Opuntia vulgaris
autorstwa Edwin M. Hale — Materia Medica i specjalna terapia nowych leków
Historyczny materiał referencyjny dla praktyków i studentów. Poniższe stwierdzenia odzwierciedlają nauczanie homeopatyczne wskazanego autora i nie stanowią dowodu skuteczności leczenia. Tekst ten nie jest poradą medyczną i nie może zastępować właściwej diagnozy ani opieki.
Tom I — Symptomatologia szczegółowa
(Opuncja.)
Opis. — Jest to (wraz z odmianą O. Rafinesque) jedyny przedstawiciel rodziny kaktusowatych rosnący na wschód od Missisipi. Występuje w całych Stanach Zjednoczonych, na piaszczystych polach i suchych skałach. Jest niska, płożąca się, rozrastająca się, blada, o płaskich, odwrotnie jajowatych, szerokich członach; drobniutkie liście są jajowato-szydłowate i przylegające; pachwiny szczeciniaste, rzadko z kilkoma małymi cierniami; kwiaty siarkowożółte; jagoda prawie gładka, jadalna. W okolicach Chicago kwitnie w czerwcu.
Preparaty oficynalne. — Nalewka ze świeżych płatków. (Burdick.) Nalewka z całej rośliny. (Hale.)
Analogie. — ( ? )
[Objawy te pochodzą z fragmentarycznej próby lekowej dr. Burdicka z Nowego Jorku, przeprowadzonej przez wdychanie nalewki z płatków.]
Pieczenie i szczypanie brzegów powiek, z
uczuciem ściągania wzdłuż linii rzęs.
- Nudności schodzące z żołądka w dół do jelit,
z odczuciem, jakby miała rozpocząć się biegunka.
- Drażniące uczucie jak od otarcia i mdłości w dolnej jednej trzeciej brzucha, z
odczuciem, jakby wszystkie jelita osunęły się do
dolnej części brzucha. {Burdick.) ° Biegunka; stolce ciemne, śluziste, żrące i wyczerpujące, z
nudnościami oraz kurczami żołądka i jelit. Nudności odczuwane na przemian w żołądku i jelitach; wrażenie, jakby
zawartość dolnych odcinków jelit była bardzo żrąca. Nudności z tępym, ciężkim bólem żołądka i uczuciem, jakby
miały wystąpić kurcze. Uczucie wyczerpania i zimna.
Tom II — Terapeutyka szczegółowa
Ten przedstawiciel rodziny kaktusowatych jest jedynym gatunkiem rosnącym tak daleko na północ, aż po Wielkie Jeziora. Widziałem go obficie kwitnącego na brzegach jeziora Michigan. Dysponujemy jedynie fragmentaryczną próbą lekową, w której roślina ta zdawała się oddziaływać na błonę śluzową jelit, a być może także na nerwy jamy brzusznej. Lek ten wyleczył napady biegunki z krańcowo nasilonymi nudnościami.
Jego pokrewieństwo z Cactus grandiflora nasuwa przypuszczenie, że gruntowna próba lekowa mogłaby ujawnić pewne objawy sercowe. Zalecałbym staranną próbę lekową nalewki z całej rośliny.
SZCZAWIAN CERU.
Lek ten przedstawił środowisku lekarskiemu profesor J. Y. Simpson z Edynburga (zob. “ Simpson’s Memoirs ”). Zalecał go w bardzo uporczywych przypadkach wymiotów podczas ciąży, a także w niektórych szczególnie opornych przypadkach przewlekłych wymiotów, które, jak przypuszczał, były wywołane przez jakiś wykwit na błonie śluzowej żołądka. Szkoła alopatyczna stosowała go dość szeroko w takich przypadkach, a jej przedstawiciele podają, że chociaż w niektórych przypadkach przynosi szybką ulgę, w innych, całkiem podobnych, wydaje się nie wywierać żadnego działania.
Szkoła homeopatyczna nie przeprowadziła żadnej próby lekowej, lecz wielu lekarzy sięgało po ten lek w uporczywych przypadkach. W 1872 roku, podczas dyskusji o “porannych nudnościach” w Homeopatycznym Towarzystwie Lekarskim Pensylwanii, dr Charlton oświadczył, że od kilku lat stosował szczawian ceru we wszystkich przypadkach porannych nudności ciężarnych, zawsze z powodzeniem. Dr B. W. James miał doświadczenie w jego stosowaniu. Powiedział: “ Bardzo rzadko zawodzi w łagodzeniu wymiotów ciężarnych, gdy podaje się go w dość dużych dawkach 2X trit.” Dr McClelland wypróbował go i uzyskał