Metoda Boenninghausena i BBCR a Kent

W skrócie: Metoda Boenninghausena buduje pełny objaw z lokalizacji, odczucia, modalności i objawu towarzyszącego, a następnie uogólnia modalności na cały przypadek; BBCR to Boger–Boenninghausen Characteristics and Repertory, które ucieleśnia tę metodę. Metoda Kenta rozpoczyna natomiast od objawów psychicznych i ogólnych, dlatego oba repertoria odpowiadają na potrzeby różnych przypadków.

Każdy praktyk wykształcony w metodzie Kenta zetknął się z taką sytuacją: siedzisz nad przypadkiem, masz przed sobą rubryki, a objawy pacjenta po prostu nie dają się jednoznacznie przyporządkować konkretnym pozycjom Kenta. Objawów psychicznych jest niewiele. Główna dolegliwość jest jednostronna. Masz natomiast wyrazisty zestaw modalności i dziwny objaw towarzyszący, który zdaje się do niczego nie pasować. Właśnie z myślą o takich sytuacjach powstała metoda repertoryzacji Boenninghausena. Ten przewodnik wyjaśnia, czym naprawdę jest ta metoda, jak BBCR Bogera ją udoskonala, czym różni się od podejścia Kenta oraz jak w ciągu kilku sekund przeprowadzić analizę w stylu Boenninghausena we współczesnym oprogramowaniu repertoryjnym.

Przeszukaj BBCR bezpłatnie już teraz. Repertorium Boenninghausena opracowane przez Bogera (BBCR) jest jednym z ośmiu klasycznych repertoriów w planie Similia Free, które można przeszukiwać razem z repertorium Kenta — również semantycznie, dzięki czemu modalność lub objaw towarzyszący można opisać współczesnym językiem zamiast odgadywać brzmienie rubryki. Bez pobierania i bez karty kredytowej. Otwórz repertorium online →

Co oznacza BBCR? Pełna nazwa

BBCR jest skrótem od Boenninghausen's Characteristics and Repertory, repertorium opublikowanego przez C.M. Bogera w 1905 roku nakładem Boericke & Tafel. Ponieważ Boger oparł je na materiale Clemensa von Boenninghausena, pełny tytuł zapisywany jest również jako Boger Boenninghausen's Characteristics and Repertory, a w praktyce dzieło bywa nazywane „Boenninghausenem Bogera” — trzy nazwy jednej książki.

Łatwo pomylić dwa skróty należące do tej samej tradycji:

Therapeutic Pocketbook to własne, zwięzłe repertorium Boenninghausena, zbudowane wokół czterech części pełnego objawu. BBCR jest opracowanym przez Bogera rozszerzeniem tej tradycji. BBCR w Similii jest oznaczone jako dzieło Bogera i należy do ośmiu klasycznych repertoriów dostępnych w planie Free. Ta etykieta nie wskazuje konkretnej edycji drukowanej. Therapeutic Pocketbook jest również dostępne w planie Free jako oddzielne repertorium oznaczone TPB. Dalsza część przewodnika wyjaśnia historyczną metodę i zestawia ją z podejściem Kenta.

Praktyczne wyszukiwanie w BBCR: sprawdź pełną ścieżkę

W tym ćwiczeniu wykorzystano fikcyjną wypowiedź szkoleniową, a nie przypadek pacjenta ani zalecenie dotyczące przepisywania leku: „Kiedy obracam głowę, dyskomfort się nasila. Nie potrafię stwierdzić, czy powolne obracanie coś zmienia”. Zadanie polega na znalezieniu potencjalnej pozycji źródłowej i rozpoznaniu, czego ta wypowiedź nie uzasadnia.

Przed wyszukiwaniem ustal źródło

Otwórz Repertorium, zaloguj się i wybierz BBCR. Informacje o źródle podają nazwę Bœnninghausen's Characteristics Materia Medica & Repertory oraz autora C. M. Boger, M.D. Jest to źródło cyfrowe używane w tym miejscu. Nie wyświetla ono edycji ani dodruku, dlatego do wyniku wyszukiwania nie należy dołączać niezweryfikowanej edycji lub numeru strony. Therapeutic Pocketbook z 1846 roku i BBCR Bogera są dziełami powiązanymi, ale nie są wymiennymi oznaczeniami źródła.

Znajdź i rozróżnij pozycje

1. Skorzystaj ze standardowego wyszukiwania według słów kluczowych, używając dokładnego angielskiego zapytania head motion. W razie potrzeby przejrzyj rozdział HEAD i podążaj ścieżką Internal → aggravation → motion.
2. Przeczytaj pełne ścieżki, zamiast wybierać pierwszy wynik pasujący do słowa kluczowego. Poniższe angielskie ścieżki sprawdzono w wybranym repertorium cyfrowym 6 września 2026 roku:

3. Sprawdź potencjalną rubrykę, zachowaj jej pełną ścieżkę i źródło oraz odnotuj, co nadal pozostaje nieznane. Etykietę „Internal” oraz odczucie i lokalizację trzeba jeszcze sprawdzić w pełnej relacji. Częściowa zgodność sformułowania nie oznacza zakończonej oceny.
4. Zapisz odrzuconą ścieżkę z określeniem „sudden” oraz potrzebne wyjaśnienie. Nie wnioskuj na podstawie tej jednej dolegliwości o ogólnej modalności całej osoby. Jeśli porównujesz inne repertorium, zapisz jego własną ścieżkę oddzielnie.
5. Aby przećwiczyć zapisywanie, otwórz wyraźnie oznaczoną fikcyjną analizę przypadku, powtórz w niej wyszukiwanie właściwe dla danego źródła i dodaj wyłącznie zweryfikowaną pozycję. Przewodnik po pierwszym przypadku objaśnia ten tok pracy. Przypadek ćwiczeniowy wykorzystuje bezpłatny limit trzech nowych przypadków i trzech analiz miesięcznie; zestaw narzędzi AI planu Pro jest odrębny.

Samokontrola: użytecznym wynikiem jest odtwarzalne odwołanie do źródła oraz udokumentowane uzasadnienie odrzucenia węższej rubryki. Wynikiem nie jest lek, stopień, punktacja, diagnoza ani rezultat kliniczny. Użyj pustego formularza i fikcyjnego zapisu wizyty kontrolnej, aby zachować pierwotną wypowiedź razem z późniejszymi wyjaśnieniami. W ćwiczeniu zacytowano hierarchię cyfrową; nie ustalono w nim paginacji ani klasyfikacji typograficznej edycji drukowanej.

Czym jest metoda repertoryzacji Boenninghausena?

Metoda repertoryzacji Boenninghausena analizuje przypadek przez podział każdego objawu na cztery części — lokalizację, odczucie, modalność i objaw towarzyszący — a następnie ponowne ich połączenie w celu znalezienia leku, nawet jeśli taka dokładna kombinacja objawów nigdy nie została bezpośrednio wykazana w próbie lekowej. Zamiast szukać jednej wąskiej rubryki odpowiadającej słowo w słowo dolegliwości pacjenta, przepisujący rozdziela dolegliwość na jej części składowe, repertoryzuje każdą z nich i pozwala wyłonić się lekowi, który przewija się przez wszystkie te części.

Clemens von Boenninghausen (1785–1864), westfalski prawnik, który został homeopatą, oraz jeden z najbliższych współpracowników Hahnemanna, opracował to podejście, ponieważ materia medica jest z natury niepełna. Uczestnik próby lekowej może odnotować ból kłujący jak igłą w klatce piersiowej, nasilający się podczas ruchu, a w innym miejscu ból kłujący jak igłą w głowie, łagodzony uciskiem — lecz nigdy dokładną kombinację występującą u danego pacjenta. Spostrzeżenie Boenninghausena polegało na tym, że charakterystyczne elementy leku, czyli typowe odczucia i dominujące modalności, utrzymują się w różnych lokalizacjach. Odtworzenie pełnego objawu z tych elementów umożliwia trafne przepisanie leku nawet w niepełnym przypadku.

Metoda ma dwa główne fizyczne urzeczywistnienia. Pierwszym jest własne dzieło Boenninghausena Therapeutic Pocketbook (1846), zwięzłe repertorium uporządkowane dokładnie według tych części. Drugim, powstałym pół wieku później, jest Boenninghausen's Characteristics and Repertory (BBCR, 1905) C.M. Bogera — rozszerzone i ponownie sklasyfikowane rozwinięcie tej samej filozofii, które do dziś pozostaje standardowym źródłem odniesienia dla tej metody.

Boenninghausen a Kent — dwa sposoby postrzegania przypadku

Różnica między Boenninghausenem a Kentem nie jest sporem o to, co jest właściwe, a co błędne. Dotyczy punktu wyjścia przepisującego oraz tego, czemu nadaje się największą wagę. Repertorium Kenta wysuwa na pierwszy plan objawy psychiczne i konkretne rubryki potwierdzone w próbach lekowych, natomiast metoda Boenninghausena skupia się na modalnościach i objawach towarzyszących oraz podnosi objawy szczegółowe do rangi ogólnych.

Podejście Kenta — najpierw objawy psychiczne i dedukcja

Metoda Kenta, skodyfikowana w jego repertorium z 1897 roku, przechodzi od całej osoby do szczegółu. Przepisujący rozpoczyna od umysłu i objawów ogólnych, ustala najbardziej charakterystyczne cechy psychiczne i konstytucyjne, a następnie schodzi do objawów szczegółowych i miejscowych, aby doprecyzować różnicowanie. Rubryki są w znacznej mierze konkretne i kompletne w podanej postaci — odzwierciedlają objawy zapisane podczas prób lekowych, z lokalizacją, odczuciem i modalnością już połączonymi w jednym haśle. Ta dedukcyjna logika od ogółu do szczegółu jest filozoficznie spójna i wyjątkowo niezawodna, gdy przypadek obfituje w wyraźne objawy psychiczne. Jeśli potrzebujesz przypomnienia, jak tę hierarchię wbudowano w rozdziały, nasz przewodnik po strukturze repertorium Kenta omawia ją rozdział po rozdziale.

Ograniczenie ma charakter strukturalny. Ponieważ rubryki Kenta bywają wąskie i konkretne, przypadek, w którym objawy nie występują w dokładnie takiej postaci, w jakiej zapisał je Kent, może prześlizgnąć się przez luki. Objawy psychiczne mogą być niecharakterystyczne albo dolegliwość może sprowadzać się do jednej patologii fizycznej bez zabarwienia konstytucyjnego. W takich przypadkach hierarchia Kenta może nie prowadzić dalej.

Podejście Boenninghausena — modalności i objawy towarzyszące na pierwszym planie

Boenninghausen odwraca rozłożenie akcentów. Zamiast wymagać pełnego objawu potwierdzonego w próbie lekowej w dokładnie określonej postaci, metoda rozkłada to, co przekazuje pacjent, a następnie buduje objaw na nowo. Modalności — warunki powodujące poprawę lub pogorszenie objawu — zostają podniesione do rangi odrębnej kategorii analitycznej, zamiast występować jako podrubryki ukryte pod poszczególnymi dolegliwościami. Objawy towarzyszące, które zdają się niezwiązane z główną dolegliwością, uznaje się za rozstrzygające, a nie przypadkowe. Objawy szczegółowe zaobserwowane w jednej lokalizacji uogólnia się na pacjenta jako całość.

Kompromis jest lustrzanym odbiciem podejścia Kenta. Ponieważ metoda posługuje się szerszymi, uogólnionymi kategoriami, znacznie rzadziej pomija lek — ma jednak tendencję do tworzenia większego zbioru możliwości różnicowych, który trzeba następnie zawęzić i potwierdzić w materia medica. Jest to elastyczne, rekonstrukcyjne spojrzenie, a nie spojrzenie precyzyjne i dedukcyjne.

Różnicę można ująć w jednym zdaniu: Kent pyta „co ta osoba jako całość wyraża w najbardziej charakterystyczny sposób?”, natomiast Boenninghausen pyta „co przewija się przez każdy fragment tej dolegliwości?”

Cztery części pełnego objawu

Podstawą całej metody jest pełny objaw — objaw wyrażony we wszystkich czterech wymiarach. Dolegliwość określona jedynie jako „ból głowy” jest klinicznie pusta. Ta sama dolegliwość wyrażona w sposób pełny staje się użyteczna przy przepisywaniu leku.

Lokalizacja — gdzie

Lokalizacja oznacza obszar lub stronę ciała, w której występuje objaw: po prawej stronie, po lewej stronie, na szczycie głowy, w okolicy lędźwiowej albo w drobnych stawach. W systemie Boenninghausena stronność oraz tendencję do przemieszczania się dolegliwości z jednej strony na drugą traktuje się jako cechy charakterystyczne same w sobie, a nie jedynie jako współrzędne dolegliwości.

Odczucie — co czuje pacjent

Odczucie oznacza jakość doświadczenia: pieczenie, kłucie jak igłą, pulsowanie, kurcze, uczucie stłuczenia, ciągnięcie. Boenninghausen zauważył, że typowy dla leku rodzaj odczucia ma tendencję do powtarzania się w całym ciele — lek wywołujący bóle kłujące jak igłą zwykle powoduje je wszędzie tam, gdzie działa. Dzięki temu odczucie można uogólnić.

Modalność — co powoduje poprawę lub pogorszenie

Modalności są sztandarowym wkładem Boenninghausena i stanowią sedno metody. Są to okoliczności nasilające lub łagodzące dolegliwość: pogorszenie wskutek ruchu, poprawa pod wpływem ciepła, pogorszenie w nocy, poprawa na świeżym powietrzu, pogorszenie po jedzeniu. Ponieważ modalności znajdują się we własnej części repertorium, zamiast być rozproszone pod poszczególnymi dolegliwościami, przepisujący może wykorzystać wyraźnie zaznaczoną modalność ogólną — na przykład znaczne pogorszenie podczas zimnej i wilgotnej pogody — jako silny objaw eliminujący w całym różnicowaniu.

Objaw towarzyszący — współwystępujący objaw

Objaw towarzyszący występuje obok głównej dolegliwości, lecz zdaje się nie mieć z nią nic wspólnego: na przykład ból głowy, któremu zawsze towarzyszy częste oddawanie moczu, albo miesiączka wywołująca określony nastrój. Doktryna objawów towarzyszących głosi, że taki współwystępujący, pozornie niezwiązany objaw jest rozstrzygającą cechą pełnego objawu — często bardziej charakterystyczną niż sama główna dolegliwość, właśnie dlatego, że jest nieoczekiwany i indywidualny. Objawy towarzyszące mają rozstrzygające znaczenie kliniczne, a mimo to często są ignorowane, ponieważ niewprawne oko odrzuca je jako nieistotny szum. Metoda Boenninghausena postępuje odwrotnie: traktuje dziwny objaw towarzyszący jako klucz otwierający przypadek.

Wielkie uogólnienie — „to, co jest prawdziwe dla części, jest prawdziwe dla całości”

Jeśli pełne objawy są elementami konstrukcyjnymi, wielkie uogólnienie jest mechanizmem, który pozwala z nich budować. Wielkie uogólnienie w homeopatii to zasada podnoszenia szczegółowego objawu lub modalności do rangi ogólnej, ponieważ „to, co jest prawdziwe dla części, jest prawdziwe dla całości”.

W praktyce odbywa się to za pośrednictwem doktryny analogii. Załóżmy, że pacjent zgłasza ból w jednym kolanie, wyraźnie nasilający się podczas początkowego ruchu i łagodniejący w miarę dalszego poruszania, lecz przekazuje niewiele innych modalności ogólnych. Zgodnie z metodą Boenninghausena ta modalność — pogorszenie przy pierwszym ruchu, poprawa podczas dalszego ruchu — nie jest ograniczona do kolana. Odczytuje się ją jako cechę wzorca reakcji pacjenta i uogólnia, dzięki czemu można ją porównać z lekami, których próby wykazują taką samą modalność w dowolnym miejscu ciała. Fragment staje się objawem ogólnym, a jednostronny przypadek zdominowany przez modalność, który sprawiałby trudność w ściśle kentowskiej analizie, staje się możliwy do opracowania.

To również wyjaśnia, dlaczego metoda tak dobrze radzi sobie z niepełnymi przypadkami. Kent potrzebuje dość kompletnego obrazu objawów, aby poprowadzić swoją hierarchię dedukcyjną, natomiast Boenninghausen może odtworzyć użyteczną całość z kilku dobrze zaznaczonych części — lokalizacji tutaj, odczucia gdzie indziej, silnej modalności i jednego wymownego objawu towarzyszącego — a następnie uogólnić je w spójny obraz leku. W zamian metoda wymaga dyscypliny potwierdzania: uogólniony obraz jest hipotezą wymagającą weryfikacji, nigdy zaś wnioskiem samym w sobie.

Od Boenninghausena do Bogera — BBCR

Therapeutic Pocketbook Boenninghausena było zwięzłe, a dla niektórych użytkowników również lakoniczne. Dziełem, które przeniosło jego metodę w XX wiek i pozostaje jej referencyjną edycją, jest rozszerzenie opracowane przez C.M. Bogera.

Co zmienił Boger

Cyrus Maxwell Boger (1861–1935), amerykański homeopata pracujący w tradycji Boericke & Tafel, przetłumaczył, rozszerzył i ponownie sklasyfikował materiał Boenninghausena, tworząc w 1905 roku Boenninghausen's Characteristics and Repertory (BBCR). Najbardziej widocznym udoskonaleniem Bogera była klasyfikacja stopni. Boenninghausen stosował cztery stopnie wyróżnienia leku, natomiast Boger wprowadził pięciostopniowy system typograficzny, rozróżniający siłę każdego leku w rubryce za pomocą kroju pisma — od pełnych WERSALIKÓW na najwyższym poziomie, przez pogrubienie, kursywę i antykwę, aż po najniższy stopień ujęty w nawias. To bardziej szczegółowe stopniowanie zapewnia przepisującemu większą precyzję podczas oceny znaczenia leku w rubryce, w podobnym duchu jak znany praktykom z Kenta trójstopniowy system pogrubienia, kursywy i zwykłego pisma, choć bardziej od niego szczegółowy.

Struktura i zakres

BBCR jest czymś znacznie obszerniejszym niż ponownie sklasyfikowane Therapeutic Pocketbook. Dzieli się na około 53 rozdziały i obejmuje około 464 leków. Oprócz standardowych rozdziałów regionalnych zawiera cechy wyróżniające tradycję Boenninghausena: rozbudowaną część poświęconą ogólnym objawom patologicznym, odrębną i szczegółową całość gorączkową — dreszcz, gorąco, pot i towarzyszące im objawy traktowane jako zintegrowana całość — oraz zgodności, czyli tabele relacji między lekami pokazujące, które leki następują po sobie, uzupełniają się lub są względem siebie niezgodne. Zgodności stanowią praktyczne narzędzie przy drugim przepisaniu oraz przy doprecyzowywaniu szerokiego różnicowania pozostawionego przez wielkie uogólnienie.

Dla pokazania skali i zamysłu warto zestawić te liczby z repertorium Kenta. Repertorium Kenta zawiera około 68 000 konkretnych rubryk w 37 rozdziałach i zostało stworzone z myślą o precyzyjnych rozróżnieniach dedukcyjnych. Mniejszy i szerszy zasób BBCR nie jest wadą — jest istotą tej metody. Mniejsza liczba bardziej uogólnionych rubryk jest dokładnie tym, czego wymaga wielkie uogólnienie; repertorium zawierające 68 000 niezwykle szczegółowych haseł przeczyłoby logice rekombinacji, od której zależy podejście Boenninghausena.

Kent, Boenninghausen i BBCR Bogera — porównanie

Szersze porównanie uwzględniające również Murphy'ego i Complete Repertory znajdziesz w naszym uzupełniającym przewodniku Murphy, Kent i Complete Repertory — porównanie.

Kiedy stosować metodę Boenninghausena-Bogera?

Metoda ta uzupełnia podejście Kenta, a nie je zastępuje — praktyczna umiejętność rozpoznawania, kiedy po nią sięgnąć, odróżnia sprawnych przepisujących od osób domyślnie korzystających z jednego narzędzia. Rozważ podejście Boenninghausena-Bogera, gdy:

• Przypadek jest niepełny. Pacjent przekazuje fragmenty — lokalizację, silną modalność, jeden nietypowy objaw towarzyszący — zamiast pełnego obrazu konstytucyjnego. Wielkie uogólnienie pozwala zbudować z tych fragmentów użyteczną całość.
• Występuje silny lub osobliwy objaw towarzyszący. Gdy współwystępujący objaw jest wyrazisty i indywidualny, doktryna objawów towarzyszących czyni go głównym punktem analizy zamiast czymś, co należy odrzucić.
• Przypadek jest zdominowany przez modalności. Niektórzy pacjenci wyrażają swój stan przede wszystkim przez okoliczności pogorszenia i poprawy — wyraźne pogorszenie od zimna i wilgoci, poprawę wskutek ruchu, pogorszenie przed burzą. Podnoszenie modalności do rangi objawów ogólnych przez Boenninghausena zostało stworzone właśnie z myślą o takich sytuacjach.
• Obraz jest jednostronny lub ubogi w patologię. Pojedyncza dolegliwość fizyczna z niewielkim zabarwieniem psychicznym lub konstytucyjnym może zatrzymać kentowską hierarchię rozpoczynającą od objawów psychicznych; metoda Boenninghausena nie wymaga takich objawów, aby kontynuować analizę.

Stałe zastrzeżenie wynika z samej metody: wielkie uogólnienie poszerza zakres poszukiwań, dlatego zwraca większy zbiór możliwości różnicowych, a taki zbiór trzeba zawsze zawęzić i potwierdzić w materia medica przed przepisaniem leku. Użyj repertorium, aby na podstawie poszczególnych części zebrać możliwe leki, a następnie potwierdź je w materia medica — czytając własne opisy leków Bogera i Boenninghausena — zanim podejmiesz decyzję. Obie metody najlepiej stosować łącznie: wielu doświadczonych przepisujących analizuje przypadek równolegle za pomocą hierarchii Kenta i rekonstrukcji Boenninghausena, a następnie ocenia punkty zgodności.

Stosowanie metody we współczesnym oprogramowaniu repertoryjnym

Ręczne przeprowadzenie analizy Boenninghausena jest pracochłonne. W praktyce trzeba prowadzić cztery równoległe kolumny — lokalizację, odczucie, modalność i objaw towarzyszący — przeskakiwać między częściami Therapeutic Pocketbook lub BBCR dla każdej z nich, przepisywać listy leków, a następnie porównywać je wzrokowo, aby ustalić, który lek pozostaje obecny we wszystkich czterech. Obciążenie poznawcze związane z prowadzeniem takich zapisów konkuruje z myśleniem klinicznym, co stanowi jeden z powodów, dla których metoda jest często nauczana, lecz rzadziej stosowana w praktyce.

Współczesne oprogramowanie repertoryjne sprowadza te czynności do jednego toku pracy. Gdy Therapeutic Pocketbook i BBCR są dostępne wraz z repertorium Kenta w tej samej przeszukiwalnej bazie danych, można umieścić rubrykę modalności, rubrykę odczucia, lokalizację i objaw towarzyszący w jednej siatce repertoryzacyjnej oraz pozwolić oprogramowaniu natychmiast je zestawić — automatycznie wykonując rekombinację wymaganą przez wielkie uogólnienie. Wyszukiwanie semantyczne zapewnia dalsze usprawnienie: zamiast szukać dokładnego klasycznego brzmienia modalności lub objawu towarzyszącego, opisujesz go językiem naturalnym, a platforma dopasowuje opis do właściwej rubryki, co ma największe znaczenie w przypadku dziwnych objawów towarzyszących, od których zależy ta metoda. Szersze omówienie wpływu tej zmiany na codzienną praktykę znajdziesz w naszym przeglądzie internetowego repertorium z wyszukiwaniem semantycznym. Jeśli nadal rozwijasz podstawowe umiejętności, nasz przewodnik po repertoryzacji krok po kroku omawia podstawy zakładane przez tę metodę.

Podsumowanie

Metoda Boenninghausena-Bogera jest analitycznym odpowiednikiem hierarchicznej metody Kenta. Kent rozumuje od całej osoby ku szczegółowi; Boenninghausen odtwarza całość z charakterystycznych części — lokalizacji, odczucia, modalności i objawu towarzyszącego — oraz uogólnia je zgodnie z doktryną wielkiego uogólnienia. BBCR Bogera przenosi tę filozofię do precyzyjnie stopniowanego, uwzględniającego patologię współczesnego źródła odniesienia. Przepisujący sprawnie posługujący się obiema metodami nie musi wybierać: przypadek, który nie poddaje się jednej metodzie, często daje się opracować za pomocą drugiej, a najpełniejsze analizy powstają przez spojrzenie na tego samego pacjenta przez oba podejścia.

Similia udostępnia cyfrowe źródło Bogera-Boenninghausena razem z repertorium Kenta w swojej przestrzeni roboczej repertorium, a własne dzieło Boenninghausena Therapeutic Pocketbook jako oddzielne bezpłatne repertorium (TPB). Wyszukiwanie według słów kluczowych i wyszukiwanie semantyczne mogą pomóc znaleźć możliwe rubryki, ale praktyk musi zweryfikować źródło, pełną ścieżkę i zgodność z rzeczywistą relacją. Kontynuuj badanie źródeł, korzystając z odpowiednich oryginalnych haseł materia medica; dopasowanie w repertorium nie potwierdza skuteczności leczenia. Plan Free obejmuje osiem klasycznych repertoriów oraz trzy nowe przypadki i trzy analizy miesięcznie. Zestaw narzędzi AI planu Pro jest odrębny.