żelazem albo jakby tuż obok znajdował się piec. Gorąco występuje szczególnie z tyłu szyi i między łopatkami.

Palące gorąco zdaje się pojawiać na szczycie głowy i schodzić w dół między łopatki; występuje uczucie gorąca jak od opaski.

„Twarz niebieskawa, o ciężkim, otępiałym wyrazie”.

Twarz jest jaskrawoczerwona, lecz gdy stan staje się ciężki, przybiera ciemny, sinawy wygląd, a im dłużej stan ten trwa, tym bardziej twarz ciemnieje; jest tak zarówno w udarze, jak i w udarze słonecznym. Na początku udaru słonecznego twarz jest jaskrawoczerwona, niezwykle gorąca i lśniąca, lecz wraz ze wzrostem gorąca staje się coraz bardziej sinawa, aż po purpurową. We wszystkich tych przekrwieniach mózgu występuje ciężki, otępiały wyraz twarzy, przechodzący nawet w śpiączkę.

„Częste głębokie wdechy”.

Temu przekrwieniu głowy zwykle towarzyszą wymioty, kołatanie serca, ból żołądka, znaczne trudności w oddychaniu, a w końcu utrata świadomości. W opisie innego przypadku klinicznego czytamy:

„Każde uderzenie tętna jest odczuwane tak, jakby głowa miała pęknąć”.

Wyobraźmy sobie, że kości czaszki są już niezwykle wrażliwe i bolesne, głowa wypełniona krwią do granic możliwości, a następnie zaczyna się uderzanie w ten słup krwi — można wówczas zrozumieć, że ból byłby niezwykle silny i szybko zakończyłby się osłupieniem.

„Zapadnięte oczy, sina bladość pod oczami”.

„Czerwone oczy ze światłowstrętem; złudzenia wzrokowe.

Czarne plamki przed oczami; ślepota”.

„Twarz blada pomimo wysokiej gorączki”.

We wszystkich tych bardzo gwałtownych przekrwieniach mózgu tętno ulega wahaniom; staje się nawet drobne, nitkowate i twarde, czasem nieregularne, a także wolne.

Innym częstym objawem towarzyszącym tym przekrwieniom jest obrzmienie okolicy szyi. Szyja wydaje się pełna. Kołnierzyk trzeba rozpiąć, ponieważ wywołuje dławienie, jakby chory miał się udusić. Nawet w stanie przewlekłym, u człowieka stojącego na rogu ulicy i niewiedzącego, jak wrócić do domu wskutek gwałtownego napływu krwi do głowy, stanowi temu towarzyszy dławienie, a kołnierzyk powoduje niepokój w okolicy szyi, podobnie jak po Lach . Chory dławi się, a okolica pod uszami obrzmiewa. Nie jest to tylko subiektywne uczucie — wraz z nim występuje rzeczywisty obrzęk. Pojawia się obrzmienie okolicy szyi i gardła oraz przestrzeni pod brodą, a gruczoły powiększają się.

Następną okolicznością wymienioną w tekście, która ukazuje ogólny obraz leku, jest miesiączka. Krwawienie miesiączkowe nie pojawia się, lecz jest opóźnione, czemu towarzyszą gwałtowne przekrwienie głowy, gwałtowne bóle głowy oraz opisane już objawy. Przekrwienia te mogą również pojawić się podczas miesiączki. Jeżeli zaś krwotok maciczny albo obfite krwawienie z jakiejkolwiek części ciała nagle ustanie, chory gwałtownie zapada na dolegliwości, a krew uderza do głowy.

W życiu występuje wiele stanów i dolegliwości przebiegających z gwałtownym napływem krwi do głowy, w których właśnie ten lek będzie potrzebny. Osoby podatne na kołatanie serca z dusznością po każdym wysiłku nie mogą iść pod górę ani przejść chodnikiem bez wywołania kołatania serca i duszności; najmniejszy wysiłek lub podniecenie powoduje napływ krwi do serca oraz napady omdlenia. Są to napady omdlenia u kobiet, które poza tym nie powinny mieć do nich skłonności. Znaczne osłabienie, kołatanie serca, drżenie kończyn, trzęsienie jednej albo obu rąk jak przy porażeniu.

„Ciężka praca serca” jest wyraźną cechą tego leku; pulsowanie występuje w całym ciele.

Trzepotanie w okolicy serca. Tętno szybkie, nieregularne, wolne albo szybkie i nitkowate. Niektóre osoby wyglądają na pełnokrwiste; najmniejszy wysiłek wywiera na nie bardzo silny wpływ i odczuwają pulsowanie w całym ciele, szczególnie w ciepłym pomieszczeniu. Niekiedy ulgę przynosi im otwarcie okna, jeśli na zewnątrz jest chłodno, wachlowanie, zimne powietrze albo zimne okłady na głowę. Zgodne z obrazem leku jest następujące jego zastosowanie kliniczne:

„Dzieci chorują w nocy po przesiadywaniu do późna przy otwartym ogniu albo po zaśnięciu przy nim”.

„Złe następstwa ostrzyżenia włosów”.

W razie przeziębienia obejmującego głowę wskutek ostrzyżenia włosów myśli się zazwyczaj o Bell .

„Złe następstwa narażenia na promienie słoneczne”.

„Złe następstwa udaru słonecznego”.