Thlaspi Bursa Pastoris

Capsella bursa pastoris. Tasznik pospolity. Rodzina botaniczna Cruciferæ. Nalewka ze świeżej kwitnącej rośliny.

Zastosowanie kliniczne

Poronienie, krwotok po / Puchlina wodna / Czerwonka / Dyzuria / Włókniak / Kamienie żółciowe / Rzeżączka / Krwiomocz / Krwotoki / Upławy / Wątroba, choroby / Krwotok maciczny / Żabka / Kamienie nerkowe / Bolesne parcie na mocz / Skaza moczanowa / Macica, krwotoki z; choroby; rak / Zastrzał

Charakterystyka

„Tasznik”, mówi Gerarde, „powstrzymuje krwawienie w każdej części ciała, czy to pije się jego sok lub odwar, czy stosuje się go jako okład, czy też używa na oba te sposoby lub w jakikolwiek inny sposób. Podany w lewatywie leczy krwawą biegunkę; goi świeże, krwawiące rany; jest nadzwyczaj dobry na rozpoczynające się zapalenia oraz wszelkie choroby, które trzeba powstrzymać i ochłodzić”. Gerarde dodaje, że odwar powstrzymuje biegunkę, krwioplucie, krwiomocz i wszelkie inne upływy krwi. Thlasp. jest wiernym przyjacielem białego człowieka. „Pochodzi z Europy; towarzyszył Europejczykom we wszystkich ich wędrówkach i zadomawiał się wszędzie tam, gdzie osiedlali się, by uprawiać ziemię” (Treas. of Bot.). Nie odmawia wzrostu na najuboższych glebach, lecz na najżyźniejszych rośnie wyjątkowo bujnie. Burnett zauważył, że najlepiej rozwija się w sąsiedztwie gnojowisk, a zapach nalewki wyraźnie je przywodzi na myśl. Niektórzy widzieli w owocni sygnaturę kształtu macicy, a Burnett odkrył w tej roślinie lek narządowy o ogromnym znaczeniu. Twierdził, że nalewka Ø jest najlepszym środkiem na zahamowaną miesiączkę; przy krwotokach macicznych wolał rozcieńczenia. Zaobserwował, że wywołuje podniecenie seksualne podobnie jak Cantharis. Pomogła Burnettowi wyleczyć uporczywy przypadek kamieni żółciowych, którego źródło wiązał z macicą. Dudgeon (M. H. R., xxxii. 614) opisuje przypadek o odwrotnej zależności. Leczył kobietę z powodu żółtaczki, z której wyzdrowiała, lecz po krwawieniu miesiączkowym pojawiła się osobliwa wydzielina. Składała się z brunatnozielonej krwi i towarzyszyły jej nieokreślone bóle brzucha. Szyjka macicy była obrzęknięta i miękka, ale nie owrzodziała. Dudgeonowi nie udało się tego wyleczyć; Rafinesque z Paryża, po wypróbowaniu innych leków, uzyskał jednak powodzenie za pomocą Thlasp. Potencja 6. przyniosła natychmiastowy dobry skutek. Później Rafinesque podał Ø, a następnie ponownie potencję 6. i w ciągu kilku tygodni nastąpiło całkowite wyleczenie. Artykuł Dudgeona o Thlasp. jest najpełniejszym opracowaniem, jakie posiadamy. Przytacza on przypadek Rademachera ukazujący działanie Thlasp. na wydalanie kwasu moczowego. Kobieta, którą Rademacher dziesięć lat wcześniej uwolnił od dużej ilości piasku moczowego, zgłosiła się ponownie; jej jama brzuszna była wypełniona płynem i skrajnie obrzęknięta, a oddawany mocz miał jasnoczerwoną barwę i zawierał krwisty osad. Thlasp. Ø, 30 kropli pięć razy dziennie, podano wyłącznie w celu powstrzymania krwiomoczu. Skutkiem było jednak jeszcze obfitsze niż kiedykolwiek wcześniej wydalanie piasku moczowego; ilość moczu zwiększyła się, puchlina ustąpiła, a kobieta została wyleczona. Dudgeon przytacza również przypadek Kinila: trzy tygodnie po porodzie kobieta cierpiała na bolesne parcie na mocz; nie mogła utrzymać moczu, który wyciekał kropla po kropli. Thlasp. Ø, 30 kropli pięć razy dziennie, natychmiast usunęło bolesne parcie, a po kilku dniach kobieta mogła utrzymać mocz, który stał się przejrzysty i pozbawiony osadu. Heer podaje wskazanie: „Dyzuria u osób starszych, gdy oddawanie moczu jest bolesne, a jednocześnie występuje jego kurczowe zatrzymanie”. Własne przypadki Dudgeona są nie mniej znamienne: (1) Kobieta w wieku 76 lat miała reumatyczne bóle mięśniowe w różnych okolicach ciała oraz niezwykle obfite wydalanie kwasu moczowego, który odchodził przy każdym oddaniu moczu. Czasami tworzyły się małe kamienie i wówczas ich przemieszczaniu się wzdłuż moczowodu towarzyszył silny ból, zazwyczaj jednak kwas moczowy odchodził w postaci gruboziarnistego piasku, tworzącego grubą warstwę na dnie naczynia. Piasek ten nadal się wydalał po ustąpieniu bólów reumatycznych, które trwały sześć lub siedem tygodni. Puls., Pic. ac., Lyc. nie wywarły żadnego skutku. Thlasp. 1 zmniejszyło ilość piasku do nieznacznej. (2) Mężczyzna w wieku 57 lat, oprócz innych objawów dyspeptycznych, wydalał niezwykle duże ilości gruboziarnistego kwasu moczowego, odchodzącego bez bólu w skupiskach wielkości główki dużej szpilki. Thlasp. 1 zatrzymało to wydalanie. (3) Kobieta w wieku prawie 80 lat cierpiała z powodu kamienia w lewym moczowodzie. Wcześniej wydalała dużo piasku. Thlasp. 1 spowodowało wydalenie dużej ilości piasku i szybkie ustąpienie bólu. Dudgeon wspomina również przypadek Harpera, ilustrujący działanie Thlasp. na jelita. Starsza kobieta od lat cierpiała z powodu obfitej wydzieliny śluzowo-ropnej, czasami zmieszanej z krwią, a czasami niemal całkowicie krwistej, która wydostawała się z jelit po każdym wypróżnieniu. Leczono ją homeopatią wysokich potencji, tlenem, a przez długi czas także u samego Harpera, lecz bez skutku; kiedy podał Thlasp. Ø w dawkach po pięć kropli, wyleczył ją w ciągu kilku dni. Za pomocą Thlasp. 1x uchroniłem przed kolejnym łyżeczkowaniem kobietę, którą wcześniej kilkakrotnie poddawano temu zabiegowi z niewielkim skutkiem, a następne łyżeczkowanie uznano za niezbędne do wyleczenia. Thlasp. zatrzymało krwotoki, przywróciło prawidłowe terminy miesiączek, a chora natychmiast zaczęła odzyskiwać siły, wyczerpane do ostateczności. Dolegliwość nie powróciła. Szczególne odczucia to: Jakby ukłucia igłami lub porażenia prądem między końcem mostka a pępkiem. Jakby szyja i lewy bark miały pęknąć z bólu. Objawy > przy pochylaniu się. Krwotoki są obfite, okresowe; krew ciemna, skrzepła. Wraz z bólem kurczowym żołądka występują dolegliwości palców stóp.

Zależności

Porównać: Cruciferæ, zwłaszcza Sinapis, Thios. (włókniak; guzy macicy), Matthiol. (zagęszczone wydzieliny; rośnie w pobliżu strumienia ściekowego). Kamienie nerkowe, Oc. can., Uric acid; ból barku, Urt. ur. Krwotoki maciczne, Trill., Vibur., Ustil., Senec. Krwotoki z jelit, Merc., Nit. ac., Sul., Caps., Merc. c., Pho.

2. Głowa

Lekki ból głowy.

4. Uszy

Głuchota i ból lewego ucha.

5. Nos

Częste, bierne krwawienia z nosa. Swobodny wypływ krwi i śluzu z lewego nozdrza. Tępy ból u nasady nosa.

8. Jama ustna

Zęby bolesne przy zwieraniu szczęk. Bolesność dziąseł; neuralgiczne odczucie w zębach. Wewnętrzna powierzchnia dziąseł sprawia wrażenie pokrytej pęcherzami. Żabka; lek spowodował powiększenie przewodu podżuchwowego.

9. Gardło

Bolesność górnej części gardła. Obrzęk gardła i twarzy, < po lewej stronie. Migdałki obrzęknięte. Suchość gardła przy przełykaniu.

11. Żołądek

Nudności. Ból kurczowy żołądka; bolą zarówno palce stóp, jak i żołądek. Uczucie nudności i omdlewania w żołądku.

12. Brzuch

Kolka żółciowa; schorzenie wątroby wtórne wobec stanu macicy (Burnett). Ból między końcem mostka a pępkiem, jak od igieł lub porażenia prądem. Silny ból kurczowy > przy pochylaniu się.

13. Stolec i odbyt

Oddawanie krwi. Uporczywa i obfita wydzielina śluzowo-ropna z jelit, bardziej przypominająca ropę niż śluz; wydzielina pojawia się dopiero po całkowitym oddaniu stolca (wyleczono w ciągu kilku dni za pomocą Ø, pięć kropli, po latach innego leczenia. Harper).

14. Narządy moczowe

Krwiomocz. Pieczenie przy oddawaniu moczu; mocz oddawany często, o silnym zapachu. Obfite wydalanie piasku moczowego, zwiększony przepływ moczu, ustąpienie puchliny. Kamień nerkowy. Zwiększona ilość moczu z osadem barwy ceglanego pyłu. Bolesne parcie na mocz po porodzie; mocz wycieka kroplami. Dyzuria u osób starszych; z wyciekaniem moczu kroplami.

16. Żeńskie narządy płciowe

Podniecenie seksualne. Krwotok maciczny: z kolką maciczną; w chlorozie krwotocznej; jako następstwo poronienia lub porodu. Przedwczesna miesiączka; pierwszego dnia ledwie ślad krwawienia, drugiego dnia krwotok z silną kolką i wydalaniem skrzepów; krwawienie trwało od ośmiu do piętnastu dni i pozostawiało stan wyczerpania, z którego chora nie zdążyła się otrząsnąć przed nadejściem następnej miesiączki; ta okazała się bardzo obfita, kolejna zaś mniej obfita. Krwotoki: z gwałtowną kolką maciczną i kurczami; wskutek poronienia; w okresie przekwitania; przy raku szyjki macicy lub włókniakach. Zbyt częsta i obfita miesiączka, zwłaszcza u osób o wiotkiej konstytucji. Krwotoki ciemną krwią ze skrzepami. Miesiączka zahamowana lub powstrzymana. Miesiączka opóźnia się wskutek bezwładu czynnościowego. Upławy: krwiste, ciemne, cuchnące, przed miesiączką i przez kilka dni po niej; miesiączka obfita i ciemna. Krwotoki po poronieniu. Po napadzie żółtaczki — po miesiączce wydzielina z brunatnozielonej krwi, z nieokreślonymi bólami brzucha; szyjka macicy obrzęknięta i miękka, ale nie owrzodziała (Th. b. p. 6 przyniosło natychmiastową ulgę; Ø, a następnie ponownie 6, dopełniły wyleczenia).

17. Narządy oddechowe

Chrypka rano z niewielką bolesnością gardła. Krwioplucie.

18. Klatka piersiowa

Pulsujący ból po lewej stronie klatki piersiowej.

22. Kończyny górne

Ból lewego barku tak silny, że chory sądził, iż szyja i bark pękną. Silne, niemal bolesne pulsowanie w prawej tętnicy promieniowej; tętno 84, nierówne. Bóle palców; zastrzał dziesiątego dnia.