Brassica Napus
autorstwa Timothy F. Allen — Encyklopedia czystej Materia Medica
Brassica napus, L. (obecnie uznawany za odmianę B. campestris, L.).
Rodzina naturalna, Cruciferæ.
Nazwy zwyczajowe, rzepak, rzepik.
Źródło.
John Popham, M. B., Lancet, 1849 (2), s. 635: podczas klęski głodu wielu Irlandczyków obficie spożywało dziki rzepak, czyli Brassica napus.
U wszystkich wystąpiły oznaki pogorszenia stanu zdrowia; barwa skóry była jednolicie bladożółta i ziemista, zupełnie odmienna od brunatnego przebarwienia wywołanego ekspozycją na słońce. Powierzchnię skóry zawsze pokrywał bezbarwny meszek, tak charakterystyczny dla stanu, który miejscowa ludność nazywa „zubożałą krwią”. Obrzęk na ogół obejmował całe ciało, lecz niezmiennie występował na twarzy i kończynach dolnych; twarz bywała niekiedy obrzęknięta do olbrzymich rozmiarów, przy czym rozdęcie powiek, a zwłaszcza górnej wargi, powodowało szczególnie uderzające zniekształcenie. Brzuch był bębenkowo wzdęty; jelita działały ospale; błona śluzowa jamy ustnej i gardła była zmieniona zapalnie, miejscami owrzodziała, a dziąsła — gąbczaste; apetyt zwykle przewyższał prawidłowy, a w niektórych przypadkach był żarłoczny; wydzielanie moczu było skąpe, a mocz drażniący, natomiast wydzielanie potu przez skórę ustało. Chorzy skarżyli się również na bardzo dokuczliwy czołowy ból głowy i uczucie napięcia; najbardziej jednak osobliwym objawem — po obrzękłym wyglądzie chorego — był stan rąk i stóp: były suche i pomarszczone, z ciemnoczerwonymi plamami przypominającymi oparzenia na grzbietach rąk i stóp, palce rąk i stóp zaś często były zimne i sine. Podobne plamy występowały na nosie i czole, a ich następstwa wahały się od zwykłego przebarwienia po wyjątkowo dokuczliwe owrzodzenia, kończące się utratą naskórka i odpadaniem paznokci; w przypadkach nasilonych zaznaczała się wyraźna skłonność do zgorzeli.