Cistus canadensis

Cistus Canadensis (zob. także sole Mercurius)

Lek ten jest środkiem przeciwpsorycznym, działającym głęboko. Jest bardzo zbliżony do Calcarea , lecz działa łagodniej. Występują w nim takie same jak u Calcarea : wyczerpanie po wysiłku, duszność, pocenie się i uczucie zimna.

Tym, co zdecydowanie zwraca uwagę na dany lek, jest wyleczenie ciężkiego, typowego przypadku. Pamiętam, kiedy po raz pierwszy moja uwaga została stanowczo skierowana na Cistus.

Umieściłem go na liście leków, które zamierzałem od czasu do czasu studiować, i doszedłem do wniosku, że ma jedynie drugorzędne znaczenie — aż pod moją obserwację trafiła dziewiętnastoletnia panna.

Gruczoły: Gruczoły szyi były duże i twarde, zwłaszcza ślinianki przyuszne; występował cuchnący wyciek z uszu; oczy były objęte stanem zapalnym i ropiały; w kącikach oczu znajdowały się pęknięcia; wargi były popękane i krwawiły, a na końcach palców występował wyprysk.

Nie potrafiłem dopasować do tej chorej Calcarea, lecz po długich rozważaniach ten mały lek zdawał się dokładnie tym, czego potrzebowałem; i chociaż wcześniej zastosowano u niej ogromną ilość leczenia homeopatycznego, zarówno dobrego, jak i złego, lek ten ją wyleczył.

Gruczoły ulegają zapaleniu, obrzmiewają i ropieją. Lek wywołuje próchnicę kości i leczy stare wrzody. Odpowiada konstytucji skrofulicznej. Jest przydatny w przewlekłej biegunce z powiększeniem gruczołów, nawet u osób zwiotczałych, chorowitych i bladych, które nie mogą wejść po schodach bez utraty tchu.

Błony śluzowe: Wszystkie błony śluzowe wydzielają gęsty, żółtawy, cuchnący śluz, dlatego lek ten jest odpowiedni w starych, uporczywych nieżytach. Klatka piersiowa wypełnia się śluzem, a chory odczuwa ulgę po odkrztuszeniu; kiedy jednak opróżni klatkę piersiową, odczuwa w niej bolesność jak po otarciu.

Występują wykwity, opryszczka, liszaj, łuszczące się wykwity oraz wyprysk na rękach i końcach palców, z pękaniem i krwawieniem palców zimą oraz po myciu w zimnej wodzie.

Wszystkie dolegliwości nasilają się wskutek wysiłku umysłowego. Chory jest pobudliwy. Kaszel, ból głowy i inne bóle nasilają się wskutek wysiłku umysłowego. Bóle przeszywają od głowy do ucha. Bóle przeszywające, kłujące i rwące w częściach objętych stanem zapalnym. Czerwona wydzielina z ucha utrzymuje się od czasu przebytych chorób wysypkowych.

Ból głowy: Po wysiłku umysłowym chory czuje się jak sparaliżowany, a pobudzenie psychiczne nasila jego cierpienia, podobnie jak u Calcarea i Borax . Jeżeli jest zmuszony pościć, pojawia się ból głowy, który — podobnie jak u Lyc. — ustępuje po jedzeniu.

Czołowy ból głowy z uczuciem zimna. W ciepłym pokoju występuje pot, który jest zimny, a im bardziej chory się poci, tym bardziej marznie. Ból czoła z zimnym potem; im bardziej chory marznie, tym silniejszy staje się ból.

Bóle głowy z nudnościami i znaczne wyczerpanie towarzyszące bólowi głowy. Uczucie wewnętrznego zimna w czole, zwłaszcza w ciepłym pokoju. Ból uciskający u nasady nosa, z bólem głowy. Ślinianka przyuszna jest tak znacznie powiększona, że odpycha głowę na bok.

Gruczoły w obrębie brzucha obrzmiewają przy przewlekłej biegunce, a obrzmienie może mieć charakter gruźliczy. Powiększone gruczoły, z wykwitami lub bez nich.

Skóra

Na całym ciele występuje uczucie pełzania; mrowienie, szczypanie i wrażenie, jakby chodziły po nim mrówki, bez wykwitów. Chory drapie się aż do powstania bolesnych otarć skóry, próbując złagodzić świąd i kłucie. Wykwity na twarzy; wyprysk. Wykwity wokół ucha.

Uczucie zimna albo pieczenie w nosie. Trudno je od siebie odróżnić. W ostrym katarze nos wypełnia się gęstym, żółtym śluzem, a po jego wydmuchaniu jama nosowa pozostaje pusta i pojawia się podrażnienie; jeden chory nazwie je bolesnością jak po otarciu, inny uczuciem zimna, a jeszcze inny opisze je jako pieczenie.

Nos

Ulgę przynosi ponowne wypełnienie nosa śluzem. U Ars. śluz w nosie jest tak żrący, że powoduje pieczenie, natomiast u Ant. c., Aesculus i tego leku pieczenie lub bolesność jak po otarciu występują wtedy, gdy nos jest pusty. Uczucie bolesności jak po otarciu, zimna lub pieczenia wywołuje wdychanie powietrza.

Panowała epidemia kataru, a był to najbardziej wyraźny objaw: ból spowodowany wdychaniem powietrza oraz silne pieczenie od wdychanego powietrza. Wartość tego leku ujawnia się jednak nie w ostrym katarze, lecz w starym, przewlekłym przypadku, z gęstą wydzieliną oraz uczuciem zimna lub pieczeniem w nosie podczas wdychania powietrza.

„Ostre, przeszywające bóle, nieznośny świąd i grube strupy, z pieczeniem nad prawą kością jarzmową”.

Twarz

Lek ten wyleczył toczeń twarzy. Próchnica żuchwy. Otwarty, krwawiący rak dolnej wargi. Lupus exedens. Ból we wszystkich stawach twarzy. Leczy stare, głęboko umiejscowione, żrące wrzody w okolicy kostki i goleni, z obfitą, żrącą wydzieliną, mrowieniem i obrzmieniem gruczołów; pogorszenie po kąpieli, krańcowa wrażliwość na świeże powietrze; chory czuje się dobrze tylko wtedy, gdy jest mu bardzo ciepło.

W zębach występują wszelkiego rodzaju zaburzenia; dziąsła cofają się, a zęby stają się luźne; dziąsła szkorbutowe. W gardle opisuje się to samo uczucie zimna co w nosie — szczypanie i zimno. Jama ustna i gardło są pełne śluzu. Gardło jest szorstkie, jakby pełne piasku. Suche miejsca w gardle. W starych zanikowych nieżytach gardło wygląda na gładkie i lśniące, jakby polakierowane.

Każde przeziębienie umiejscawia się w gardle. Ciepłe powietrze wszędzie sprawia ulgę. W starych przypadkach występują dolegliwości skrofulicznie zmienionych, powiększonych gruczołów, a chory pragnie ciepła; podchodzi do grzejnika i zwiększa ogrzewanie, chcąc odczuwać ciepło w nosie, gardle i płucach.

Chorzy zmierzający ku gruźlicy odczuwają to pragnienie ciepła; są to osoby marznące. W dotyku nie wydają się zimni, lecz subiektywnie odczuwają zimno i marzną. Odchrząkiwanie śluzu podobnego do gumy, zwłaszcza rano; cieśń gardzieli objęta stanem zapalnym i sucha. Ropienie gruczołów gardła.

Chorzy ci łakną ostrych rzeczy, a zwłaszcza chcą czegoś, co ich rozgrzeje, wzmocni i pobudzi — śledzi, sera; czegoś o mocnym smaku.

„Przewlekłe stwardnienie i zapalenie gruczołów sutkowych.

Lewy gruczoł sutkowy objęty stanem zapalnym, ropiejący, z uczuciem pełności w klatce piersiowej.

Wrażliwość na zimne powietrze”,

przy zapalnie zmienionych gruczołach. Widzimy skłonność tego leku do powodowania powiększenia gruczołów, co każe brać go pod uwagę przy rozrostach, którym towarzyszy zajęcie wszystkich okolicznych gruczołów. Gruczoły szyi są powiększone i układają się w szeregi przypominające powrozy z węzłami, jak w chorobie Hodgkina.

Tylko ograniczona liczba leków wykazuje takie węzłowate układanie się gruczołów. Świąd skóry i błon śluzowych. Świąd ucha nie ustępuje po drapaniu, a miejsce staje się bolesne i otarte wskutek ciągłego pocierania i drapania. Oczy stale swędzą. W gardle występuje ciągły świąd. W klatce piersiowej stale odczuwa się łaskotanie wywołujące kaszel. Świąd występuje w odbycie i wszystkich innych otworach ciała, a swędzące miejsca są pocierane aż do powstania bolesnych, krwawiących otarć.

Skrofuloza; obrzmienie i ropienie gruczołów szyi. Wykwity na plecach podobne do półpaśca. Wrzód skrofuliczny na plecach. Pieczenie i ból jak przy stłuczeniu w kości guzicznej, nasilające się pod wpływem dotyku.

Przypomina to Carbo an ., u którego kość guziczna piecze przy ucisku, zwłaszcza po niewielkim urazie u kobiety o nerwowym usposobieniu.

Liszaj na rękach; pęcherzyki sączące po rozdrapaniu. Choroby paznokci. Twarde, zgrubiałe miejsca na rękach robotników, z głębokimi pęknięciami.

Objawy gorączkowe nie zostały dostatecznie uwydatnione. W przypadkach przewlekłych występują obfite poty z krańcowym wyczerpaniem. Poty nocne.