Thuja occidentalis
autorstwa E. B. Nash — Leki wiodące w terapii homeopatycznej
Historyczny materiał referencyjny dla praktyków i studentów. Poniższe stwierdzenia odzwierciedlają nauczanie homeopatyczne wskazanego autora i nie stanowią dowodu skuteczności leczenia. Tekst ten nie jest poradą medyczną i nie może zastępować właściwej diagnozy ani opieki.
Główny lek antysykotyczny Hahnemanna.
Rozrosty lub patologiczne wybujałości: kłykciny, polipy, brodawki, narośla sykotyczne itd.
Złe następstwa szczepienia; odtąd nigdy już nie wraca do pełnego zdrowia.
Szczególnie przydatny w leczeniu dolegliwości po zahamowaniu rzeżączki.
Zapalenie cewki moczowej u pacjentów sykotycznych, któremu Cannabis sat. nie przynosi ulgi; strumień moczu jest rozdwojony, ból tnący po oddaniu moczu; wydzielina gęsta.
Pot tylko na odkrytych częściach ciała.
Modalności: < zimne, wilgotne powietrze (typ hydrogenoidalny); po szczepieniu, nadmiernym piciu herbaty, wyprostowaniu kończyn; > podciągnięcie kończyn.
Hahnemann wyróżniał trzy miazmaty (jak je nazywał), które komplikowały leczenie wszystkich chorób. Były to kiła, psora i sykoza.
Sulphur był jego głównym lekiem antypsorycznym, Mercury — antysyfilitycznym, a Thuja — antysykotycznym.
Niezależnie od zarzutów wysuwanych przeciw jego teoriom w tym względzie, pewne jest, że te trzy leki korygują określone stany organizmu, które zdają się hamować lecznicze działanie innych, z pozoru dobrze wskazanych leków.
Thuja na przykład leczy albo na tyle zmienia istniejące warunki chorobowe, że mogą wyleczyć inne leki, które przed podaniem Thuja nie były do tego zdolne. Reguła ta dotyczy wielu chorób o rozmaitych postaciach. Ilekroć w jakimś przypadku stwierdzamy brodawki, kłykciny, brodawki figowate itd., powstałe w następstwie schorzeń rzeżączkowych, szczególnie zahamowanej rzeżączki, myślimy o Thuja. Na przykład przypadek moczenia mimowolnego opierał się wielu z pozoru wskazanym lekom, dopóki nie stwierdzono, że dłonie są pokryte brodawkami; wówczas kilka kropli Thuja wyleczyło chorego. Oczywiście lecznicze działanie Thuja nie ogranicza się do sykozy: podobnie jak inne leki może ona leczyć tam, gdzie wskazują na nią objawy, nawet jeśli w danym przypadku nie jest widoczny żaden element sykotyczny. Niemniej jej główna moc ujawnia się w przypadkach, w których obecność tego miazmatu nie budzi wątpliwości. Zdumiewa, jak bardzo różne i rozmaite postacie chorób mogą pod wpływem tego miazmatu ulec takiej modyfikacji, że wymagają leczenia antysykotycznego.
Tak jak Sulphur nie jest jedynym lekiem antypsorycznym ani Mercury jedynym antysyfilitycznym, tak Thuja nie jest jedynym lekiem antysykotycznym; czasami bowiem wskazane są Nitric acid, Staphisagria, Sabina, Cinnabaris i inne leki — przed podaniem lub po podaniu Thuja, a nawet wtedy, gdy Thuja w ogóle nie jest właściwym lekiem. Ogólnie jednak Thuja, być może zgodnie z nauką Hahnemanna, stoi na czele tej listy. Thuja, Agaricus i Lycopodium nazywano lekami nadmiernie poddawanymi próbom lekowym; kiedy jednak uświadomimy sobie szeroki zakres chorób powikłanych obecnością elementu sykotycznego, nie jesteśmy już tak pewni, że próba lekowa Thuja była nadmiernie rozbudowana. Lek ten nie mógłby bowiem przynosić korzyści w tak szerokim zakresie dolegliwości, gdyby w swej patogenezie nie był zdolny wywołać równie szerokiego zakresu objawów. Dotyczy to również Sulphur i Mercury. Thuja ma pewne bardzo osobliwe objawy psychiczne, które zostały potwierdzone klinicznie. “Utrwalone wyobrażenia: jakby u jego boku znajdowała się obca osoba; jakby dusza była oddzielona od ciała; że ciało, a szczególnie kończyny, są ze szkła i łatwo mogą się złamać; jakby w brzuchu znajdowało się żywe zwierzę; mówi, że znajduje się pod wpływem wyższej mocy”. Obłąkane kobiety nie pozwalają się dotknąć ani do siebie zbliżyć. Poza tymi osobliwymi objawami psychicznymi mamy: “Bóle głowy pochodzenia sykotycznego, z rozmaitymi objawami; biały łupież, włosy wypadają albo rosną powoli i rozdwajają się; na powiekach występują jęczmienie, gradówki, guzy tarczek powiekowych lub kłykciny; uszy ulegają zapaleniu, wydzielają ropę albo powstają w nich polipy. Z nosa wydziela się gęsty, zielony śluz jak przy Pulsatilla albo tworzą się w nim strupy; na zewnętrznej powierzchni nosa występują brodawki albo wykwity na jego skrzydełkach; twarz ma tłusty lub lśniący wygląd; zęby zaczynają próchnieć od korzeni natychmiast po wyrżnięciu, podczas gdy korony pozostają zdrowe. Żabka pod językiem albo żylaki w jamie ustnej lub gardle; liczne odgłosy rechotania, przelewania się i burczenia w brzuchu, jakby odzywało się tam zwierzę; brzuch wzdęty i duży, uwypuklający się tu i ówdzie, jakby wskutek napierania ramienia płodu albo czegoś żywego; zaparcie, twarde, czarne kulki kału; przewlekłe; stolce duże; stolec cofa się po częściowym wydaleniu (Sanic., Silic.); albo biegunka, w której obfity stolec zostaje wyrzucony z dużą siłą i bulgotaniem — jak woda z otworu po czopie beczki; biegunka, szczególnie jako następstwo szczepienia; odbyt ze szczelinami albo otoczony kłykcinami (zob. Antim. crud., Graphites i Silicea); zniekształcone lub miękkie; brodawki, kłykciny, krwawiące grzybiaste narośla; znamiona; nabłoniak oraz wiele innych schorzeń u osób ze skazą sykotyczną”. Na koniec nie zapominajmy szukać trzech miazmatów we wszystkich uporczywych przypadkach, zarówno ostrych, jak przewlekłych.