Nitricum acidum

Objawy ogólne: Wielkie ogólne osłabienie; słaba zdolność reagowania; skrajna wrażliwość i drżenie nerwowe są znamiennymi cechami tego leku.

Chorzy bardzo wyniszczeni długotrwałym cierpieniem, bólem i chorobą — bardziej cierpieniem fizycznym niż psychicznym — u których w końcu występują niedokrwistość i wychudzenie, stanowią charakterystyczny obraz.

Wrażliwi na zimno; stale odczuwają chłód. Objawy nasilają się wskutek zmarznięcia i na zimnym powietrzu. Stale się przeziębiają.

Ściany naczyń krwionośnych są zwiotczałe i łatwo krwawią; obfita, ciemna krew. Bóle, jakby ciało odrywano od kości, oraz uczucie drzazgi w miejscach objętych zapaleniem, w owrzodzeniach i w nerwach. Zapalenie okostnej, kości i nerwów. Kiłowe bóle kości. Próchnica kości i wyrośla kostne.

Brzegi otworów ciała krwawią i porastają brodawkami. Stare blizny stają się bolesne przy zimnej pogodzie oraz gdy pogoda zmienia się na chłodną; bóle jak od drzazg. Zapalenie gruczołów po nadużywaniu rtęci u osób chorych na kiłę. Przewlekające się ropienie gruczołów bez skłonności do gojenia, gdy występują bóle kłujące.

Wydzieliny są rzadkie, krwawe, cuchnące i żrące; niekiedy brudnożółtawozielone. Ropienie bez skłonności do gojenia. Często dzieje się tak, gdy chory jest syfilityczny i przeciążony rtęcią. Na ropienie i owrzodzenie w zmianach rakowych, z krwistymi, wodnistymi, cuchnącymi wydzielinami i bólami kłującymi. Często obserwowano, że chory wymagający Nitric acid częściej cierpi na biegunkę niż na zaparcie.

Lek ten wyleczył wiele dolegliwości u chorych, którzy nigdy nie czują się tak dobrze, jak podczas jazdy powozem. Drgania mięśni we wszystkich częściach ciała. Wiele dolegliwości nasila się wskutek wstrząsu i hałasu. Nawet bóle nasilają się od hałasu.

Chorzy typu Nitric acid są często skrajnie wrażliwi na leki, zwłaszcza na wysokie potencje; istotnie, po każdym leku podanym w zbyt wysokiej potencji wykazują objawy próby lekowej. Szczeliny tworzą się w wielu miejscach: w kącikach oczu, kącikach ust, powyżej odbytu; skóra pęka — a wszystkim tym zmianom towarzyszy uczucie drzazgi.

W końcu u chorego rozwijają się obrzęki, zwłaszcza kończyn. Cuchnąca woń jest znamienną cechą tego chorego; zapach bywa często gnilny. Mocz pachnie jak koński. Cuchnące upławy, cuchnący nieżyt i oddech; cuchnący pot stóp. Silna woń ciała. Nie należy przywiązywać zbyt wielkiej wagi do tak często wspominanej ciemnej, śniadej cery jako cechy osób najbardziej skłonnych potrzebować tego leku. Nitric acid równie często wyleczy osoby jasnowłose, jak brunetów, jeśli objawy są zgodne .

Umysł

Wyczerpanie umysłowe.

Każda próba zastanowienia się nad pewnymi sprawami sprawia, że myśli zanikają. Ogólna obojętność wobec wszystkiego; znużenie życiem; nic nie sprawia radości; nasilenie przed miesiączką.

Stan depresyjny wieczorem. Niepokój o pogarszający się stan zdrowia, z lękiem przed śmiercią. Niepokój po utracie snu; rozdrażnienie i smutek. Złości się z powodu własnych błędów. Gniew z drżeniem. Uparty i nie pozwala się pocieszyć w swoim nieszczęściu. Jest znużony życiem, lecz boi się śmierci.

Pobudliwy i płaczliwy. Rozpacz z powodu braku nadziei na wyzdrowienie. Beznadziejność. Łatwo się wzdryga i przeraża. Przy zasypianiu zrywa się ze strachu. Nie potrafi zrozumieć tego, co się do niego mówi. Cały stan psychiczny poprawia się podczas jazdy powozem.

Głowa

Bardzo cierpi na zawroty głowy rano; musi się położyć.

Bóle głowy są bardzo silne, nasilają się od turkotu wozów na brukowanych ulicach, lecz często łagodnieją podczas jazdy powozem po gładkiej wiejskiej drodze.

Hałas i wstrząsy nasilają ból. Ból jak przy ściskaniu imadłem, od ucha do ucha. Lek ten często leczy kiłowy ból obustronnej okolicy ciemieniowej. Ból, jakby głowa była obwiązana. Bolesne ciągnięcie w głowie, sięgające oczu, z nudnościami. Bóle kłujące w głowie. Ból młotkujący w głowie. Ból rano po przebudzeniu, łagodniejący po wstaniu, nasilający się od wstrząsu, ruchu i hałasu, a łagodniejący podczas jazdy powozem. Ciepło często łagodzi bóle głowy, a zimno je nasila.

Otulenie przynosi ulgę. Ból, jakby głowę ściskała taśma. Skrajna wrażliwość skóry głowy i czaszki na czesanie włosów oraz na ucisk kapelusza. Włosy obficie wypadają, jak w kile. Wykwity na skórze głowy z ostrymi, kłującymi bólami jak od drzazg; wilgotne, swędzące, cuchnące wykwity. Próchnica kości czaszki. Wyrośla kostne.

Oczy

Oczy utraciły blask, źrenice są rozszerzone i występuje podwójne widzenie.

Zapalenie spojówek z drażniącymi łzami. Owrzodzenie rogówki z bólem jak od ukłuć. Zapalenie tęczówki z piekącym, kłującym bólem, nasilającym się w nocy oraz przy przejściu z ciepłego do zimnego pomieszczenia albo na zimnym powietrzu. Plamy na rogówce. Silny światłowstręt, pieczenie, ucisk oraz uczucie piasku w oczach.

Opadanie powiek. Powieki obrzęknięte, twarde i piekące. Drobne brodawki na górnych powiekach. Brodawki, które łatwo krwawią, z uczuciem jak od patyczków.

Uszy i nos: Głuchota łagodniejąca podczas jazdy powozem lub pociągiem.

Nieżyt trąbek Eustachiusza. Pulsowanie w uszach. Wydzielina z ucha, cuchnąca, brunatna, posokowata, ropna — utrzymująca się od czasu szkarlatyny. Przewód słuchowy niemal zamknięty. Obrzęk gruczołów wokół ucha. Próchnica wyrostka sutkowatego.

Skłonność do nieżytu nosa każdej zimy; ledwie minie jedno przeziębienie, a już pojawia się następne. Nos jest zatkany w nocy podczas snu. Kichanie na zimnym powietrzu i od każdego przeciągu; musi utrzymywać w pokoju bardzo wysoką temperaturę. Nieprzyjemne zapachy w nosie, a woń wydzieliny nieżytowej jest przykra dla innych.

Krwawienie z nosa rano i w nocy. Nieżyt nosa: w nocy drażniący i wodnisty, ponadto żółty, cuchnący, żrący, krwawy, brunatnawy, rzadki — utrzymujący się od szkarlatyny albo występujący u chorych rtęciowo-kiłowych. W nosie uczucie, jakby tkwiły w nim drzazgi. Duże strupy z wysoko położonych części nosa. Zielone strupy wydmuchiwane każdego ranka. Owrzodzenie wysoko w nosie. Brodawki tworzą się w nozdrzach i wokół nich. Czerwony, łuszczący się koniuszek nosa. Strupy tworzą się na skrzydełkach nosa. Pęknięcia nosa.

Twarz

Głębokie bruzdy cierpienia charakteryzują twarz typu Nitric acid.

Twarz jest blada, żółta, ziemista i zapadnięta. Oczy są zapadnięte. Ciemne obwódki wokół oczu, ust i nosa. Twarz jest obrzękła. Rano powieki są obrzmiałe. Występują brunatne plamy. Barwnikowe, brodawkowate plamy na czole. Prawa ślinianka przyuszna jest powiększona. Skóra twarzy sprawia wrażenie napiętej. Na twarzy tworzą się strupy i krosty. Trzask w szczęce podczas żucia.

Kąciki ust popękane, owrzodziałe i pokryte strupami. Wargi odarte z naskórka i krwawiące. Bolesny obrzęk ślinianki podżuchwowej. Wyraz twarzy niespokojny, wynędzniały, chorobliwy.

Zęby i jama ustna: Ból zębów, rwący, nasilający się od zimnych lub ciepłych pokarmów i napojów.

Pulsowanie wieczorem i w nocy, po rtęci. Próchnica zębów. Zęby żółkną. Dziąsła łatwo krwawią, są szkorbutowe i obrzęknięte.

Język jest odarty z naskórka, bolesny, czerwony, żółty, biały i suchy, popękany, z bolesnymi miejscami. Owrzodzenie języka z lepkim śluzem w jamie ustnej. Zapalenie języka.

Owrzodzenia w jamie ustnej, na języku lub w gardle, białe albo ciemne i brudne, gnilne, fagedeniczne, kiłowe, z kłującymi bólami jak od drzazg. Bolesność jamy ustnej z piekącym, palącym bólem. Błona śluzowa odarta z naskórka, czerwona, obrzęknięta. Wstrętny, trupi odór z ust. Z ust wypływa ślina tak drażniąca, że nadżera wargi.

Gardło

Zaburzenie koordynacji mięśni gardła powoduje zatrzymywanie się pokarmu w gardle i krztuszenie.

Utrudnione połykanie. Bardzo silny ból gardła, promieniujący przy połykaniu do ucha. Kłucie w gardle przy połykaniu, jak od drzazgi ( Hepar, Nat. mur. Alum., Arg. n. ).

Lepki śluz w gardle. Śluz ściągany z tylnych nozdrzy. Zapalenie gardła, migdałków, języczka i podniebienia miękkiego. Języczek i migdałki obrzęknięte ( Apis, Rhus t.).

Znaczny obrzęk gardła i migdałków. Owrzodzenie migdałków, języczka i podniebienia miękkiego. Zapalenie przełyku.

Żołądek i wątroba: Pragnienie tłuszczów, ostrych potraw, śledzi, kredy, wapna i ziemi; niechęć do chleba i mięsa.

Na ogół brak pragnienia.

Mleko zaburza czynność żołądka. Pokarm kwaśnieje i wywołuje kwaśne odbijania oraz wymioty. Tłuszcze szkodzą. Nudności po jedzeniu, łagodniejące podczas poruszania się lub jazdy powozem. Wymioty gorzką i kwaśną treścią żołądkową. Owrzodzenie żołądka.

Ból w okolicy wpustu żołądka podczas połykania. Ból kłujący w żołądku. Nieżyt żołądka. Uczucie ciężaru po jedzeniu. Uczucie otarcia w żołądku po jedzeniu.

Przewlekłe zapalenie wątroby.

Stolce barwy gliny. Ogromnie powiększona wątroba. Ból w okolicy wątroby z żółtaczką. Ból kłujący w wątrobie. Powiększona śledziona.

Brzuch

Ból kurczowy w brzuchu.

Bardzo silny ból w okolicy krętniczo-kątniczej, z bolesnością i tkliwością, nasilający się od ruchu. Budzi się o północy z kurczowym bólem brzucha; odczuwa chłód; ból nasila się od ruchu.

Przelewanie w brzuchu. Brzuch wzdęty i tkliwy. Znaczna bolesność brzucha. Zapalenie i ropienie węzłów pachwinowych.

Wiotkość tkanek u wątłych chłopców w wieku niemowlęcym, tak silnie usposabiająca do przepukliny pachwinowej, często ustępuje pod wpływem Nitric acid, a przepuklina zostaje wyleczona (Lyc., Nux v.).

Osoby wyniszczone, skłonne do częstych napadów biegunki albo do zaparcia występującego naprzemiennie z biegunką, często potrzebują tego leku, gdy mocz ma silny zapach podobny do końskiego, a chory jest blady i chorowity, traci na wadze i sile oraz ma skłonność do nadżerek przy otworach ciała, a także do żrących nieżytów i owrzodzeń.

Stolec jest krwawy, gnilny, niestrawiony, zielony, śluzowaty, żrący, kwaśny, a przy diecie mlecznej — zwarzony; może zawierać czarną, gnilną krew. W czerwonce. Ochłodzenie pogody wywołuje biegunkę.

Odbyt odarty z naskórka, piekący, popękany, pokryty brodawkami. Błona odchodzi ze stolcem. Ze stolcem wydalana jest duża ilość czystej, nawet nieskrzepłej i bardzo cuchnącej krwi.

Bezskuteczne parcie na stolec. Uczucie, jakby odbytnica była wypełniona, lecz chory nie może wydalić jej zawartości. Zaparcie; stolec bolesny, twardy i trudny do oddania. Ciągnięcie, cięcie i ucisk przed stolcem; stałe, bezowocne parcie ( Nux v.).

Podczas oddawania stolca występują kolka, parcie, skurczowe zaciskanie odbytu oraz bezskuteczne natężanie się. Uczucie drzazg w odbytnicy.

Po oddaniu stolca parcie nadal się utrzymuje ( Merc .), a ponadto występują: wyczerpanie; bolesność odbytu; ból tnący; pieczenie i ból przeszywający w odbytnicy; zaciskanie odbytu; silne pobudzenie nerwowe; kołatanie serca.

Po każdym stolcu ból przez wiele godzin zatrzymuje ją w łóżku. Świąd i pieczenie odbytu. Stała, drażniąca wilgoć wokół odbytu. Okresowe krwawienie z odbytnicy i ból w kości krzyżowej. Szczeliny odbytu. Bolesne wypadanie odbytnicy. Lek ten okazał się niezwykle użyteczny w przetoce, szczelinach, kłykcinach, polipach, mięskach, raku odbytnicy i hemoroidach, gdy objawy są zgodne . Wyleczył mięski tak wrażliwe, że chory krzyczał przy ich dotknięciu.

Hemoroidy wyjątkowo bolesne przy dotyku i oddawaniu stolca; krwawiące, zewnętrzne lub wewnętrzne, z pieczeniem i kłuciem podczas stolca. Guzki krwawnicze, które ulegają owrzodzeniu i obficie wydzielają krew oraz ropę.

Gdy hemoroidy są tak bolesne, że przy najmniejszym dotknięciu lub podczas oddawania stolca chorą oblewa pot, pojawia się niepokój i pulsowanie w całym ciele, lek ten bywał użyteczny (porównaj Paonia i Staph .). Cuchnąca wilgoć przy odbycie.

Mężczyźni: Męskie narządy płciowe pozostają w stanie ciągłego podrażnienia.

Popęd płciowy jest wzmożony, a nocne wzwody dokuczliwe. Bolesne, skurczowe wzwody w nocy; ból kłujący w cewce moczowej i przygięcie prącia. Lek był użyteczny w rzeżączce, gdy wydzielina jest rzadka i krwawa, a później staje się zielonkawa lub żółta; przy oddawaniu moczu występują pieczenie i kłucie, a cewka moczowa jest obrzęknięta i bardzo bolesna.

Lek wyleczył kłykciny, którym towarzyszy uczucie „drzazgi”, łatwo krwawiące i skrajnie wrażliwe na dotyk. Kłykciny na narządach płciowych i wokół odbytu.

Zapalenie gruczołu krokowego z rzeżączką, zwłaszcza gdy wydzielina staje się skąpa wskutek przeziębienia albo stosowania silnych wstrzyknięć. Leczy stare przypadki przewlekłego wycieku z cewki moczowej, gdy przy dotyku lub oddawaniu moczu występuje w niej ból jak od drzazgi.

Przewlekające się zapalenie cewki moczowej z naciekiem, przez który cewka wydaje się twarda i guzkowata jak biczysko ( Arg. n.). Bolesne miejsca w cewce moczowej, owrzodzenia, z krwistą ropą i uczuciem drzazg. Świąd cewki moczowej po rzeżączce ( Petr .).

Krostki, pęcherzyki, opryszczka i strupy na napletku. Drobne owrzodzenia na żołędzi lub napletku. Szerzące się owrzodzenia.

Z owrzodzeń wydziela się brunatna, krwista, cuchnąca ciecz. Owrzodzenia fagedeniczne (Ars., Aur. m . n., Caust., Merc. c.) . Zapalenie napletka.

Owrzodzenia niszczące wędzidełko. W miejscach objętych zapaleniem i owrzodzeniem występuje uczucie drzazgi i wypływa z nich krwista ciecz. Załupek i stulejka ze znacznym obrzękiem. Włosy łonowe wypadają.

Kobiety: Kobiecie bardzo dokuczają stały świąd i pieczenie oraz popęd płciowy.

Nadżerki okolic płciowych wskutek upławów i wydzieliny miesiączkowej. Każdy wysiłek wywołuje krwawienie z macicy ( Calc.). Krwawienie miesiączkowe jest ciemne i gęste. Miesiączka pojawia się zbyt wcześnie i jest obfita, a wydzielina przypomina krwistą wodę.

Wypadanie macicy. Wiele skrajnie nasilonych dolegliwości nerwowych występuje podczas miesiączki: wzdęcie, ból kończyn jak po stłuczeniu, ból ciągnący w dół ud, uczucie „drzazgi” pod paznokciami palców rąk i stóp, kołatanie serca, niepokój, drżenie, bóle neuralgiczne w dowolnej części ciała.

Po miesiączce pojawia się mętna, wodnista wydzielina, utrzymująca się przez wiele dni i wywołująca skrajne nadżerki okolic płciowych. Rzadkie, krwawe, żrące upławy występują stale albo w dowolnym czasie.

Pochwa jest odarta z naskórka, a na narządach płciowych wyrastają kłykciny. Guzy erekcyjne. Mięski przy ujściu cewki moczowej, wyjątkowo wrażliwe na dotyk. Świąd nasila się od zimna. Okolice płciowe są popękane i łatwo krwawią.

Wiele dolegliwości osiąga największe nasilenie podczas miesiączki i laktacji. Guzki w piersiach. Brodawki sutkowe są popękane, tkliwe i odarte z naskórka oraz dają uczucie „drzazg”.

Skłonność do poronienia wskutek ogólnego osłabienia i łatwości, z jaką może rozpocząć się krwawienie z macicy.

Krtań: Chrypka i owrzodzenie krtani.

Utrata głosu. Zapalenie krtani u osób od dawna chorych na kiłę. Ucisk w klatce piersiowej, łagodniejący po odkrztuszeniu. Duszność. Oddech przerywany.

Kaszel nasila się zimą, lecz także w ciepłym pomieszczeniu i wskutek rozgrzania się. Kaszel jest suchy, szczekający, nasila się w nocy, w pozycji leżącej i przed północą; pojawia się podczas snu. Kaszel z gorączką hektyczną i nocnymi potami.

Napadowy kaszel z odruchami wymiotnymi, jak w krztuścu; gwałtowny kaszel wstrząsający całym ciałem. Ciężkie, długotrwałe napady kaszlu z utrudnionym odkrztuszaniem. Bodziec do kaszlu ma postać łaskotania w krtani.

Odkrztuszana wydzielina jest zielonkawa, lepka albo rzadka, brudna, wodnista; zawiera śluz z domieszką krwi albo ciemną, skrzepłą krew. Wilgotny kaszel w dzień, suchy w nocy. Rzężenie w dzień, lecz bez odkrztuszania. Kaszel u osób o wyniszczonej konstytucji, wskutek chorób wątroby i płuc, u osób gruźliczych.

Plwocina ma smak gorzki, kwaśny lub słony. Jest cuchnąca, nawet gnilna. Podczas prób odkrztuszania chory oblewa się potem. Kłucie w klatce piersiowej. W zapaleniu płuc o przebiegu durowym, z rzężeniem w klatce piersiowej i niemożnością odkrztuszenia albo gdy chory może odkrztuszać, lecz plwocina jest brunatna i krwawa, a mocz pachnie jak koński. W gruźlicy z nocnymi potami i krwiopluciem. Kołatanie serca wskutek pobudzenia oraz podczas wchodzenia po schodach. Tętno jest szybkie, nieregularne, a co czwarte uderzenie wypada.

Obrzęk gruczołów szyi i pach. Sztywność karku. Bóle kłujące w plecach i klatce piersiowej. Piekące miejsca w kręgosłupie. Ból pleców w nocy, zmuszający chorego do leżenia na brzuchu. Ostre bóle pleców i kończyn w wiądzie rdzenia. Ostre bóle pleców podczas kaszlu.

Bóle reumatyczne kończyn. Wychudzenie ramion i ud. Osłabienie kończyn. Obrzęki kończyn. Zniekształcone paznokcie. Bóle reumatyczne kończyn górnych. Kłucie. Kłujące bóle kończyn przy zimnej pogodzie. Drętwienie ramion i rąk. Plamy barwy miedzi na ramionach. Odmroziny na dłoniach i palcach. Zimne, spocone ręce. Liczne duże brodawki na grzbietach dłoni. Opryszczka między palcami. Pęcherzyki na opuszce kciuka, które otwierają się, tworząc owrzodzenia; zastrzały; paznokcie zniekształcone i przebarwione.

Żółte, zakrzywione paznokcie; uczucie drzazg pod paznokciami. Lek jest użyteczny w ranach, które ulegają zapaleniu i dają uczucie „drzazgi”. Rwanie w kościach długich kończyn dolnych w nocy. Nogi są znużone i obolałe jak po stłuczeniu. Ból biodra jak po skręceniu. Kłujące bóle wzdłuż nerwów, jak od drzazg. Kiłowe guzy na kości piszczelowej z nocnymi bólami. Odmroziny stóp i palców stóp. Pęcherze fagedeniczne na palcach stóp ( Graph.). Skrajna bolesność kości piszczelowej. Obfity, cuchnący pot stóp.

Wstrząsy przy zasypianiu ( Agar., Arg. n., Ars., Nat. m.). Ból pojawia się podczas snu. Zrywanie się we śnie. Niespokojny, niepokrzepiający sen z przerażającymi snami.

Nitric acid jest bardzo użytecznym lekiem w gorączkach. Brak pragnienia we wszystkich okresach choroby często zwracał na niego uwagę. Zimne dłonie i stopy. Przewlekła gorączka przerywana u osób o wyniszczonej konstytucji, obfite nocne poty, skrajne osłabienie, charakterystyczny zapach moczu oraz krwawienie ciemną krwią z którejś części ciała — w takim obrazie lek ten zadziała dobrze.