Chelone
autorstwa John Henry Clarke — Słownik praktycznej Materia Medica
glabra. Balmonia. Wężogłów lub żółwiogłów. N. O. Scrofulariaceæ.
Zastosowanie kliniczne
Osłabienie / Niema zimnica / Żółtaczka / Wątroba, choroby / Wyniszczenie po chininie / Pasożyty jelitowe
Charakterystyka
Chelone stosowali lekarze szkoły alopatycznej i eklektycy jako środek żółciopędny i przeciwrobaczy. Burnett stosował go jako lek narządowy w chorobach wątroby. Jego wskazaniem jest „ból lub bolesność lewego płata wątroby, rozchodzące się ku dołowi”. Mogę to potwierdzić. Chelone działa wzdłuż linii między wnęką wątroby a dnem macicy. Według niektórych obserwatorów neutralizuje skutki wyniszczenia po chininie; jest też lekiem na „niemą zimnicę”, tj., słabo zaznaczone napady pobolewania i gorączki następujące po ciężkich gorączkach malarycznych. Jako wskazanie potwierdzono „bolesność zewnętrznych części ciała, jakby skóra była zdarta, zwłaszcza w okolicy łokcia”. „Osłabienie wskutek utraty napięcia narządów trawiennych lub wątroby albo wskutek chorób wyczerpujących” (Hale). Podawano nalewkę w dawkach od jednej do pięciu kropli.
Związki
Porównać: Chi., Chenop., Cina, Helon., Hydrast. oraz (według Burnetta) zwłaszcza Carduus mar. (lewy płat wątroby). Porównać także inne gatunki Scrofularia, Grat., Dig., Tabac., Scrof. nod.