Phosphorus Hydrogenatus

Fosforowodór; fosfina, PH3.

Źródło.

Dr. Breunar, Peters. Med. Zeit., 1865 (S. J., 127, 163), skutki wdychania gazu podczas przygotowywania niektórych „podfosforynów”.

• Po około trzech miesiącach pracy zaczął dostrzegać migoczące punkty w polu widzenia, które szybko się powiększały, a po czterech tygodniach uniemożliwiały skupienie wzroku na jakimkolwiek przedmiocie, zwłaszcza podczas czytania. Jednocześnie rozwinęła się biegunka, której towarzyszyły osłabienie i niepewność ruchów kończyn górnych; niepewność ta stopniowo sprawiła, że pisanie stało się dla niego bardzo trudne. Niestabilności kończyn dolnych towarzyszyły odczuwane w ich głębi oraz w brzuchu bóle przeszywające, a chód stał się bardzo chwiejny. Zęby również zaczęły się kruszyć, zarówno zdrowe, jak i próchnicze, bez żadnego bólu. Nie było bólu głowy, zawrotów głowy ani zniesienia czucia; nie stwierdzano tkliwości kręgosłupa, zaburzeń słuchu ani zaburzeń władz umysłowych. W końcu ujawniła się ataksja mięśni sterujących artykulacją, tak że wymówienie zamierzonego słowa wymagało znacznego wysiłku woli; także połykanie stało się nieco utrudnione. Pacjent przedstawiał pełny obraz ataksji; stał z rozstawionymi kończynami; wykonanie skoordynowanego ruchu (chodzenie) przy zamkniętych oczach było całkowicie niemożliwe; pacjent zataczał się i upadał. Nie było zniesienia czucia w skórze ani w mięśniach; pobudliwość elektryczna mięśni była wręcz nadzwyczajnie wzmożona, nie występował też zanik mięśni. Nerw wzrokowy był niezwykle pobudliwy; odruchowe objawy wzrokowe można było wywołać nie tylko przez drażnienie nerwu trójdzielnego, lecz także przez bodźce z karku, z dolnego kąta łopatki, a często również z ramienia. Nerw słuchowy był prawidłowy, choć wykazywał pewne objawy przeczulicy. Pacjent został stopniowo wyleczony za pomocą prądu elektrycznego.