Medorrhinum

Glinicum. Nozoda rzeżączki. Rozcieńczenia materiału zakaźnego.

Kliniczne

Astma / Skurcze kloniczne / Nagniotki / Cukrzyca / Bolesne miesiączkowanie / Padaczka / Zapalenie oczu / Grzybica woszczynowa / Przewlekła wydzielina z cewki moczowej / Rzeżączka, zahamowana / Reumatyzm rzeżączkowy / Ból głowy, neuralgiczny / Ropień wątroby / Masturbacja / Bóle jajników / Zapalenie tkanki łącznej miednicy / Polipy / Priapizm / Psoriasis palmaris / Opadanie powieki / Kolka nerkowa / Reumatyzm / Rwa kulszowa / Bóle barku / Zwężenie / Pokrzywka / Brodawki

Charakterystyka

Medorrh. jest jednym z najważniejszych nozodów. Ustrojową naturę jadu rzeżączkowego uznano w ostatnich latach zarówno w starej, jak i nowej szkole. Noegerath z Nowego Jorku oraz Angus Macdonald w tym kraju wskazali na związek przyczynowy między poporodowym zapaleniem tkanki łącznej miednicy a utajoną rzeżączką u męża. Macdonald opublikował opisy kilku przypadków śmiertelnych. Skutki działania jadu, ustrojowe lub ostre, można przyjmować za podstawę przepisywania leków homeopatycznych; sam wirus poddano jednak rozległej próbie lekowej w potencjach, a zapisane w niej objawy zostały w znacznej mierze potwierdzone w praktyce. Nozody można stosować zgodnie z ich wskazaniami dokładnie tak samo jak inne leki homeopatyczne, a nie jedynie w przejawach choroby, z której pochodzą. Zarazem znajomość pochodzenia niejasnych zaburzeń, zwłaszcza dziedzicznych, często naprowadzi na właściwy lek. Deschere opublikował trafnie ilustrujący to przypadek: panna X., lat 23, od jedenastego roku życia cierpiała na przewlekłe zapalenie brzegów powiek. Jej cierpienia były dotkliwe. Światło, zwłaszcza gazowe, było nieznośne, co uniemożliwiało jej bywanie w towarzystwie. Wieczorem nie mogła czytać, a rano powieki były sklejone i bardzo cierpiała przy ich rozdzielaniu. Wydzielina była obfita. Zanim trafiła pod opiekę Deschere’a, przez cały ten czas pozostawała pod ścisłym leczeniem homeopatycznym. Deschere przypomniał sobie, że przed ślubem leczył jej ojca na rzeżączkę, i podejrzewał, iż skaza ujawniła się ponownie w tej postaci. Podano Medorrh. w wysokiej potencji, w pojedynczych dawkach powtarzanych, gdy działanie każdej z nich ustawało, i chora została całkowicie wyleczona. Przypadek woszczyny, która oparła się wszelkim środkom zewnętrznym, jakie zdołali wymyślić alopaci, i wydzielała tak odrażającą woń, że chorego, małego chłopca, trzeba było odizolować od rodziny, Skinner powiązał z tą samą dziedziczną przyczyną i wyleczył za pomocą Medorrh. 1m. Wiele przypadków zahamowania wzrostu i rozwoju u dzieci wynika z utajonej rzeżączki i kiły; jeśli przy przepisywaniu leku czynnik ten nie zostanie rozpoznany i uwzględniony, nie osiągnie się większej korzyści. Opierając się na tej hipotezie, wyleczyłem za pomocą Medorrh. skrajnie odrażającą woń ciała u dzieci. Ważnym punktem różnicującym skazę sykotyczną, czyli rzeżączkową, od skazy kiłowej jest pora nasilenia, a w konsekwencji również wynikające z niej wskazania. Syph. ma < od zachodu do wschodu słońca, podobnie jak wszystkie wielkie leki przeciwkiłowe. Medorrh. ma < od wschodu do zachodu słońca; wieczorem chory jest zawsze bardziej ożywiony, < we wczesnych godzinach porannych. Przy Medorrh. występuje niezwykle silna wrażliwość nerwowa, zwłaszcza na dotknięcie ubraniem lub kosmykiem włosów przez kogokolwiek, kto nie jest en rapport. Wrażliwość jest wzmożona niemal do jasnowidzenia. Jakby we śnie. Zrywanie się przy najmniejszym dźwięku. Drżenie; skurcze. Występuje stan zapaści i pragnienie, by chorego wachlowano. Do szczególnych odczuć należą: jakby patyczki tkwiły w oczach, powiekach i wewnętrznych kącikach oczu; jakby zimny wiatr wiał w oczy; jakby w górnej powiece znajdowała się chrząstka. Jakby coś pełzało w uchu i nosie. Bryła w żołądku. Guz po prawej stronie brzucha. Jakby lewe płuco zapadło się lub zostało porażone. Jakby między lewym mięśniem piersiowym większym a mniejszym znajdował się ropień. Jakby krew wrzała gorąca w żyłach. Jakby wszystkie kości wyszły ze stawów. Bóle zdają się ściskać całe ciało, zwłaszcza uda. Na ciele niemal nie ma miejsca, które nie byłoby przepełnione bólem. Uporczywy reumatyzm. Następstwa ostrego reumatyzmu. D. C. McLaren opisuje w Hahn. Advoc. (cyt. za Amer. Hom., xxii. 408) przypadek ilustrujący siłę i zakres działania tego nozodu. Młody Kanadyjczyk francuskiego pochodzenia, o delikatnej konstytucji, po przepracowaniu całej zimy w fabryce zaczął wiosną kaszleć i podupadać na zdrowiu. Powrócił do domu i w maju znalazł się pod opieką McLarena. Pomimo starannie dobranych leków kaszel nie ustępował, a wyczerpanie narastało, aż chory położył się do łóżka. McLaren zauważył wówczas, że kaszel i stan ogólny były > od leżenia twarzą w dół. W połączeniu z wiedzą o kile wśród przodków chłopca zasugerowało to Medorrh., które podano. Następnego dnia pojawiła się obfita wydzielina rzeżączkowa, a kaszel i wszystkie groźne objawy szybko ustąpiły. Do narażenia na zakażenie doszło kilka tygodni wcześniej, lecz wskutek niedostatku sił życiowych choroba nie mogła znaleźć zwykłego ujścia i zagrażała życiu chorego. Ernest Nyssens („La Sycose de Hahnemann”, Jour. Belge d’Hom, vi. 244) przytacza ważne spostrzeżenia przedstawicieli starej szkoły dotyczące rzeżączki ustrojowej. Wertheim obserwował w przypadku rzeżączkowego zapalenia pęcherza moczowego przeniknięcie gonokoków do krwiobiegu. Z gonokoków pobranych z krwi tego chorego wyhodował kultury do piątego pokolenia. Młodzieniec, który nigdy nie chorował wenerycznie, zgłosił się dobrowolnie do zaszczepienia tą kulturą. Powstałe podostre zapalenie cewki moczowej było tak ciężkie i mimo wszelkich starań tak okrutnie powikłało się zapaleniem pęcherza moczowego, zapaleniem najądrza, zapaleniem gruczołu krokowego, zapaleniem błony maziowej oraz zapaleniem opłucnej i płuc, że Wertheim zapytał, czy gonokok nie podwaja swej zjadliwości po przeniknięciu do krwi. Louis Jullien i Louis Sibut (z których pracy Nyssens zaczerpnął powyższy opis) obserwowali w szpitalu Saint-Lazare następujący przypadek: Louisa M., lat 17, została przyjęta do szpitala 8 czerwca z zapaleniem cewki moczowej i pochwy; leczono ją tamponami (tiges) z ichtiolem rozpuszczonym w glicerynie (1 do 5). Zapalenie cewki moczowej przebiegało prawidłowo do 6 lipca, kiedy odnotowano następujący stan: od tygodnia chora cierpi na bóle brzucha, lecz nie zgłaszała dolegliwości. Poprzedniej nocy stały się jednak tak ostre, że podano zastrzyk morfiny. Temperatura w odbytnicy 100,2. Język obłożony. Ból po prawej stronie brzucha. Pomimo silnego skurczu mięśni prostych brzucha wydawało się, że głęboko położony jest obrzęk, lecz obserwatorzy nie byli pewni, czy nie był to obrzęk samych mięśni. Czynność jelit prawidłowa; odbytnica pusta. Na ciele, brzuchu i klatce piersiowej pojawiła się wysypka złożona z plam różyczkowatych, tak dokładnie przypominająca wysypkę duru brzusznego, że rozważano możliwość tej choroby. Występował również ostry ból mięśnia prawej łydki. Ból ten utrzymywał się następnego dnia, kiedy bóle brzucha już zniknęły. 9 lipca. Prawe kolano bolesne, obrzęknięte. Jednocześnie zapalenie błony maziowej po grzbietowej stronie lewego nadgarstka; zajęte ścięgna należały do prostowników właściwych kciuka i palca wskazującego. Temperatura prawidłowa. 10 lipca. Bardzo nieliczne i słabe ślady wysypki. Prawe ramię jest siedliskiem ostrego bólu przeszywającego, zwłaszcza na poziomie „V” mięśnia naramiennego, głęboko przy kości, w miejscu przyczepu ścięgna (prawdopodobnie wodniak kaletki). Przy badaniu ścięgna Achillesa ból na wysokości lewej kostki; po prawej na tej samej wysokości nic, lecz ból jest przede wszystkim ostry wzdłuż przyśrodkowego brzegu prawej kości piszczelowej, pięć lub sześć centymetrów od jej płaskiej powierzchni. Okolica ta jest obrzęknięta i boleśnie wrażliwa. Inne bolesne miejsce w brzuchu znajduje się za prawym kolcem biodrowym przednim górnym oraz obok pępka (prawdopodobnie w mięśniach). Wydzielina z cewki moczowej zawierała oprócz gonokoków obfite pałeczki bakteryjne. Rozpoczęto leczenie codziennymi wstrzyknięciami jednego centygrama Merc. cor. Następnego dnia wystąpiła wysoka gorączka i obłożony język. Bóle brzucha miały wyraźnie charakter mięśniowy. Ślad albuminy w moczu. Następnej nocy wystąpiło majaczenie, a rano krwawienie z nosa. Przypadek ten zakończył się wyzdrowieniem. Inny przypadek, również u siedemnastoletniej dziewczyny, z wywiadem gruźliczym, a nawet powikłany kiłą, przedstawiał tę samą kolejność objawów wraz z krwawieniem z nosa, krwiopluciem, albuminurią, zapaleniem wsierdzia z napadami duszności i gwałtownym kołataniem serca, kończąc się trwałym kalectwem. Z homeopatycznego punktu widzenia przypadki te można uważać za próby lekowe Medorrh. Objawy reumatyczne osiągają skrajną intensywność, a Medorrh. wyleczy wiele przypadków, w których objawy są zgodne. Idąc za Burnettem, wyleczyłem nim wiele przypadków zaburzeń miesiączkowania. Burnett wyleczył za pomocą Medorrh. 1m: (1) chorą, u której przy każdej miesiączce występowały napady, rozpoczynające się wczesnym rankiem. (2) Mężczyznę ze skurczami klonicznymi, podczas których nogi gwałtownie wyrzucało z łóżka ku górze. (3) Przypadek reumatyzmu prawego nadgarstka. (4) Polipy mające początek w przewlekłej ropiejącej wydzielinie. (Uważa on Medorrh. za „matkę ropy i nieżytów”). (5) Masturbację u dzieci. (6) Albuminurię, gdy mocz zawiera również nieco śluzu. (7) Astmę sykotyczną, < od 2 do 4 rano. (8) Łuszczycę dłoniową. Gilbert (Trans. Amer. Inst., 1895, cyt. za H. R., xi. 71) wywodzi krzywicę z dziedzicznej rzeżączki; w takich przypadkach często występuje powiększenie gruczołów, a stan chorego jest > nad morzem. W takich przypadkach podaje Medorrh. (Gdy występuje niedowład kiłowy, a stan chorego jest > w górach, podaje Syph.). U krzywiczych dzieci z ostrymi zaburzeniami jelitowymi uważa Medorrh. za lek bardzo wartościowy. Thomas Wildes (H. P., xii. 70) uważa, że woszczyna, liszaj skóry głowy oraz proste zapalenie brzegów powiek (brzegi łuszczące się, pokryte łupieżowatymi nawarstwieniami, często gniewnie czerwone; wypadanie rzęs) wynikają z zahamowanej rzeżączki u jednego lub obojga rodziców. Czerwony, gniewnie wyglądający stan skóry może rozciągać się z twarzy lub skóry owłosionej głowy w dół szyi i pleców aż do krocza i narządów płciowych. (1) Dziewczynka, lat 11, była leczona przez wielu lekarzy balsamami i maściami, co doprowadziło do ogólnego pogorszenia jej zdrowia. Twarz plamista, pokryta mnóstwem czerwonych, łupieżowatych owrzodzeń; zajęte powieki niemal zupełnie pozbawione rzęs; cała owłosiona skóra głowy stanowiła rozlaną masę grubych żółtych strupów, spod których sączyła się niezwykle cuchnąca mieszanina posoki i łoju. Od szyi w dół, przez plecy i krocze, obejmując narządy płciowe oraz okolicę łonową, ciągnął się ognistoczerwony pas szeroki jak dłoń dziecka, sączący bladożółtą surowicę, przez którą ubranie przyklejało się do ciała. Wildes powiedział matce, że może wyleczyć ten przypadek, lecz przez pierwsze trzy miesiące stan z pewnością się pogorszy. Nie zgłosiła sprzeciwu. Podano jedną dawkę Medorrh. c.m. (Swan) na język. Wygląd zewnętrzny szybko się pogarszał, lecz apetyt, sen i ogólny stan zdrowia stale się poprawiały, a po dziewięciu miesiącach dziewczynka była zupełnie zdrowa. (2) Dziecko, lat 6, od niemowlęctwa potwornie oszpecone grzybicą skóry owłosionej głowy. Skóra głowy stanowiła masę zbitych strupów wydzielających cuchnącą posokę; jedynym śladem włosów było kilka zniekształconych kikutów zakończonych obumarłymi korzeniami. Jedna dawka wyleczyła chorą w ciągu kilku miesięcy, a w chwili, gdy Wildes o niej pisał, była zdrową, niezwykle utalentowaną młodą kobietą o bujnych kasztanowych włosach. Wildes sądzi, że zahamowanie woszczyny pochodzącej od rzeżączki ojca prowadzi do wodogłowia, zapalenia oskrzelików włosowatych, ciężkich biegunek ząbkowych, cholery niemowląt itd.; jeśli skaza pochodzi od dziadka, jej zahamowanie prowadzi do gruźlicy i przewlekających się chorób. Ognistoczerwona wysypka pojawiająca się wokół odbytu u kilkudniowych niemowląt; zaparcie z twardymi, suchymi stolcami; gdy pielęgniarki mówią: „mocz straszliwie odparza dziecko”, wskazania do Medorrh. są wyraźne. Wildes uważa utajoną skazę rzeżączkową za prawdziwe wyjaśnienie wielu przejawów chorobowych zaliczonych przez Hahnemanna do psory. Burnett poniekąd to potwierdza, gdyż wywodzi dnę moczanową ze źródła sykotycznego. Wildes uważa Medorrh. za lek zbyt niebezpieczny do podawania w ostrych przypadkach rzeżączki, reumatyzmu czy płonicy ze względu na intensywność nasilenia, jakie może wywołać; pojedyncze dawki bywają jednak użyteczne, gdy w niebezpiecznych przypadkach cholery niemowląt występuje skłonność do zapaści. Do innych chorób, które Wildes wywodzi z tego samego źródła, należą: naczyniowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych u niemowląt oraz zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. W pierwszym z tych stanów skuteczność Medorrh. jest wątpliwa, lecz w drugim lek ten działa bardzo skutecznie po złagodzeniu pierwszych ostrych objawów przez Act. r. W okresie zdrowienia jego głównym lekiem był Lyc. Za przedstawicielami starej szkoły przytacza następujące stany, które można powiązać z utajoną rzeżączką przekazaną żonie przez męża: guzy jajnika, zapalenie jajnika, zapalenie jajowodu, zapalenie macicy, zapalenie przymacicza, zapalenie błony śluzowej macicy, a nawet zapalenie otrzewnej. Wskazanym lekiem jest Medorrh. w pojedynczych dawkach, lecz rzadko, jeśli w ogóle, należy je podawać w ostrych stadiach choroby. Ogólnie ruch <, spoczynek >. Leżenie twarzą w dół lub na brzuchu > kaszel. Wyciąganie się <. Pochylanie głowy do przodu <. Silne odchylanie się do tyłu > zaparcie: tylko w ten sposób chory może oddać stolec. (Na podstawie tego wskazania wyleczyłem za pomocą Medorrh. 200 niezwykle nasilony przypadek zaparcia. Chory powiedział, że musi mocno odchylać się do tyłu na sedesie, gdyż inaczej nie może oddać stolca. Oddawał mocz zawierający długie, białe pasma śluzu. Wiele lat wcześniej chorował na rzeżączkę). Występuje wielka wrażliwość na przeciąg; chory łatwo się przeziębia. Jednocześnie bardzo pragnie, by go wachlowano. < na słońcu; od ciepła łóżka; po wejściu do ciepłego pomieszczenia (kaszel). Kąpiel w słonej wodzie > bolesność gardła i katar. Wilgotna pogoda > ból kończyn. Pragnienie lodu. Przewlekły reumatyzm stawów jest < w głębi lądu, > nad morzem. Nasilenie we wczesnych godzinach porannych < (zwłaszcza od 3 do 4 rano) jest główną cechą Medorrh. i wszystkich leków sykotycznych.

Relacje

Antidotum: Ipec. (suchy kaszel); Zgodny: Sulph. (zwłaszcza gdy potrzeba oddania stolca zmusza do wstania z łóżka). Porównać: Pic ac. (niezdolność do prawidłowego chodzenia; priapizm); Camph. i Sec. (zapaść, skóra zimna, a jednak chory zrzuca wszelkie okrycie); Verat. (zapaść z zimnym potem); Syph. (odwrotne pogorszenie: od zachodu do wschodu słońca); jak we śnie, Ambr., Anac., Calc., Can. i., Con., Cup., Rhe., Stram., Val., Ver., Ziz. > przy odchyleniu tułowia do tyłu, Lac c. Zapach solanki rybnej, Sanic.

1. Umysł

Zapominanie: nazwisk; później słów i początkowych liter. Czas płynie zbyt wolno. Oszołomienie; wrażenie oddalenia, jakby to, co wydarzyło się dzisiaj, miało miejsce tydzień temu. Stale gubi wątek wypowiedzi. Wydaje się jej, że wypowiada błędne stwierdzenia, ponieważ nie wie, co powiedzieć dalej; zaczyna prawidłowo, lecz nie wie, jak skończyć; uczucie ciężaru na szczycie głowy, które zdaje się wpływać na umysł. Trudność w skupieniu myśli na zagadnieniach abstrakcyjnych. Z powodu bólu głowy nie mógł w ogóle czytać ani pracować umysłowo. Sądzi, że ktoś stoi za nią, słyszy szepty; widzi twarze wyglądające zza łóżka i mebli. Pewnej nocy widziała w pokoju olbrzymich ludzi; biegające wielkie szczury; czuła delikatną dłoń gładzącą jej głowę od czoła ku tyłowi. Jest pewna, że umrze. Wrażenie, jakby całe życie było nierzeczywiste, podobne do snu. Dzikie, rozpaczliwe uczucie, jak przy rozpoczynającym się obłędzie. Nie może mówić bez płaczu. Skłonności samobójcze. Bardzo się spieszy; cokolwiek robi, spieszy się tak bardzo, że się wyczerpuje. Nastrój skrajnie przygnębiony, przytłoczony ciężkim, nieprzeniknionym mrokiem, > po potokach łez. Zawsze przeczuwa przyszłe zdarzenia; większość spraw odczuwa wrażliwie, zanim nastąpią, i na ogół trafnie. Obawia się, że powie coś niewłaściwego, gdy boli ją głowa. Pełna obaw. Lęk przed ciemnością. Uczucie, jakby popełnił niewybaczalny grzech i miał pójść do piekła. Rozdrażnienie drobiazgami. Wielka niecierpliwość. Ogromny egoizm.

2. Głowa

Zawroty głowy: przy schylaniu się; nieznacznie > w pozycji leżącej; < przy ruchu. Uczucie zaciskania w głowie, wywołujące silne zawroty. Czołowy ból głowy: z nudnościami; uczucie ciasnej opaski w poprzek czoła, < przy pochyleniu głowy do przodu; jakby skóra była mocno napięta; z katarem z obfitą wodnistą wydzieliną; z uciskiem za oczami, jakby miały zostać wypchnięte; rozciągający się przez mózg ku szyi. Mózg wydaje się znużony; najmniejszy dźwięk drażni ją i męczy. Budzi się z bólem głowy nad oczami i w skroniach; < od światła słonecznego. Ból w środku mózgu; wieczorem kłujący ból przeszywający skronie; bóle zaczynają się i ustępują nagle. Mózg niezwykle tkliwy, a wszelka praca umysłowa nieznośna. Ból lewej kości ciemieniowej, gdy owiewa ją wiatr. Ból krążący przez głowę i wokół jej szczytu. Straszliwe bóle przebiegające przez całą głowę we wszystkich kierunkach, z ciągłymi, gwałtownymi wymiotami, po których występuje pobolewanie kości krzyżowej i wzdłuż tylnych powierzchni nóg aż do stóp. Stały ból głowy < podczas kaszlu; światło wpadające przez oczy zdaje się nasilać ból. Silny ból głowy przez trzy dni, z zapaleniem oka. Silne cierpienie mózgowe, powodujące nieustanne tarcie głową o poduszkę i przewracanie się z boku na bok. Tępy ból móżdżku. Silny ból palący w głowie, < w móżdżku. Napinające bóle głowy, jakby miała oszaleć; nie mogła czytać ani pracować umysłowo. Tępy, uporczywy ból u podstawy mózgu, z obrzmieniem ścięgien szyi. Głowa wydaje się ciężka i jest odciągana do tyłu. Ból potylicy i prawego oka. Włosy matowe, suche i szorstkie; elektryzują się. Silne swędzenie skóry głowy; bardzo obfity łupież.

3. Oczy

Gdy oczy były zamknięte, czuła, jakby wyciągano je z głowy w jedną lub drugą stronę; po otwarciu oczu wszystko zdawało się migotać. Wszystko widziane jak przez mgłę; niezliczone czarne, czasem brązowe plamki tańczące nad książką; widzi przedmioty podwójnie; rzeczy wyglądają na bardzo małe; widzi nieistniejące przedmioty. Ból neuralgiczny gałek ocznych: przy zaciskaniu powiek; < przy obracaniu gałek ocznych. Ból i podrażnienie oraz uczucie, jakby w oczach, powiekach, a zwłaszcza w wewnętrznych kątach oczu tkwiły drzazgi; zaczerwienienie i suchość powiek, przekrwienie twardówek oraz uczucie chłodnego wiatru wiejącego w oczy, zwłaszcza w ich wewnętrzne kąty. Opadnięcie zewnętrznej części obu górnych powiek, szczególnie lewej, wymagające wysiłku przy ich otwieraniu. Wyraźna skłonność do podrażnienia brzegów powiek. Stwardnienie górnej powieki, jakby znajdowała się w niej chrząstka. Obrzęk pod oczami.

4. Uszy

Niemal całkowita głuchota obu uszu, przy bardzo nieznacznym szumie; musiał używać trąbki słuchowej. Częściowa lub przejściowa głuchota; pulsowanie w uszach. Osobliwe wrażenie głuchoty przechodzącej z jednego ucha do drugiego, jakby przez głowę przebiegała rurka, mimo jednoczesnej nadmiernej ostrości słuchu. Podczas gwizdania dźwięk w uszach jest podwójny, ze szczególnym drżeniem, jak gdy dwie osoby gwiżdżą w tercjach. Szybkie, przeszywające bóle w prawym uchu, biegnące z zewnątrz do wewnątrz; bóle następowały po sobie w krótkich odstępach. Otwór po kolczyku w lewym uchu bolesny i niemal zropiały.

5. Nos

Silne swędzenie wewnątrz nosa, w pobliżu czubka; musiała stale go pocierać. Bardzo silne pieczenie w obu nozdrzach podczas oddychania przez nos. Zimno czubka nosa. Całkowita utrata węchu przez kilka dni. Nos drętwieje. Krwawienie z nosa. Nos objęty stanem zapalnym, obrzęknięty. Nozdrza tylne niedrożne, > po odchrząknięciu gęstego, szarawego śluzu, po którym pojawia się krwisty śluz. Rano bolesność i uczucie pełzania w lewym nozdrzu, jakby znajdowała się tam stonoga.

6. Twarz

Zielonkawy, lśniący wygląd skóry. Plamy na skórze. Uderzenia gorąca na twarzy i szyi. Opryszczka w pobliżu prawego kącika górnej wargi, niewielka, lecz bardzo bolesna. Ogromna zmiana opryszczkowa na dolnej wardze, w pobliżu lewego kącika ust. Pot na twarzy; na górnej wardze. Neuralgia prawej szczęki i żuchwy, rozciągająca się do skroni. Twarz pokryta trądzikiem; suche wykwity opryszczkowe; piegi. Skłonność do sztywności szczęk i języka.

7. Zęby

Zęby mają ząbkowane krawędzie albo są kredowobiałe i łatwo się psują. Zęby bolesne, szczególnie kły; wydają się obolałe i miękkie. Zażółcenie zębów.

8. Jama ustna

Smak: miedziany po wstaniu; nieprzyjemny; zły rano. Obłożony język: grubym, brązowym nalotem; rano grubym nalotem, z nieprzyjemnym smakiem; biały u nasady, pozostała część czerwona; biały, z prześwitującymi brodawkami. Pęcherze na języku. Drobne owrzodzenia, krostki (afty) na brzegu i czubku języka oraz pod językiem, bardzo bolesne; również na wewnętrznej powierzchni warg i w gardle. Cuchnący oddech rano. Suchość jamy ustnej; wydaje się poparzona. Pęcherze na wewnętrznej powierzchni warg i policzków, skóra złuszcza się płatami. Podczas snu z ust wydobywa się ciągliwy śluz.

9. Gardło

Gardło: jak obdarte; bolesne, sztywne; suche; przełykanie bolesne. Tylna część gardła stale wypełnia się śluzem spływającym z nozdrzy tylnych. Bolesność gardła i katar > po kąpielach w słonej wodzie.

10. Apetyt

Apetyt: wilczy, natychmiast po jedzeniu; utrata apetytu. Ogromne pragnienie; alkoholu. Łaknienie: soli; słodyczy; twardych, niedojrzałych owoców; lodu; kwaśnych rzeczy; pomarańczy; piwa typu ale.

11. Żołądek

Czkawka. Nudności: z czołowym bólem głowy; po wypiciu wody; po obiedzie; zawsze po jedzeniu; przed jedzeniem. Gwałtowne odruchy wymiotne i wymioty przez czterdzieści osiem godzin; najpierw szklistym, ciągliwym śluzem, potem pienistą i wodnistą treścią, a na końcu treścią fusowatą; z towarzyszeniem silnego bólu głowy, wielkiego przygnębienia oraz wrażenia nadchodzącej śmierci; podczas napadu nieustannie się modliła. Wymioty gęstym śluzem i żółcią; czarna żółć bez nudności, o gorzkim i kwaśnym smaku, ze znaczną ilością śluzu. W dołku podsercowym: uczucie szpilek przebijających ciało; wywołujące mdłości uczucie gryzienia, nie > po jedzeniu; drżenie; pieczenie. W żołądku: uczucie guza po jedzeniu; kurcze; uczucie szarpania pazurami, < przy podciąganiu kolan. Silny ból żołądka i nadbrzusza, z uczuciem ucisku. Uczucie zapadania się oraz dręczące mdłości w żołądku, z pragnieniem wyrwania czegoś.

12. Brzuch

Straszliwe bóle wątroby, tak ostre, że sądziła, iż umrze. Chwytający ból wątroby i śledziony. Silny, rozdzierający ból splotu słonecznego; powierzchnia ciała zimna; odbijania o smaku siarkowodoru, a po jedzeniu — spożytej treści; przykładała prawą rękę do dołka podsercowego, a lewą do okolicy lędźwiowej. Napinający ból po prawej stronie brzucha, jakby znajdowało się tam twarde, obustronnie wypukłe ciało; z gorącem oraz gryzącym, tępym bólem, utrzymujący się krótko; był umiejscowiony między kolcem kości biodrowej a mięśniami prostymi brzucha. Przeszywający ból od środka okolicy prawego jajnika do dolnego brzegu wątroby. Pionowe tętnienie w brzuchu, jak uderzenia tętna. Cięcie w prawym podbrzuszu, biegnące do prawego powrózka nasiennego; prawe jądro bardzo tkliwe.

13. Stolec i odbyt

Żółciowa biegunka, granicząca z czerwonką, ze śluzowymi stolcami. Niezwykle silne bóle, niemal przechodzące w kurcze, w nadbrzuszu — bóle przeszywające i rwące — pojawiające się podczas oddawania stolca; stolec biegunkowy, rzadki i gorący, lecz niezbyt obfity; po stolcu głębokie osłabienie i lekki skurcz lewej łydki. Obfite krwiste wydzieliny z odbytnicy, czasem w postaci dużych, skrzepłych mas, po których występują dreszcze. Czarny stolec. Biała biegunka. Stolce lepkie, gliniaste i wydalane z trudem; nie można ich wypchnąć wskutek uczucia wypadania odbytnicy. Stolec może oddać jedynie po bardzo znacznym odchyleniu tułowia do tyłu; bardzo bolesny, jakby na tylnej powierzchni zwieracza znajdował się guz; ból tak silny, że wywołuje łzy. Zacisk i bezwład jelit, ze stolcami w kształcie kulek. Dziecko w wieku 15 miesięcy przyniesiono do kliniki na poduszce, pozornie martwe; oczy szkliste, nieruchome; nie można było wyczuć tętna, lecz wyczuwano bicie serca; z odbytu wypływał zielonkawożółty, rzadki, potwornie cuchnący stolec. Sącząca się z odbytu wilgoć, cuchnąca jak solanka rybna.

14. Narządy moczowe

Silna kolka nerkowa; silny ból moczowodów, z uczuciem przechodzenia kamienia; podczas napadu nerkowego wielkie łaknienie lodu. Tępy, szczypiący ból w okolicy nadnerczy o godz. 11 rano; jednocześnie zimne palce; silny ucisk w pęcherzu, większy, niż uzasadniałaby ilość moczu; skąpe oddawanie moczu, mocz ciemno zabarwiony. Ból w okolicy nerek > po obfitym oddaniu moczu. Mocz: ciemno zabarwiony; o silnym zapachu; pokryty grubą, tłustą błonką; intensywnie żółty. Powolny strumień; cięcie w poprzek nasady prącia dokładnie w chwili wydalania ostatnich kropli; strumień przerywany. Cukrzyca. Po oddaniu moczu omdlenie.

15. Męskie narządy płciowe

Polucje podczas snu: wodniste, niepowodujące sztywnienia bielizny; przezroczyste, o konsystencji śluzu z gumy arabskiej, zbyt gęste, by wypływać, i wydalane z trudem; gęste, z nitkami białej, nieprzezroczystej substancji. Impotencja. Silne i częste erekcje w dzień i w nocy. Podczas oddawania moczu bóle wzdłuż cewki moczowej, ciągnące i palące. (Zahamowana rzeżączka).

16. Żeńskie narządy płciowe

Wielkie pożądanie płciowe po miesiączce u niezamężnej kobiety. Bardzo silny ból lewego jajnika, z uczuciem, jakby worek był rozdęty i po uciśnięciu miał pęknąć; uczucie, jakby coś ciągnęło jajnik w dół, powodując jego bolesność; podczas chodzenia ból przechodził do lewej pachwiny, jakby noga coś popychała, z bardzo silnym gorącem. Napinające bóle przebiegające ukośnie w prawym jajniku, po których występuje uczucie bulgotania. Silne, rozdzierające bóle neuralgiczne w całej okolicy miednicy, biegnące w dół przez okolice jajników do macicy; tnące jak noże, wywołujące łzy i jęki. Wyraźna bolesność i ból nerwowy w jednym miejscu w dolnej części macicy po lewej stronie, < podczas chodzenia lub poruszania lewą nogą. Obfita miesiączka; krew ciemna, skrzepła, pozostawiająca plamy trudne do sprania; również jasnoczerwona, z uczuciem omdlenia i pewnym bólem. Silna kolka miesiączkowa, zmuszająca do podciągania kolan, ze straszliwymi bólami parcia ku dołowi, podobnymi do bólów porodowych, oraz zapieraniem stóp o podporę, jak przy porodzie. Ból palący w dolnej części pleców i biodrach podczas miesiączki. Po bardzo obfitej miesiączce napadowa neuralgia głowy, z drganiami i ściąganiem kończyn oraz pasm szyi, napiętych jak druty; ból podbrzusza, z obfitymi, żółtawymi upławami. Swędzenie pochwy i warg sromowych, < od myślenia o nim. Niewielkie szankry na brzegu prawej wargi sromowej (nie odbywała stosunków płciowych od trzech lat, nigdy nie chorowała na chorobę weneryczną). Krótkie bóle przeszywające, biegnące na zewnątrz, głównie w piersiach. Piersi zimne w dotyku jak lód, zwłaszcza brodawki sutkowe (podczas miesiączki), reszta ciała ciepła. Duży, lecz niebolesny obrzęk lewej piersi. Piersi i brodawki sutkowe bardzo tkliwe na dotyk, a także objęte stanem zapalnym. Bolesność brodawek sutkowych; lepka wydzielina zasycha przy ujściu; po jej zdrapaniu brodawka obficie krwawi.

17. Narządy oddechowe

Chrypka, zwł. podczas czytania, z okresową utratą głosu. Dławienie się wskutek osłabienia lub skurczu nagłośni — nie sposób było stwierdzić, co z tego; krtań zamykała się tak, że powietrze nie mogło się dostać, poprawa tylko > po położeniu się na brzuchu i wysunięciu języka. Suchość głośni, bardzo dokuczliwa, z bólem podczas połykania; silna chrypka. Bolesność krtani, jakby była owrzodzona. Ciągliwy śluz w krtani. Uczucie guzka w krtani; silny ból przy połykaniu. Nieżyt oskrzeli szerzący się na krtań; obrzęk migdałków i gruczołów gardła szerzył się także ku uszom, powodując przejściową głuchotę. Silne utrudnienie oddychania każdego popołudnia około godz. 17; uczucie ścisku. Musi napełniać płuca powietrzem, lecz nie ma siły go wydalić. Oddech gorący; odczuwa go jako taki nawet podczas oddychania przez nos. Kaszel od łaskotania pod górną częścią mostka. Nieustanny suchy kaszel, < w nocy; budzi się właśnie podczas zasypiania; < po słodyczach. Straszny, bolesny kaszel, jakby krtań miała zostać rozerwana na kawałki i jakby zdzierano błonę śluzową, z obfitym odkrztuszaniem lepkiego, szarawego śluzu zmieszanego z krwią. Kaszel < po położeniu się, > w położeniu na brzuchu. Plwocina: żółtawobiała, białkowa albo w postaci niewielkich zielonych, gorzkich kulek; nitkowata, trudna do odkrztuszenia; jakby nakrapiana nieskończenie drobnymi, ciemnymi punktami.

18. Klatka piersiowa

Ból kłujący u podstawy l. płuca. Klatka piersiowa bolesna przy dotyku; okresami pieczenie rozciąga się na całą klatkę piersiową; zimno zdaje się < tę dolegliwość; kawałek lodu jakby chłodzi ją przez chwilę, po czym staje się jeszcze gorętsza; płuco wydaje się jakby stłuczone lub posiniaczone. Osobliwe odczucie wewnątrz klatki piersiowej, ograniczone linią biegnącą w poprzek dolnego końca mostka i drugą, położoną mniej więcej w połowie klatki; jakby znajdowała się tam jama biegnąca od boku do boku, wypełniona piekącym powietrzem, które poszerzało się kłębami we wszystkich kierunkach i było odczuwane jako uderzające o ściany jamy. Ból w p. barku, jakby przebijał na wylot prosto z l. barku. Uczucie ścisku u podstawy obu płuc; tępy, ciężki ból w szczycie l. płuca. Kaszel wywołuje silny ból w klatce piersiowej, jakby klatka boleśnie się obkurczała. Początki gruźlicy płuc. Ból i bolesność w całej klatce piersiowej i piersiach. Uczucie ropnia pomiędzy mięśniem piersiowym większym a mniejszym. Znaczna bolesność mięśni dolnej części l. połowy klatki piersiowej, z przodu i z tyłu, przy ucisku; bolesność podczas poruszania l. łopatką.

19. Serce

Kołatanie serca po niewielkim wysiłku. Przy gorącu w klatce piersiowej serce wydawało się bardzo gorące, biło bardzo szybko i zdawało się powiększone; towarzyszyło temu uczucie rozpierania. Uczucie jamy w miejscu, gdzie powinno znajdować się serce. Ból serca: ostry, kłujący, nagły; tępy; nagły. Niezmiernie silny ból serca, zdawał się promieniować do różnych okolic l. strony klatki piersiowej; < od najmniejszego ruchu. Pieczenie w sercu, przechodzące na wskroś do pleców i w dół do l. ramienia.

20. Szyja i plecy

Ciągnięcie w pasmach mięśni szyi, wywołujące pragnienie odrzucenia głowy do tyłu. Skurcze mięśni szyi, zwłaszcza mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego, silnie przyciągające brodę do piersi. Ściskający ból od górnych kątów łopatek, przechodzący do siódmego kręgu piersiowego, silnie ściągający barki ku tyłowi, jakby kości miały zostać zmiażdżone; < przy poruszaniu barkami, szyją lub ramionami. Intensywne palące gorąco, rozpoczynające się z tyłu szyi i stopniowo schodzące w dół kręgosłupa, z kurczową sztywnością rozciągającą się do głowy i jakby powodującą zgrubienie skóry głowy. Plecy słabe, sztywne, tępo bolące. Gorąco w rdzeniu kręgowym i kręgosłupie przez cały tydzień. Cała długość kręgosłupa bolesna przy dotyku, podobnie żebra po l. stronie. Lumbago wywołane nadwerężeniem lub podnoszeniem. Ból w tylnej okolicy bioder, opasujący je i schodzący w dół kończyn. Ból kości krzyżowej i guzicznej.

21. Kończyny

Niemal całkowita utrata siły nerwowej w nogach i ramionach; wyczerpanie po najmniejszym wysiłku. Uczucie drętwienia l. ramienia, ręki i nogi; l. noga drętwieje. Wysypka pod palcami stóp i na nich oraz na rękach i stopach.

22. Kończyny górne

Ból reumatyczny w szczycie l. barku, < od ruchu; przy pozostawaniu w bezruchu sporadyczne drobne przeszycia bólu. Ból reumatyczny w (p.) barku i ramieniu. Brunatna, swędząca wysypka na l. barku. Zimne odrętwienie po zewnętrznej stronie ramion tuż poniżej łokcia. Trzeszczenie stawów, zwł. łokciowych. Bardzo silny ból l. ramienia; nie może utrzymać kartki papieru; żyły się powiększają; < przy unoszeniu ramienia. Drżenie ramion i rąk. Pieczenie rąk; chce, aby je wachlowano i pozostawiano odkryte; ręce zawsze zimne. Grzbiety rąk szorstkie. Drobne żółte plamki na rękach. Poprzeczne zagłębienia paznokci, jakby były zgięte. Gruźlicze zakrzywienie paznokci.

23. Kończyny dolne

Budzi się z bólem kłującym w l. biodrze, uniemożliwiającym schylanie się; chodzenie utrudnione; jak przy sztywnym karku. Nogi ciężkie jak ołów; chodzenie utrudnione, zwł. po schodach w górę i w dół. Drętwienie i uczucie porażenia w l. nodze od kolana do biodra. Silne pragnienie wyciągania nóg. Podczas gwałtownej burzy bardzo ostre bóle kolan rozpoczynają się i biegną ku górze; bóle < przy wyciąganiu nóg. Tępo bolące nogi z niemożnością utrzymania ich nieruchomo w łóżku, < gdy przestaje nad nimi świadomie panować, jak przy próbie zaśnięcia (> po Lil. t.). Drżenie nóg od kolan w dół (< po l. stronie), pieczenie stóp. Kurcze podeszew i łydek w nocy. Stawy skokowe łatwo się podwijają podczas chodzenia. Nagły, niezwykle silny ból l. stawu skokowego, z tyłu stawu, przy kładzeniu się do łóżka; nie mógł poruszyć kończyną ani ciałem bez krzyku; nie mógł znaleźć żadnej wygodnej pozycji. Pieczenie stóp; chce, aby pozostawały odkryte i były wachlowane. Zimne stopy z dreszczami na całym ciele. Obrzęk stóp; po nim następowała biegunka, która przynosiła poprawę >. Bolesność poduszki stopy pod palcami. Zimne, spocone stopy. Wieloletnia potliwość stóp, < zimą od siedmiu lat. Paluch pokryty wypryskowymi łuskami. Odciski bardzo tkliwe.

24. Objawy ogólne

Zgorzel. Drżenie. Skurcze. Skurcze padaczkopodobne, z pianą na ustach. Opistotonus. Risus sardonicus. Zapaść.

25. Skóra

Zażółcenie skóry. Intensywny i nieustanny, przemijający świąd, < ku nocy, niekiedy ograniczony do jednej strony. Świąd (i kłucie) na całym ciele, < na plecach, w pochwie i wargach sromowych oraz < od myślenia o nim. Ognistoczerwony pas biegnący w dół przez szyję, plecy i krocze, obejmujący narządy płciowe i okolicę łonową. Ognistoczerwona wysypka wokół odbytu u niemowląt; „mocz straszliwie ją parzy”. Parch głowy. Tinea capitis z zajęciem powiek. Miedziane plamy (kiłowe), pozostające po wykwitach, cienkie, żółtobrunatne i odpadające łuskami, pozostawiając skórę czystą i wolną od zmian. Drobne uszypułowane brodawki, z główkami wielkości łebka szpilki, podobne do małych pieczarek, na różnych częściach ciała i na udzie. Strupień woszczynowy. Cuchnący zapach ciała.

26. Sen

Senność, ziewanie, marznięcie. Skurczowe ziewanie, którego nie może powstrzymać; po nim następuje skurcz głośni. Śpi, lecz słyszy wszystko i odpowiada na pytania, jakby nie spała. Podczas snu przygryza koniec języka. Nocą śpi na kolanach, z twarzą silnie wciśniętą w poduszkę. Może spać jedynie na plecach, z rękami nad głową; gdy kładzie się na którymkolwiek boku, zawartość dolnej części klatki piersiowej i brzucha zdaje się wzajemnie uciskać i powodować dyskomfort. Sny: straszne; bolesne; wyczerpujące; o tym, że pije; o chodzeniu; o duchach i zmarłych. Bezsenność; zasnęła nad ranem. Wielki niepokój w nocy; senna, lecz nie mogła spać.

27. Gorączka

Pełzające dreszcze biegnące w dół pleców i po całym ciele zygzakowatym przebiegiem. Dreszcze: w górę i w dół pleców; kilka razy dziennie. Marznięcie od godz. 15 do 16. Zimne ręce, z uczuciem zimna rozchodzącym się po całym ciele. Uderzenia gorąca występujące naprzemiennie z dreszczami. Uczucie zimna: p. ręki, potem l.; następnie lekkie uderzenie gorąca, potem uczucie ciała obcego w p. oku, następnie w l. Musi być stale wachlowany, zrzuca odzież, choć powierzchnia ciała jest zimna; palenie, głównie subiektywne, rąk i stóp — chce, aby pozostawały odkryte i były wachlowane. Gorączka: z pragnieniem lub bez; z nagłymi falami potu na twarzy; po niej znużenie; z nerwowym niepokojem od północy do godz. 3; o godz. 11, poprzedzona zimnymi stopami; podczas gorączki zasypia; po gorączce pot na dłoniach, stopach i nogach; z szybkim tętnem w nocy; po południu; oraz ze złym samopoczuciem. < od godz. 10 do 13. Wielka skłonność do pocenia się przy wysiłku; wrażliwość na zimno. Obfity pot wokół szyi. Poty nocne.