Calcarea carbonica

Gdybyście chcieli na zamówienie stworzyć osobnika typu Calcarea, moglibyście to uczynić, podając mu wapno lub wodę wapienną, aż narządy trawienne uległyby takiemu osłabieniu, że nie byłyby już zdolne trawić wapna; wówczas tkanki byłyby coraz bardziej pozbawiane potrzebnych im substancji i otrzymalibyśmy osobnika typu Calcarea — przypadek „ zagłodzenia wskutek niedoboru soli kostnych ”, bo tym właśnie w istocie jest ten stan. Niemowlęta, którym podaje się w mleku wodę wapienną, wkrótce staną się osobnikami typu Calcarea.

Niedługo znajdą się w takim stanie, że nie będą mogły przyswajać wapna ze swego naturalnego pożywienia, a wynikiem będzie osobnik typu Calcarea, jakiego zamierzamy opisać.

Naturalne przypadki to jednak chorzy z wrodzonym stanem chorobowym: rodzą się z niezdolnością trawienia wapna zawartego w naturalnym pożywieniu, stają się otyli i wiotcy, a ich kości rozwijają się niedostatecznie.

W kościach znajduje się więcej tkanki chrzęstnej niż wapna; kości wyginają się, ulegają chorobom i zmianom niszczącym. Zęby są wadliwie rozwinięte albo nie ma ich wcale. Kości po prostu przestają rosnąć, a chory popada w charłactwo.

Jakże niemądrym pomysłem jest podawanie takiemu niemowlęciu wody wapiennej dlatego, że nie potrafi ono trawić wapna! Czyż nie jest to równie rozsądne jak wszystko inne w alopatii? A jednak nasi homeopaci posługują się lekami alopatycznymi. Stosują najniższe potencje, jakie mogą uzyskać, a byłoby dziwne, gdyby substancje te leczyły lepiej w rękach homeopaty niż alopaty.

Zdumiewające jest natomiast, że pojedyncza dawka potencji odpowiedniej do danego stanu zaburzenia sprawi, iż niemowlę zacznie trawić pożywienie i pobierać z niego wapno potrzebne kościom oraz wszystkim innym tkankom, które go wymagają.

Nagle zaczynają wyrastać zęby; kości zaczynają rosnąć, a nogi stają się na tyle mocne, że dziecko zaczyna chodzić i mogą już utrzymać jego ciężar. Zdumiewające, jakie zmiany zachodzą pod wpływem różnych leków odpowiednich w zaburzeniach dotyczących włosów, kości i paznokci.

Lek musi być dostatecznie spotencjonowany, aby odpowiadał zaburzeniu. Z pewnością nie może być podany w postaci surowej, ponieważ surowa substancja już zahamowała rozwój dziecka. W ciągu miesiąca lub sześciu tygodni po podaniu pojedynczej dawki dostatecznie spotencjonowanego leku zobaczycie, że na paznokciach, dotąd pofałdowanych, nierównych, plamistych i nieregularnych, utworzy się granica, poza którą będą odrastały gładkie.

Zobaczycie brzydkie, małe korony wyrzynających się z dziąseł zębów — zniekształcone i czarne; kiedy jednak dziecko znajdzie się pod działaniem odpowiedniego leku homeopatycznego, powstanie na nich linia graniczna, a od tego miejsca zęby wyglądają zdrowo i ich niewielkie trzony są gładkie oraz zaokrąglone, jak gdyby dziecko otrzymało bodziec do wytwarzania lepszych zębów.

To samo zachodzi prawdopodobnie w istniejących już kościach. Okostna zaczyna pracować prawidłowo.

Taki jest stan Calcarea: chory potrzebuje wapna, lecz nie może go przyswoić, ponieważ został nim przesycony albo ponieważ wskutek zaburzeń trawienia nie jest zdolny przyswajać wapna zawartego w pożywieniu; wapno przechodzi przez jego organizm i nie wywiera na niego wpływu.

Tak samo jest z wieloma naszymi chorobami: organizm nie potrafi wydobyć z pożywienia i przyswoić substancji, których potrzebuje. Czyż nie byłby prostakiem każdy, kto przypuszczałby, że sam spowodował zbudowanie zęba?

Z naszych wysokich potencji nie buduje się nawet kretowisk; ustanawiają one jedynie stan porządku, dzięki czemu trawienie i przyswajanie przebiegają prawidłowo, zostaje przywrócony ład, a stan tkanek się poprawia.

Powraca zdrowie i uroda; rosną włosy, poprawia się skóra i paznokcie.

Powinniśmy poznać konstytucję Calcarea. Nie musimy wiedzieć, że dana osoba została zatruta wapnem; wiedza ta ma niewielką wartość, ponieważ nie stanowi wskazania do tego leku. Jeżeli wapno wywołało niezdolność jego trawienia, do przezwyciężenia tego zaburzenia może być potrzebny jeden z dziesięciu innych leków.

Objawów nie zawsze odpowiada Calcarea. Lek obejmujący objawy zmieni stan ustroju z nieprawidłowego na prawidłowy, trawienie zostanie uporządkowane, a w organizmie nastąpi wzrost i pomyślny rozwój.

Wygląd : Przypadek Calcarea rozpoznaje się na podstawie objawów, a nie tego, że chory został zatruty wapnem; najprawdopodobniej osoby, które przychodzi nam leczyć, nigdy nie przyjmowały wapna. Wielu z tych chorych nigdy nie zatruło się wapnem, lecz od urodzenia nie potrafiło go przyswajać.

Obraz Calcarea jest pełen przekrwień , napływu krwi do głowy; zimnych stóp; gorącej głowy; przekrwienia klatki piersiowej. Calcarea w bardzo wysokim stopniu odpowiada osobom z chlorozą i niedokrwistością, bladym, woskowym, a mimo to pulchnym. Obejmuje zarówno chorych otyłych, wiotkich i bladych, jak i stany wychudzenia.

Mięśnie zanikają. Wychudzenie w okolicy szyi; wychudzenie w okolicy szyi i ku dołowi. Stany niedokrwistości; bladość, woskowy wygląd, chorowitość; blade wargi; blade uszy; blade palce; bladość z żółtawym odcieniem.

Chloroza jest określeniem odnoszącym się szczególnie do niedokrwistości dziewcząt. W tych stanach wskazana jest duża liczba leków, lecz Calcarea wywołuje rodzaj niedokrwistości nazywany chlorozą. Wywołuje bardzo ciężką niedokrwistość złośliwą.

Wszędzie występuje znaczna wiotkość tkanek; wiotkość mięśni; wiotkość żył; tak znaczna wiotkość ścian naczyń krwionośnych, zwłaszcza w kończynach dolnych i odbycie, że pojawiają się wyraźne objawy hemoroidalne albo wyraźne żylaki nóg. Żyły są rozszerzone, a w żylakach występuje pieczenie. Pieczenie i szczypanie. Krwawienie i sączenie. Zapalenie i bolesny obrzęk stawów.

Gruczoły: Inną wyraźną cechą przewijającą się przez cały obraz leku jest jego skłonność do zajmowania gruczołów , gruczołów szyi i wszystkich gruczołów organizmu, zwłaszcza węzłów chłonnych.

Węzły chłonne w jamie brzusznej stają się twarde, objęte stanem zapalnym i bolesne, niczym wielkie guzki, wielkości orzechów hikory; zmienione gruźliczo. Calcarea jest przydatna w zmianach gruźliczych.

Zwyrodnienia wapniowe, zwapniałe gruczoły, stwardnienie gruczołów. Lek ten jest przydatny przy stwardnieniach wrzodów, ich podstawy i tkanek wokół nich; stąd jego niezwykła przydatność w paliatywnym leczeniu i hamowaniu wzrostu złośliwych wrzodów, ponieważ złośliwe wrzody zawsze mają stwardniałą podstawę.

Wzrost starych wrzodów rakowych zostaje znacznie zahamowany; oznacza to, że stan konstytucjonalny ulega dużej poprawie, sam chory ma większą wytrzymałość, a wrzody zaczynają się goić. W schorzeniach rakowych, które doprowadziłyby do śmierci w ciągu szesnastu miesięcy, chory może z Calcarea żyć pięć lat, jeżeli Calcarea jest wskazana.

To już coś, a w wielu przypadkach tyle tylko można oczekiwać przy rozroście rakowym.

W schorzeniach gruczołów, gdy okoliczne gruczoły są nacieczone i twarde, gdy występuje silne pieczenie i ból kłujący oraz gdy rozrost wtargnął w otaczające tkanki i je zajął, powodując zrosty, sytuacja jest poważna.

Niemal we wszystkich tych przypadkach występuje proces złośliwy. Różnią się one całkowicie od gruczołów niezwiązanych ze skórą, przesuwających się pod nią i niemających włóknistych przyczepów. Zmiany rakowe pieką i kłują. Calcarea leczy wiele guzów — tłuszczowych i torbielowatych — jeżeli objawy się zgadzają; tak silny jest związek tego leku z procesami rozrostowymi w gruczołach. Powoduje rozbudowę gruczołów i kości.

Innym stanem przewijającym się przez obraz leku jest stan ropniczy , w którym ropnie powstają głęboko w mięśniach. Ropnie głęboko w szyi, głęboko w udzie, w jamie brzusznej.

Będziecie zdumieni, dowiadując się, że Calcarea może opanować ropień (gdy objawy się zgadzają), a ropień się nie przebije. Wielokrotnie widziałem, jak ropień znikał, choć chełbotanie było całkowicie niewątpliwe. Widziałem zanikanie takich ropni, gdy obecność ropy wykazano nakłuciem; widziałem nie tylko, jak ropnie ustępowały, lecz także jak ustępował poprzedzający je stan ropniczy. Mamy zaledwie kilka leków zdolnych tego dokonać.

Jest w tym coś osobliwego. Dlaczego Calcarea sprzyja wchłanianiu tego płynu i pobudza daną okolicę do zwapnienia?

Nie potrafię tego wyjaśnić, lecz tak się dzieje, gdy objawy się zgadzają. Natomiast Sulph. i Sil., gdy odpowiadają ich objawy, przyspieszają ropienie. Calcarea ma jednak tę szczególną właściwość skupiania i obkurczania.

W jednym przypadku wskazany może być jeden lek, w innym — drugi. Bywa, że wskazana jest Sil., a ropień znajduje się w miejscu tak niebezpiecznym, że podanie Sil. grozi niebezpiecznymi następstwami naturalnego szerzenia się ropnia; wówczas należy wezwać chirurga, aby bezpiecznie zdrenował ropień, choć wiemy, że gdyby znajdował się on w bezpiecznym miejscu, dla chorego znacznie lepsze byłoby otrzymanie potrzebnego mu leku.

Czasami okostna zostaje uszkodzona uderzeniem młotka przenikającym przez mięśnie, które rani lub stłucze okostną. Rozwija się zapalenie, szybko powstaje ropa, a jeżeli konstytucja chorego wskazuje na Calcarea, nóż chirurga jest całkowicie zbędny i wysoce szkodliwy.

Lekarz rozumujący jednak według dawnych poglądów, który nic nie wie o homeopatii ani o niezwykłym działaniu naszych leków homeopatycznych, uniósłby ręce z przerażenia.

„Jak to, jeśli spowodujecie wchłonięcie tej ropy do organizmu, nastąpi zakażenie krwi i śmierć”.

Pod działaniem Calcarea wchłonięcie to jednak w jakiś sposób następuje, a stan chorego poprawia się z każdą chwilą: chory przestaje się pocić, znika dreszcz wstrząsający, czuje się całkowicie dobrze, poprawia mu się apetyt, pod koniec procesu jest silniejszy i pozostaje zdrowy.

Oceniając według dawnych poglądów, nie możemy wyciągać żadnych wniosków o zagadnieniach pojawiających się w homeopatii. Możemy je oceniać wyłącznie z naszego punktu widzenia i na podstawie tego, co wiemy.

Jeśli usłyszycie, że ktoś bez powodzenia próbował tego i owego, pamiętajcie, iż dowiódł jedynie własnego niepowodzenia. Homeopatia potrafi wykazać swą skuteczność w rękach każdego rozumnego lekarza; wszędzie tam, gdzie lekarz jest rozumny, posługuje się prawem i stosuje lek zgodnie z objawami, zobaczy, że przypadek rozwinie się w opisany sposób.

Polipy: Inną wielką cechą przewijającą się przez obraz tego leku jest jego zdolność do wytwarzania polipów. U osób potrzebujących Calcarea powstają polipy w nosie i uszach, w pochwie, pęcherzu moczowym oraz w różnych innych miejscach. Powstają także zmiany torbielowate i dziwne, niewielkie brodawczaki.

Wyrośla kostne: Inną osobliwą właściwością tego leku jest wywoływanie wyrośli kostnych . Ten stan zaburzenia wynika z nieregularnego rozmieszczenia wapna. Można by sądzić, że natura będzie usiłowała rozmieścić je równomiernie tam, gdzie może przynieść najwięcej pożytku.

Kiedy jednak rozpocznie się owo zagłodzenie wskutek niedoboru soli kostnych, wapno może nagromadzić się w jednym miejscu, a w innym niemal zupełnie go brakować. Jedna kość będzie miała charakter chrzęstny, a na innej powstaną wyrośla kostne. Rozmiękanie kości.

Wadliwe kościotworzenie. Z tego objawu wyłonił się objaw kluczowy, mianowicie:

„Późno uczy się chodzić”, ponieważ nogi są tak słabe.

Nie chodzi o późną naukę chodzenia, lecz o późne rozpoczęcie chodzenia.

Dziecko umie chodzić, ale nie może. Natrum mur . ma zaburzenia mózgowe, wskutek których dziecko późno uczy się wykonywać różne czynności.

„Opóźniony rozwój tkanki kostnej. Skrzywienia”.

Mięśnie wiotkie, schorzenia stawów, takie jak choroba stawu biodrowego. W obrazie leku pełno reumatyzmu . Reumatyczne i dnawe stany stawów.

Chory typu Calcarea jest osobą marznącą. Jest wrażliwy na zimne powietrze. Wrażliwy na wilgotne, przenikliwe wiatry. Wrażliwy na nadchodzącą burzę; wrażliwy na nadejście chłodnej pogody, a kiedy pogoda zmienia się z ciepłej na zimną, wydaje się, że nie jest w stanie utrzymać ciepła; chce, by ciało było stale ogrzewane.

Głowa

Głowa bywa przekrwiona i gorąca w dotyku, lecz choremu często wydaje się zimna. Ma wrażenie, jakby skóra głowy była zimna. Ciało jest jednak niemal zawsze zimne w dotyku; choremu jest zimno i potrzebuje dużo odzieży.

Stopy są zimne. Poci się w różnych miejscach, plamami. Pot występuje na czole, twarzy, tylnej powierzchni szyi, przedniej powierzchni klatki piersiowej albo na stopach.

Wrażliwość na zimno i osłabienie przewijają się przez cały obraz leku. Osłabienie nóg. Brak wytrzymałości. Pogorszenie wskutek każdego rodzaju wysiłku. Brak tchu. Otyli, zwiotczali, niedokrwiści chorzy; czasami wyglądają pulchnie, często mają zaczerwienioną twarz, lecz brak im wytrzymałości, a jeśli taki chory podejmie choćby niewielki wysiłek, zapada na gorączkę albo ból głowy.

Obraz Calcarea obfituje w dolegliwości wywołane podnoszeniem ciężarów, wysiłkiem, chodzeniem, a także chodzeniem tak długo, aż chory się spoci; dolegliwości te pojawiają się bardzo nagle, ponieważ chory nie może zatrzymać potu przez pozostawanie w bezruchu, nie zapadając przy tym na chorobę.

Jeśli się spoci, a potem zatrzyma się na tyle długo, by odpocząć i poczuć się wygodnie, pocenie ustaje tak nagle, że pojawiają się dreszcze albo ból głowy. Słaby, zmęczony, pełen lęku.

Trudności w oddychaniu. Słabe serce. Osłabienie całego ciała. Mięśnie nie są zdolne do długotrwałego wysiłku; podobnie jest z umysłem. Umysł nie jest zdolny do długotrwałego wysiłku umysłowego. Calcarea to pacjent zmęczony .

Cierpi wskutek niedoboru wapnia. Nie jest zdolny do jego przyswajania i dochodzi u niego do stanu z powiększeniem gruczołów oraz wychudzeniem szyi i kończyn, podczas gdy ilość tkanki tłuszczowej i rozmiary gruczołów brzucha zwiększają się. Jest to szczególnie widoczne u dzieci. Dziecko z dużym brzuchem, wychudzonymi kończynami i wychudzoną szyją.

Powiększone gruczoły. Blady, zwiotczały i chorowity. Chorzy, którzy przybierają na wadze bez żadnego wzrostu siły. Nabierają ciała i stają się zwiotczali. Pozostają słabi. Ci, którzy podnoszą się z choroby, nabierają wiotkiego ciała, a po niedługim czasie pojawiają się u nich obrzęki.

Chory typu Calcarea nie może wejść po schodach; ma tak zmęczone nogi i odczuwa takie zmęczenie w klatce piersiowej, że podczas wchodzenia po schodach dyszy i dusi się. Wykazuje wszelkie oznaki osłabienia mięśni i ich wiotkości. Odżywienie tkanek jest wszędzie upośledzone.

Jest to typ chorego, którego dawniej nazywano skrofulicznym; obecnie stan ten nazywamy psorą, a Calcarea należy do naszych najgłębiej działających leków przeciwpsorycznych. Jest to lek, który sięga głęboko w życie organizmu i wywiera głęboki wpływ na każdą część jego ustroju.

Umysł

Przejdźmy teraz do objawów psychicznych. Wszystkie przedstawiają chorego typu Calcarea jako znajdującego się w stanie wielkiego osłabienia i niezdolnego do długotrwałej pracy umysłowej.

Praca umysłowa bardzo go męczy. Jest pełen lęku. Praca umysłowa wyczerpuje go psychicznie i fizycznie; oblewa się potem, staje się pobudzony, drażliwy i niespokojny. Znaczne zaburzenie emocji; dolegliwości wywołane wzburzeniem emocjonalnym trwają całymi dniami i tygodniami; wskutek zamartwiania się, rozdrażnienia lub ogólnego wzburzenia emocjonalnego chory popada w stan krańcowego wyczerpania.

„Niezdolność do skupienia się na pracy”.

Przez pewien czas po takim wzburzeniu, niepokoju lub zmartwieniu nie jest zdolny do sprawnego myślenia. Lek ten jest bardzo przydatny w dolegliwościach wywołanych długotrwałym zamartwianiem się, przewlekającym się zaangażowaniem w sprawy zawodowe oraz wzburzeniem.

W obrazie leku występuje osobliwy rodzaj odczuć psychicznych, wyraźnie odmienny od spotykanego w obrazach większości leków. Chory odczuwa wyczerpanie umysłu i wydaje mu się, że to osłabienie oraz niezdolność do działania i spójnego myślenia muszą prowadzić do obłędu. Rozmyśla nad tym; jest przekonany, że oszalał albo wkrótce oszaleje i że tępieje umysłowo. Tak też wygląda, ponieważ jego umysł zaprząta myśl, że popada w obłęd lub otępienie, i sądzi, że ludzie to zauważą.

Sądzi, że ludzie patrzą na niego podejrzliwie; sam także patrzy na nich podejrzliwie i zastanawia się, dlaczego nic mu o tym nie mówią.

Sądzi, że popada w obłęd i że inni obserwują stan jego umysłu; przez większość czasu nie może przestać o tym myśleć. Myśli o tym za dnia i bardzo się tym przejmuje; myśli o tym nocą, wskutek czego nie śpi.

Leży bezsennie do późnej nocy, rozmyślając. Calcarea sprowadza umysł ku drobnym ideom, to znaczy zmusza go do małostkowości, do zajmowania się błahymi myślami i drobiazgami; umysł chorego jest jakby zmuszony uporczywie zajmować się sprawami, których nie potrafi odsunąć.

Kiedy chory typu Calcarea zaczyna opowiadać przyjaciołom, jak się czuje, wszyscy naturalnie mówią mu:

„Dlaczego nie przestaniesz o tym myśleć? Przecież to nie ma żadnego znaczenia”.

Dla niego jest to jednak sprawa ogromnej wagi i nie potrafi jej odsunąć; wszystkie te drobiazgi łączą się, przekonując go, że traci rozum. Nie potrafi liczyć, nie jest zdolny do głębokiego namysłu ani do zajmowania się poważnymi zagadnieniami; mógł być wcześniej filozofem, lecz utracił zdolność rozwiązywania problemów filozoficznych.

Utracił głębię umysłu. Wyciąga wnioski raczej na podstawie emocji niż rozumu. Osądza sprawy tak, jak chciałby, żeby wyglądały. Można by niemal pomyśleć, że chce oszaleć, tak wiele o tym mówi.

Nie jest zdolny przyjąć żadnego argumentu, a stan ten coraz bardziej się pogarsza. Nie potrafi przyjąć zapewnień lekarza, któremu zawsze ufał. Próby przemówienia mu do rozsądku wydają się bezcelowe; nie zaszedł jednak tak daleko, by nie umieć logicznie rozumować o innych sprawach poza własnym stanem psychicznym.

Wyobraża sobie różne rzeczy; można się doprawdy dziwić, że tak uporczywie o nich rozmyśla, ponieważ są to zupełne drobiazgi. Tak samo dzieje się, gdy popada w obłęd, stan otępienia lub ogólne załamanie.

Jest to stan bierny, w którym siedzi i rozmyśla o swoich drobnych sprawach oraz nic nieznaczących drobiazgach; siedzi tak bez końca, a tekst podaje:

„Siedzi i przez cały dzień łamie patyczki albo wygina palcami szpilki”.

Wykonuje drobne czynności i w ten sposób zajmuje sobie czas, coraz bardziej się wyczerpując. Myślenie wymagające choćby niewielkiego wysiłku staje się niemożliwe. Niemal nie potrafi dojść do żadnego wniosku, ponieważ za każdym razem uzyskuje inny wynik.

Nie potrafi dodawać ani odejmować nawet najprostszych liczb. Tak wiele o tym rozmyśla i tak mocno wierzy, że wszyscy go obserwują, iż w końcu, gdy tylko zamknie oczy, widzi zjawy. Ledwie uspokoi się i pomyśli:

„Teraz zasnę i uwolnię się od tego wszystkiego”,

a następnie zamknie oczy, by zasnąć, musi je jak najszybciej otworzyć. Jest pobudzony, ponieważ widzi straszne małe zjawy; nie potrafi zachować jasności umysłu.

Nie może zasnąć, ponieważ dręczą go myśli i widzi najrozmaitsze rzeczy. W jego umyśle nie ma żadnej spójności. Wiemy, że człowiek o silnym intelekcie odrzuca takie niedorzeczności, lecz chorzy typu Calcarea rozmyślają właśnie nad nimi.

Mówi do siebie. Kiedy leży w łóżku albo siedzi sam, prowadzi rozbudowane rozmowy z każdą osobą, z którą kiedykolwiek miał do czynienia, na każdy możliwy temat; rozmowy te mnożą się i rozrastają, a on wyobraża sobie, że wszystko dzieje się naprawdę.

Widzimy, jak bardzo odbiega to od zdrowego umysłu, a jednak mimo wszystkich tych dziwnych zachowań chory nie kwalifikuje się jeszcze do zakładu dla obłąkanych, ponieważ wyrwany z tego stanu potrafi prowadzić rozmowę i zachowuje się jak zwykli ludzie.

Kiedy pozostaje sam i nie ma z kim rozmawiać, oddaje się tym dziwnym zachowaniom. W towarzystwie w znacznym stopniu panuje nad sobą i poddaje się jego wpływowi, dlatego objawy te się nie ujawniają.

Ten sam sposób postępowania utrzymuje się, gdy chory zaczyna majaczyć albo popada w obłęd. Skubie palce i wykonuje wszelkiego rodzaju osobliwe, drobne czynności. Po zamknięciu oczu widzi zjawy i twarze ludzi.

„Wyobraża sobie, że ktoś idzie obok niej”.

W próbie lekowej Sil. objaw ten obserwowano bardzo wyraźnie. Obserwowano go również w Petroleum , oraz w Calcarea. W stanie całkowitego zdrowia, przy silnym, sprawnym intelekcie, prawdopodobnie się go nie odczuwa, lecz jest częsty u osób nerwowych, zwłaszcza u kobiet.

„Zaburzenia psychiczne ze strasznymi wizjami. Widzi tłoczące się wokół niego psy i odpędza je”.

Oto odczucie występujące u nerwowych kobiet:

„Czuje, jakby chciała biegać tam i z powrotem i krzyczeć”.

Czuje, jakby nie mogła się powstrzymać i musiała krzyczeć. Objaw ten występuje u osób skrajnie przeciążonych i straszliwie pobudzonych po śmierci kogoś z rodziny. Matka traci dziecko lub męża albo młoda dziewczyna — narzeczonego. Ma złamane serce i jest bardzo pobudzona. Jest to stan histeryczny. Widziałem go jednak również u mężczyzn.

Pamiętam jednego takiego chorego. Stan ten pojawił się u niego wskutek trosk związanych z interesami. Odczuwał to samo; chodził tam i z powrotem po domu i mówił, że czuje, jakby musiał uciec, wyskoczyć przez okno albo coś zrobić. Jest to stan analogiczny do obrazu psychicznego spotykanego w histerii lub w stanie znacznego pobudzenia nerwowego.

„Nie myśli i nie mówi o niczym innym poza morderstwem, pożarem, szczurami itd.”

Jest to ten sam rodzaj mówienia o drobiazgach i niedorzecznościach — sprawach, które nikogo nie interesują. Widziałem jednak takie zachowanie u chorych i pytałem ich, dlaczego tak postępują. Zwykle odpowiadali:

„Długo próbowałem przestać, lecz kiedy mi się to nie udało, po prostu robiłem to dalej, ponieważ zdawało mi się, że przynosi mi to ulgę”.

„Myśli i mówi o morderstwie, pożarze, szczurach itd.”

Wasza chora może mówić o innych niedorzecznościach; przykład ten ma jedynie zilustrować, że siedzi i mówi o głupstwach, nie mogąc nad sobą zapanować: myśli, myśli albo wyraża swe myśli — mówi, mówi, mówi.

Gwałtowne napady krzyku. Innym razem chory typu Calcarea odmawia mówienia i nie wypowiada ani słowa. Kobieta może mówić do siebie, gdy jest sama, lecz odmawia udziału w rozmowie i siedzi całkowicie milcząca.

Chory typu Calcarea niekiedy nabiera niechęci do pracy i porzuca ją. Po wyczerpaniu się prowadzeniem przedsiębiorstwa aż do chwili, gdy zaczyna ono znakomicie prosperować, porzuca nawet najlepiej rozwijający się interes, wraca do domu i nic nie robi. Mówi, że prowadzenie interesów mu nie służy.

Ma dość interesów, a gdy ponownie udaje się do firmy, wydaje mu się, że doprowadzi go ona do obłędu. Nie chce jej widzieć ani niczego o niej wiedzieć.

Łatwo można dostrzec, że u chorego typu Calcarea nie chodzi przede wszystkim o osłabienie i zmęczenie wywołane trudnościami w interesach, choć i to występuje. Mówię o chorym, który przepracowywał się aż do całkowitego wyczerpania, po czym w samym środku powodzenia porzuca interes, wraca do domu i zostawia wszystko — wygląda to tak, jakby był leniwy.

Patrząc na niego, dochodzi się do wniosku, że jest leniwy. Jest to jednak obłęd, a nie lenistwo właściwe naturze włóczęgi, choć i ono niejednokrotnie mogłoby zostać uleczone. Chory był pracowity, lecz nagle całkowicie się zmienia. W jego umyśle zachodzi wielka przemiana i pojawiają się objawy. Nie chodzi o osoby, które były takie od urodzenia — od urodzenia leniwe i nigdy nie chciały pracować — lecz o tych, którzy stają się leniwi.

Przypomina to objaw występujący u pobożnego, prawego człowieka, którego postępowanie i mowa zawsze były nienaganne, lecz który nagle zmienia się i zaczyna przeklinać. Oczywiście wiemy, że człowiek ten jest obłąkany. Z drugiej strony bywają chorzy, którzy wcześniej byli tylko umiarkowanie pracowici, a następnie rozwija się u nich obłędna potrzeba pracy; w tej chorobliwej pracowitości wydają się zdolni pracować niemal dzień i noc — od wczesnego ranka do późnej nocy.

Jest to stan chorobowy. Kiedy więc w Repertorium widzimy hasło „Pracowitość”, nie oznacza ono zwykłej pracowitości, lecz stan wyolbrzymiony do rozmiarów objawu. Chory stał się tak pracowity, że ogarnia go mania pracy.

„Popłakiwanie. Przygnębiona i melancholijna”.

Dziwny to widok, gdy bystra dziewczynka w wieku ośmiu lub dziewięciu lat staje się smutna i melancholijna, zaczyna mówić o tamtym świecie i aniołach, o tym, że chce umrzeć i tam się udać, pozostaje przygnębiona i pragnie przez cały dzień czytać Biblię.

To rzecz dziwna; a jednak Calcarea to wyleczyła. Ars. wyleczył ten stan, podobnie jak Lach . Dzieci te bywają nieco przedwcześnie rozwinięte; uczęszczały do szkółki niedzielnej i zbyt poważnie potraktowały to, czego się tam nauczyły.

Dzieci smutne i nieszczęśliwe oraz ludzie starzy, u których pojawia się wstręt do życia, stają się znużeni życiem. Przypomina to bardzo Aurum. Omawiając Aurum, wyjaśniłem tę kwestię i zatrzymałem się nad nią dłużej: najdoskonalszą miłością jest miłość do życia; kiedy zaś człowiek przestaje kochać własne życie, jest nim znużony, czuje do niego wstręt i chce umrzeć, znajduje się na granicy obłędu.

W istocie jest to obłęd woli. Wystarczy spojrzeć uważnym okiem, aby dostrzec, że człowiek może być dotknięty obłędem w sferze uczuć albo w sferze intelektu. Jedna z tych sfer może pozostać całkowicie nienaruszona, podczas gdy druga zostaje zniszczona.

W obrazie Calcarea znajdujemy jednakowo głębokie zaburzenia obu tych sfer. U jednego chorego obłęd może dotyczyć sfery woli, tak że wszystkie jego uczucia zostają wypaczone; żadne z jego uczuć nie jest już takie jak dawniej, kiedy był zdrowy.

Niechęć do rodziny albo do któregoś z jej członków.

U innego uczucia mogą pozostać dość dobrze zachowane, lecz brak mu rozsądku i robi najróżniejsze dziwne rzeczy.

Jest pełen lęku.

Znużenie życiem; beznadziejność, niepokój. Świat jest czarny.

„Lęk, że wydarzy się coś smutnego lub strasznego. Obawia się, że postrada rozum albo że inni zauważą jej splątanie umysłowe”.

„Lęk przed śmiercią; przed gruźlicą; przed nieszczęściem; przed samotnością”.

Lęków jest mnóstwo, zwłaszcza gdy zaburzona jest sfera woli. Chora wzdryga się na każdy dźwięk. Chory nie może spać tak, aby odpoczęło ciało lub umysł. Sen zakłócają mu straszliwe sny. Śpi niespokojnie.

„Silny niepokój i ucisk. Niepokój ruchowy i kołatanie serca. Zrozpaczony; bez nadziei”.

Objawy te trzeba łączyć z osobnikiem leukoflegmatycznym, bladym, zwiotczałym i chorowitym.

„Dziecko rozdrażnione i kapryśne. Łatwo je przestraszyć”.

Wiele dolegliwości po wysiłku umysłowym. Wiele dolegliwości po wzburzeniu, zmartwieniu lub przestrachu.

Krążenie jest u niego tak słabe, a czynność serca tak zaburzona, że każde wzburzenie wywołuje kołatanie serca. Każdy wysiłek fizyczny powoduje duszność; wszystko to tak silnie wiąże się z krążeniem krwi w organizmie i mózgu, a przez to z intelektem i sensorium, że niemal przy każdej okazji pojawiają się zawroty głowy, przeplatające się z najrozmaitszymi objawami.

Lęk, niepokój i zawroty głowy. Gdy wzburzą go emocje, dostaje zawrotów głowy. Podczas wchodzenia po schodach krew napływa do głowy i pojawiają się zawroty. Splątanie i zawroty głowy wskutek wysiłku umysłowego. Zawroty wystąpią, jeśli dozna wstrząsu, otrzyma złe wiadomości albo przeżyje jakiekolwiek wzburzenie psychiczne lub zmartwienie.

Splątanie, napływ krwi do głowy, zimne i pokryte potem kończyny oraz zawroty głowy.

„Zawroty głowy podczas wspinania się na wysoko położone miejsca”;

a więc przy wysiłku związanym z wchodzeniem. Krew uderza do głowy i pojawiają się zawroty.

„Podczas wchodzenia po schodach lub pod górę. Przy nagłym podnoszeniu się albo obracaniu głowy, nawet w spoczynku”.

Głowa

Jednym z najbardziej uderzających objawów dotyczących głowy chorego typu Calcarea jest pot — pocenie się głowy przy najmniejszym wysiłku. Twarz poci się, kiedy żadna inna część ciała się nie poci, a głowę pokrywa zimny pot, choć pozostałe części ciała nie sprawiają żadnych dolegliwości.

To samo dotyczy stóp. Gdy stają się bardzo zimne, pocą się. Gdy są ciepłe, również się pocą. Można by naturalnie sądzić, że po wejściu do zimnego pomieszczenia człowiek przestanie się pocić. Niekiedy jednak u chorego typu Calcarea w zimnym pomieszczeniu pot występuje zarówno na głowie, jak i na stopach.

Czoło poci się tak obficie, że każdy przeciąg wywołuje uczucie chłodu, a to sprowadza ból głowy. Cała skóra głowy jest zimna, toteż chory musi owijać głowę. Podczas przekrwienia głowa jest jednak gorąca.

Niekiedy występuje zatem wielkie gorąco głowy. Bóle głowy Calcarea otępiają i powodują odrętwienie; wywołują splątanie.

Chory typu Calcarea ma nieżyt nosa z mniej lub bardziej obfitą wydzieliną; nawet w najlepszym okresie wydzielina jest znaczna. Kiedy jednak znajdzie się w zimnym miejscu, wydzielina słabnie i pojawia się ból głowy. Ból głowy nad oczami. Przekrwienie głowy; potylicy.

„Rozdzierający ból głowy ponad oczami, schodzący ku nosowi” jest wyraźnym objawem Calcarea.

Czasami wydaje się, jakby tkwił tam wbity wielki klin. Ulgę przynoszą bardzo gorące okłady. Ból ustępuje w ciemności, a nasila się w świetle dziennym. Aby doznać ulgi, chory musi wejść do ciemnego pokoju i się położyć.

Czasami ten ból głowy łagodnieje po położeniu się w ciemności. W ciągu dnia stale narasta, aż wieczorem staje się tak silny, że towarzyszą mu nudności i wymioty.

Jest to jedna z postaci konstytucjonalnego bólu głowy, występującego niekiedy raz na dwa tygodnie. Ból głowy co siedem dni albo raz na dwa tygodnie. Okresowe bóle głowy. Migrenowy ból głowy — dawny amerykański „sick-headache”.

Najczęściej cechuje go okresowość wynosząca od siedmiu do czternastu dni; pojawia się jednak także za każdym razem, gdy chory zostanie narażony na zimno, na przykład podczas jazdy na wietrze. Jest bowiem osobą bardzo skłonną do marznięcia i jeśli rzeczywiście przemarznie albo bardzo się wyziębi, dostaje bólu głowy, bólu migrenowego.

Ponadto występuje ból po lewej stronie głowy. Jednostronny ból głowy. Ból głowy nasila się od dźwięków i mówienia, lecz łagodnieje wieczorem oraz podczas leżenia w ciemności. Występuje również ból głowy w skroniach, który zdaje się ciągnąć aż do nasady nosa.

Bóle głowy z okolicy nadoczodołowej ciągną ku nosowi. Bóle w skroniach zdają się wywoływać uczucie ucisku, uczucie wielkiego napięcia czoła. Bóle głowy nasilają się od ruchu, chodzenia i mówienia.

Gdy większość bólów głowy Calcarea staje się silna, towarzyszy im pulsowanie. Jest ono tak mocne, że choremu nie wystarcza określenie go jako pulsowania — opisuje je jako uderzenia młotem. Większość bólów ma charakter uciskowy lub rozdzierający.

„Bóle głowy jak od wstrząsów”.

Kłujące, pulsujące bóle głowy, jakby głowa miała pęknąć. Bóle głowy nasilają się podczas chodzenia i od wstrząsu. Czasami chory odczuwa chłód w głowie; wydaje mu się, że zimna głowa jest odrętwiała, chłodna jak gdyby była z drewna. Niekiedy odczuwa to drętwienie i opisuje je jako wrażenie, że ma na głowie czapkę, a czasem hełm.

Otóż wszystkie te odczucia trudno opisać, lecz czasami są one jednym i tym samym. Wszystkie bóle głowy Calcarea mają w mniejszym lub większym stopniu charakter przekrwienny. Osobliwą cechą Calcarea jest to, że im wyraźniejsze przekrwienie części wewnętrznych, tym zimniejsza staje się powierzchnia ciała.

Przy dolegliwościach klatki piersiowej, żołądka i jelit stopy oraz ręce stają się zimne jak lód i pokryte potem; chory leży czasem w łóżku z gorączką obejmującą resztę ciała, podczas gdy skórę głowy pokrywa zimny pot.

To dziwne. Nie sposób wyjaśnić tego żadnym rozumowaniem opartym na patologii; kiedy zaś objaw jest tak dziwny, że nie można go wyjaśnić, nabiera wielkiej wartości dla charakterystyki leku i zazwyczaj nie wolno go pominąć przy dobieraniu leku choremu.

Jest to niemal stan ogólny, tak wyraźnie się zaznacza. Występuje pieczenie na szczycie głowy, któremu często towarzyszy zimne czoło; cała głowa może też wydawać się zimna oprócz piekącego miejsca na szczycie. U chorego typu Calcarea podczas chodzenia w zimnym powietrzu lub przy bardzo zimnej pogodzie głowa znów staje się zimna, a stopy lodowate; kiedy jednak stopy się ogrzeją, przechodzą w drugą skrajność i pieką tak bardzo, że chory wysuwa je z łóżka.

Niedoświadczeni lekarze często przepisywali z tego powodu Sulph ., ponieważ jest to objaw kluczowy Sulph . Wszyscy lekarze ordynujący wyłącznie według objawów kluczowych podają Sulph., ilekroć chory wysuwa stopy z łóżka; pieczenie i gorąco stóp występują jednak w obrazach wielu leków, nie ograniczamy się więc do Sulph. Calcarea wykazuje schorzenia kości czaszki, zewnętrznych części głowy.

Powolne tworzenie się kości. Ciemiączka długo pozostają otwarte. Występują stany wodogłowia i wysięki w oponach; kości nie rosną w tempie odpowiadającym powiększaniu się głowy, wskutek czego szwy zaczynają się rozchodzić, a przy wodogłowiu głowa staje się coraz szersza i większa.

U dzieci z wodogłowiem pocenie się głowy jest częstą cechą. Nocą dziecko leży na poduszce, a pot spływa z głowy i moczy poduszkę dookoła; pocenie jest szczególnie obfite w nocy.

U osób cierpiących na rozmiękanie mózgu poduszka jest mokra wokół całej głowy. Dzieci przechodzące ciężkie ząbkowanie przeżywają we śnie straszliwe chwile, krzyczą w nocy, a poduszka wokół ich głowy jest mokra.

Starsi pacjenci pełnokrwiści, o podupadłej konstytucji; pacjenci otyli, zwiotczali, limfatyczni, z powiększonymi gruczołami, poceniem się głowy i zimnym potem na głowie. Włosy wypadają nie w zwykły sposób, jak w podeszłym wieku, lecz kępami w różnych miejscach.

Widać łysą plamę z boku albo z tyłu głowy; wypadła jedna kępka włosów albo włosy wypadły w dwóch czy trzech miejscach. Występują również wykwity na głowie i twarzy; wyprysk spotykany u dzieci i niemowląt.

„Grube strupy na głowie, z żółtą ropą”.

Oczy

Cuchnące wykwity. Oczy również dotyka wiele dolegliwości, a Calcarea jest jednym z najlepszych sprzymierzeńców okulisty, jeśli tylko potrafi on właściwie ją stosować. Nie nadaje się szczególnie do każdego zapalenia; należy ją jednak rozważyć u osób otyłych i zwiotczałych, u których każde przeziębienie lokalizuje się w oczach i wywołuje zapalenie utrzymujące się przez kilka dni, po czym zaczyna się owrzodzenie.

Powstają pęcherzyki, które pękają, a zmiana szerzy się, tworząc owrzodzenie. Dolegliwości oczu pojawiają się po moczeniu stóp w wodzie, jeździe na wietrze oraz podczas zimnej, wilgotnej pogody. Owrzodzenie rogówki. We wszystkich dolegliwościach oczu i głowy światłowstręt jest tak wyraźny, że chory typu Calcarea, gdy tylko wystąpią u niego jakiekolwiek dolegliwości, nie znosi nawet zwykłego światła, a przebywanie w słońcu jest skrajnie bolesne. Niejednokrotnie zapalenie rozpoczyna się wskutek samego wyjścia na jaskrawe słońce, długiego wpatrywania się lub przeciążania oczu.

Wszelkiego rodzaju wysiłek wywołuje bóle głowy i dolegliwości oczu. Napięcie, ponieważ jeden z mięśni jest osłabiony. Występuje zaburzenie akomodacji. Każdy wysiłek oczu pogarsza stan; jest to zgodne z objawami ogólnymi tego leku, czyli nasilaniem się dolegliwości wskutek wysiłku.

Chory nie znosi żadnego przewlekającego się wysiłku; dotyczy to zarówno poszczególnych części jego ciała, jak i całego organizmu. Czytanie, pisanie i wpatrywanie się w jeden przedmiot stanowią znaczny wysiłek. W obrazie Calcarea wysiłek pogarsza stan samej obciążanej części ciała, a także całego organizmu.

Calcarea wyleczyła zaćmę. Calcarea wykazuje również inne zaburzenia oczu, związane z dolegliwościami głowy i gorączkami oraz występujące, gdy chory źle się czuje po wielkim wysiłku; tak łatwo popada w stan roztrzęsienia i splątania niemal graniczącego z majaczeniem, że po zamknięciu oczu widzi najstraszliwsze obrazy — widma i duchy.

Na długo przed tym, nim będzie można zaobserwować jakiekolwiek zaburzenie w tkankach lub siatkówce albo stwierdzić zmianę w oku podczas badania oftalmoskopem, chory skarży się, że przed oczami widzi w powietrzu dym lub parę, jakby patrzył przez zasłonę albo przez chmurę — wszystkie te opisy oznaczają to samo.

„Zamglone widzenie”. Wzrok jest słaby.

Mięśnie są słabe. Chory cierpi na zamglone widzenie, które powoli i stopniowo prowadzi do ślepoty, w miarę jak coraz bardziej słabnie. Wszystkie objawy oczne, bóle głowy i objawy nerwowe nasilają się wskutek czytania, pisania oraz uporczywego wpatrywania się w jeden przedmiot.

Po takim wysiłku jest bardzo wyczerpany i odczuwa bóle rwące nad oczami oraz za oczami, w głowie. Jest to osobliwy rodzaj bólu głowy, do którego ma skłonność. Ból może występować w dowolnej części głowy.

Nazywa się to przemęczeniem wzroku. Jest to znakomity lek na przemęczenie wzroku ( Onosmodium ). Calcarea wyleczyła wiele przypadków zmętnienia rogówki ( Bar, iod.). W zastarzałym przypadku nigdy nie można obiecywać wyleczenia. Zmętnienie jest jednym z następstw choroby, a nigdy nie wiemy, kiedy uda się nam usunąć następstwa choroby, ponieważ rozumny homeopata nigdy nie przepisuje leku na jej następstwa. Przepisuje lek pacjentowi. Samo zmętnienie, kiedy już występuje, nie jest objawem, lecz następstwem choroby.

Często, gdy lek dobiera się dla pacjenta na podstawie jego objawów ogólnych, takie zmętnienie rogówki po pewnym czasie zaczyna ustępować. Stan pacjenta się poprawia, a on sam czuje się lepiej. Jego objawy zaczynają ustępować, a kiedy już ustąpią, zaczynają również cofać się zmiany patologiczne.

Nie zniechęcajcie się podczas przepisywania leku, jeżeli zmiany patologiczne nie ustępują; jeśli jednak zniknęły wszystkie objawy pacjenta, pacjent dobrze je, dobrze śpi i ogólnie ma się dobrze, nie sądźcie, że ustąpienie zmętnienia rogówki jest niemożliwe, ponieważ czasami rzeczywiście ono ustępuje.

Zdarzało mi się, że pacjenci wracali po latach, nawet już po tym, jak uznałem ich za wyleczonych, ponieważ wszystkie ich objawy zniknęły, a ja byłem na tyle nierozsądny, by powiedzieć pacjentowi:

„Cóż, nie przypuszczam, aby ta zmiana kiedykolwiek ustąpiła, ale poza tym jest pan zupełnie zdrowy, nie ma już objawów, na podstawie których można by przepisać lek, i dalsze przyjmowanie lekarstwa raczej niewiele da”; po sześciu miesiącach pacjent wracał jednak do mnie i mówił:

„Panie doktorze, czy leczenie, które pan zastosował, mogło mieć coś wspólnego z ustąpieniem tej zmiany? Zniknęła już prawie zupełnie”.

Mówię wam o tym jedynie po to, aby unaocznić, jak długo trwa przywracanie porządku: natura musi sama zastąpić chorą tkankę tkanką zdrową w tym samym miejscu i odbudować narząd. To wymaga czasu i najlepiej, abyśmy nie byli tym zaskoczeni. Możliwe, że lek zrobił już wszystko, co mógł.

Widziałem również coś innego: nawet gdy nie pozostawały już żadne objawy i po upływie znacznego czasu nadal ich nie było, kolejna dawka tego samego leku, który podano na podstawie ostatnich objawów, przynosiła pacjentowi znaczną poprawę, a zmiany patologiczne zaczynały ustępować.

Calcarea jest więc wielkim sprzymierzeńcem okulisty, a każdy lekarz powinien umieć przepisywać leki równie dobrze jak okulista, ponieważ przepisuje je pacjentowi. Okulista musi postępować tak samo. Gdy rozważam przepisywanie leków, wątpię, czy w ogóle może istnieć coś takiego jak specjalizacja, ponieważ lekarz homeopata przepisuje lek pacjentowi. Przepisuje go pacjentowi niezależnie od tego, czy cierpi on na chorobę oka, ucha, gardła, płuc, wątroby itd.

Uszy

W uszach występuje wiele dolegliwości. Pojawia się gęsta, żółta wydzielina z uszu. Zimna, chłodna pogoda wywołuje dolegliwości uszu; dodatkowe objawy ze strony uszu występują najczęściej wskutek zmarznięcia lub wychłodzenia, narażenia na zimno albo nagłej zmiany pogody na zimną i wilgotną.

Gdy stan pacjenta jest najlepszy, obowiązuje tu ta sama prawidłowość co w innych stanach nieżytowych: wydzielina jest obfita. Po narażeniu na zimno jej ilość nieco się jednak zmniejsza, a kiedy to następuje, pojawia się niewielkie zapalenie, najprawdopodobniej także tętnienie i ból głowy. Dzieje się tak po każdym narażeniu.

Niezależnie od tego, czy nieżyt obejmuje nos, oczy, czy uszy, występuje ból głowy. Pacjent Calcarea tak łatwo reaguje na zimną pogodę i narażenie na zimno oraz jest tak wrażliwy na chłód, że odpowiednie ubranie się i zabezpieczenie przed zimnem jest dla niego niemal niemożliwe. Jest zwiotczały, ma miękkie tkanki, łatwo ulega wpływom i jest wrażliwy na otoczenie.

Jeśli są to dolegliwości ucha, może występować osłabienie słuchu, ropień ucha środkowego, nieżyt trąbek Eustachiusza itd., lecz wszystkim tym dolegliwościom towarzyszą bóle głowy; zajęte są również wszystkie gruczoły wokół ucha.

Nos

Nieżyt nosa jest niezwykle uciążliwy. Zastarzałe, przewlekające się, uporczywe nieżyty z gęstą, żółtą wydzieliną; wielkie strupy w nosie. Rano pacjent wydmuchuje ogromne, czarniawe, krwiste bryły.

Przez część nocy oddycha przez nos, potem zaś nos zatyka się tak, że musi oddychać przez usta. Lek ten wielokrotnie wyleczył polipy nosa.

Lekarz homeopata, który w tak dużym stopniu polega na objawach, po zbadaniu przypadku zna lek na tyle dobrze, że najprawdopodobniej przepisze go pacjentowi wyłącznie na podstawie objawów. Mówi:

Ten pacjent potrzebuje leku Calcarea, nie ma co do tego wątpliwości. Przepisuje mu lek i odsyła go do domu.

Po trzech lub czterech tygodniach pacjent wraca z leżącym na chusteczce twardym tworem o galaretowatym wyglądzie i mówi:

„Panie doktorze, proszę spojrzeć, co wyszło z mojego nosa.

Czy sądzi pan, że pańskie lekarstwo mogło mieć z tym coś wspólnego?”

Być może nie wiedzieliście, że pacjent miał polip; nie ma to znaczenia, ponieważ przepisany lek nie może być inny tylko dlatego, że w nosie są polipy, o których istnieniu nie wiecie. Nie możecie przed przepisaniem leku usunąć polipa przez jego skręcenie, musicie więc pozostawić takie skręcanie tym, którzy nie znają homeopatii; dlatego badanie nie jest dla was tak ważne, jak dla tych, którzy przepisują leczenie na polipy, zapominając o pacjencie.

Schorzenia kości nosa. Nieżyty trwają mianowicie tak długo i są tak głęboko umiejscowione, że kości oraz chrząstki nosa zostają nacieczone i ulegają rozpadowi.

Wówczas operatorzy wycinają kości, usuwają chrząstki i wykonują zbyt wiele zabiegów, by można je było wymienić; każdy pacjent musi przejść ten sam zabieg. Aby jednak zostać wyleczonym, nawet po operacji musi udać się do lekarza homeopaty. Najpierw należy go wyleczyć, a następnie, jeżeli cokolwiek wciąż wymaga usunięcia, można poddać go operacji.

Twarz

Twarz ma chorobliwy wygląd, jest zimna i pokryta potem. Poci się przy najmniejszym wysiłku, a czasami pot występuje nocą na czole.

„Zimny pot na twarzy. Twarz blada i charłacza”, jaką widujemy w zaawansowanych przypadkach raka i suchot.

Twarz ziemista, blada, chorobliwa, obrzękła. Wykwity na twarzy. Wykwity wokół warg; wargi są spierzchnięte, a jama ustna obolała i podrażniona. Wargi są popękane i krwawią. Bolesne obrzmienie ślinianek przyusznych; bolesne obrzmienie gruczołów podjęzykowych i podżuchwowych.

W dolegliwościach Calcarea uczestniczą wszystkie gruczoły.

Gardło

Calcarea jest lekiem na przewlekłą bolesność gardła. Sam wygląd gardła nie zawsze stanowi wystarczającą podstawę do przepisania leku; dolegliwości gardła występują jednak u osób przeziębiających się tak często, że pacjent nie zdąży wyzdrowieć po jednym przeziębieniu, zanim zapadnie na kolejne, wskutek czego utrwala się u niego przewlekła bolesność gardła.

Początkowo może to być obraz gardła typu Bell ., co jest całkiem prawdopodobne, lecz zanim pacjent dojdzie do zdrowia, ponownie się przeziębia. Pamiętajcie, że jest to cecha pacjenta Calcarea: tak łatwo się przeziębia; przeziębia się od każdego przeciągu, od każdego narażenia i podczas wilgotnej pogody.

Kiedy dochodzi do zdrowia po bolesności gardła typu Bell . — mniej więcej w chwili, gdy sądzi, że już wyzdrowiał — ponownie się przeziębia. Być może dolegliwość dwa lub trzy razy złagodzono za pomocą Bell ., później jednak przechodzi ona w stan przewlekły; w gardle pojawiają się niewielkie czerwone plamy, być może drobne wrzody, a zmiany rozprzestrzeniają się po całym gardle. Sięgają podniebienia, towarzyszy im bolesność języka oraz stałe uczucie suchości i dławienia w gardle; obejmują migdałki i szerzą się ku nozdrzom tylnym, które wypełnia gęsty, żółty śluz.

Przewlekłe zapalenie. Języczek może być nabrzmiały; opuchnięty.

„Części opuchnięte, czerwone, obrzmiałe”, lecz zmiany występują plamami.

Gardło jest bardzo bolesne podczas przełykania; uczucie suchości i dławienia.

Żołądek

Czynność żołądka w obrazie Calcarea jest spowolniona.

„Pokarm przyjęty do żołądka zalega w nim”.

Nie jest trawiony, lecz kwaśnieje.

„Kwaśne wymioty”.

Mleko kwaśnieje. Mleko nie służy pacjentowi; trawienie jest również powolne i słabe. Pacjent odczuwa obrzmienie i pełność; po jedzeniu występuje powiększenie obwodu, a wszystko kwaśnieje w żołądku; każdy pokarm zaburza jego czynność.

Słabe trawienie. Pacjent Calcarea odczuwa bardzo silne pragnienie jedzenia jaj . Małe dzieci domagają się jaj; jedzą je przy każdym posiłku, a jaja trawią lepiej niż jakikolwiek inny pokarm. Małe dzieci bardzo rzadko z natury pragną jaj; chodzi tu o dzieci mające zimne stopy, wychudzone kończyny, dużą głowę i powiększony brzuch; okolica żołądka jest rozdęta niczym odwrócony spodek i wypukła; brzuch wzdęty, a kończyny szczupłe; dzieci marzną i są wrażliwe na zimno; skóra jest blada, a jej powierzchnia blada i woskowata.

Następnie pojawia się zupełna utrata apetytu, bez chęci na jakikolwiek pokarm. Jeśli pacjent w ogóle czegoś pragnie, są to jaja . Niechęć do mięsa; niechęć do ciepłych potraw.

Wszystko to występuje wraz z powiększeniem gruczołów i wolem. Wzdęcia. Kwaśne wymioty; kwaśna biegunka, czyli wydaliny mają ostry, kwaśny zapach, zwłaszcza u dzieci.

U niemowląt żywionych mlekiem przechodzi ono w postaci niestrawionej; stolec jest tak kwaśny, że działa drażniąco. Powoduje nadżerki, a miejsca, w których pielucha styka się ze skórą, pozostają u niemowląt odparzone.

Czasami brzuch jest wychudzony; gazy odchodzą i brzuch staje się niekiedy zwiotczały, lecz przez większość czasu pozostaje rozdęty wskutek wzdęcia. Gdy jest zwiotczały, można wyczuć w nim guzki.

Węzły chłonne są twarde i czasami można je wyczuć przez wychudzone powłoki brzucha. Istnieje skłonność gruźlicza, a jednym z naturalnych następstw konstytucji wapiennej jest tabes mesenterica; występują przy tym schorzenia węzłów chłonnych związanych z jelitami.

Ogniska gruźlicze w węzłach krezkowych. Pojawia się kwaśna biegunka; wodnista biegunka; stopniowe wychudzenie, zwłaszcza kończyn. Każde przeziębienie powoduje nasilenie zaburzeń trawienia i kwaśnych wymiotów.

Biegunka, której nie można powstrzymać, ponieważ każde przeziębienie wywołuje jej nawrót. Podczas ostrego napadu Dulc . często ją łagodzi, lecz gdy biegunka nawróciła już kilkakrotnie, Dulc. przestaje pomagać i jednym ze wskazanych leków staje się wówczas Calcarea.

Jest to również jeden z najbardziej przydatnych leków w zastarzałych, przewlekających się, uporczywych przypadkach zaparcia . Przy niezbyt nasilonej biegunce stolec jest biały; także przy zaparciu stolec jest biały lub przypomina kredę.

U niemowląt karmionych mlekiem biały lub blady stolec można tłumaczyć mlekiem; kiedy jednak pacjent nie żywi się mlekiem, lecz zwykłymi pokarmami, stolec staje się bezżółciowy i ma bardzo jasną barwę; jest żółty albo biały. Przy zaparciu stolec często jest bardzo jasny i twardy.

W obrazie Calcarea występuje taki rodzaj zaburzeń trawienia i fermentacji, który sprzyja rozwojowi pasożytów jelitowych, dlatego niemowlęta typu Calcarea bywają zarobaczone.

Wydalają robaki ze stolcem i wymiotują robakami. Kiedy objawy są zgodne, Calcarea tak dalece normalizuje trawienie, że robaki przestają się wylęgać. Objawy znikają, a my naprawdę zastanawiamy się, co stało się z robakami.

Lekarz homeopata nie dąży do podawania środków przeciwrobaczych, lecz do takiego unormowania trawienia, aby pasożyty nie mogły się rozwijać; prawdą jest bowiem, że pasożyty nie rozwijają się w zdrowym żołądku i jelitach. Nie wiem, czy zostają wydalone, czy giną, ani co właściwie się z nimi dzieje.

Usuwanie ich za pomocą środków przeczyszczających i przeciwrobaczych jedynie pogarsza sytuację, ponieważ nasila zaburzenia trawienia i zamęt w organizmie. Tak samo jest ze wszystkimi robakami w żołądku i odbytnicy; wszystkie pojawią się, jeśli znajdą dokładnie taki rodzaj płynów, jaki sprzyja ich wylęganiu.

Pojawiają się i rosną. Sądzę, że w ciągu ostatnich dwudziestu lat co najmniej dwadzieścia pięć razy widziałem, jak Calcarea wydalała tasiemca, a w większości przypadków nie wiedziałem nawet o jego obecności; po prostu przepisywałem lek pacjentowi. Nie byłem świadomy istnienia pasożyta. Zdarza się tak w przypadku wielu leków, lecz przy tym częściej niż przy innych.

Narządy płciowe: Pacjent Calcarea jest słaby pod względem seksualnym, z ogólnym zwiotczeniem i słabością. Czasem nieumiarkowana żądza, czasem przemożne pragnienie nie pozwalają mu spać w nocy. Jest jednak słaby; słaby w tym znaczeniu, że po każdym folgowaniu popędowi następują osłabienie pleców, poty i ogólna słabość, wskutek czego cierpienia zmuszają go do wstrzemięźliwości.

Kobieta cierpi w podobny sposób. Kiedy słyszycie o całej tej konstytucyjnej słabości, nie powinno was dziwić, że kobiety typu Calcarea często są bezpłodne. Tak zmęczone, tak zwiotczałe; całkowicie niezdolne do rozrodu.

Podobnie jak mężczyzna, po każdym stosunku kobieta cierpi na znużenie, obrzmienie, bezsenność i ogólną słabość. Narządy płciowe wydają się zwiotczałe. Macica ciąży ku dołowi. Uczucie, jakby narządy miały zostać wypchnięte. Stan ogólnej słabości i ogólnego zwiotczenia narządów płciowych, zarówno u mężczyzny, jak i u kobiety. Calcarea wykazuje skłonność do tworzenia brodawek i narośli polipowatych — miękkich, gąbczastych narośli uszypułowanych, które łatwo krwawią.

Podczas miesiączki kobieta krwawi zbyt obficie; krwawienie trwa za długo, a kolejna miesiączka oczywiście pojawia się zbyt wcześnie. Często występuje co trzy tygodnie, trwa tydzień i jest obfita. Miesiączka zbyt wczesna, trwająca zbyt długo i obfita . Calcarea nie zawsze jest wskazana; jedynie wtedy, gdy wszystkie objawy składają się razem na obraz pacjentki Calcarea.

Czasami może wam przyjść na myśl, że mając pięć czy sześć objawów kluczowych, z pewnością podalibyście Calcarea; przypuśćmy jednak, że rzeczywiście występuje pięć czy sześć objawów kluczowych Calcarea, lecz pacjentka jest typem Puls. — czy spodziewalibyście się wyleczyć ją za pomocą Calcarea?

Przypuśćmy, że pacjentka zawsze unika wszystkiego, co ciepłe, oraz nadmiaru ubrania, pragnie natomiast zimnego świeżego powietrza, a mimo to ma tuzin objawów kluczowych — za każdym razem przekonacie się, że Calcarea zawiedzie. Jeżeli nie połączycie szczegółów z objawami ogólnymi, a objawów ogólnych ze szczegółami, jeżeli lek nie odpowiada pacjentowi od wewnątrz ku zewnątrz, zarówno ogólnie, jak i w szczegółach, nie należy oczekiwać wyleczenia. Dlatego powiadam: nie przepisujcie na podstawie objawów kluczowych, lecz na podstawie objawów pacjenta.

Ten głęboki stan zwiotczenia, zawsze obecny u każdego pacjenta Calcarea, przejawia się również w obfitych upławach , gęstych i stałych, wydzielających się dniem i nocą. Upławy są drażniące, podtrzymują świąd, szczypanie i pieczenie,

„Upławy gęste i żółte”, trwające od jednej miesiączki do następnej, a czasem mieszające się z krwawieniem miesiączkowym.

„Polipy pochwy. Piekąca bolesność narządów płciowych” wskutek upławów.

„Świąd i uczucie otarcia” wskutek upławów.

Krwotok z macicy po dźwiganiu nadmiernych ciężarów; po wzburzeniu; wskutek wstrząsów; po wszystkim, co wywołuje znaczne poruszenie; wskutek lęku, wszelkich silnych emocji lub napinania mięśni. Takie są następstwa zwiotczenia i słabości. Niezdolność do napinania mięśni ani do wysiłku umysłowego bądź fizycznego.

Dolegliwości okresu ciąży cechują się na ogół znacznym zwiotczeniem i słabością. Zagrażające poronienie. Po porodzie słabość i krańcowe wyczerpanie; poty. Osłabienie wskutek karmienia piersią.

Głos: Głos pacjenta Calcarea cechuje bezbolesna chrypka . Struny głosowe są zmęczone i nie znoszą wysiłku; jest to osłabienie niemal porażenne. Czasem występuje obfity wypływ śluzu z krtani. Znaczne podrażnienie krtani, lecz z osłabieniem. Nie ma tu pieczenia ani uczucia otarcia, które znajdujemy w obrazach Bell . i Phos., lecz bezbolesna chrypka. W obrazie Phos. chrypka jest bolesna, w obrazie Bell . — bardzo bolesna. Chory nie może mówić bez bólu.

W przypadku Calcarea pacjent zastanawia się natomiast, dlaczego ma tak znaczne dolegliwości krtani, skoro niczego w niej nie odczuwa. Stan staje się coraz gorszy, a przy skłonności gruźliczej należy uważać na gruźlicze zapalenie krtani. Calcarea, podana wcześnie, może zapobiec rozwojowi takiej skłonności gruźliczej. Lek ten wyleczył gruźlicze zapalenie krtani.

Obfite rzężenie śluzu; rzężący oddech; grube rzężenia; to znaczy dużo śluzu w tchawicy, krtani, oskrzelach i klatce piersiowej. Znaczna duszność.

Duszność pojawia się podczas wchodzenia po schodach , podczas chodzenia pod wiatr. Każda czynność wymagająca wysiłku wywołuje duszność. Znajdujemy to w astmie, przy słabym sercu, osłabieniu klatki piersiowej oraz przy zagrażających suchotach.

Ten stan płuc często rozpoznacie po rodzaju oddychania, ponieważ wszyscy, u których rozwijają się suchoty, są zmęczeni i słabi. Pacjent jest zbyt zmęczony i słaby, aby podejmować jakikolwiek wysiłek oddechowy, toteż ma trudności z wchodzeniem po schodach, wspinaniem się na wzgórze i chodzeniem pod wiatr.

Klatka piersiowa

Dolegliwości klatki piersiowej stanowią jedno z najlepszych pól działania Calcarea.

Występują krwioplucie, przewlekający się kaszel; obfite odkrztuszanie gęstego, żółtego śluzu, a nawet ropy; owrzodzenie lub ropień. Kaszel wywołany łaskotaniem. Przy rozpoczynających się, zagrażających dolegliwościach klatki piersiowej występują początkowe wychudzenie, bladość oraz wrażliwość na zimno i zmiany pogody, na zimne powietrze, wilgotną pogodę i wiatr.

Pacjent łatwo się przeziębia, a każde przeziębienie schodzi na klatkę piersiową; kończyny stopniowo chudną; chory jest stale bardzo zmęczony. Odpowiada to dokładnie takiej słabości konstytucyjnej, jaka poprzedza suchoty albo występuje w ich pierwszych stadiach. Lek zapobiega przeziębieniom pacjenta, które stanowią sam początek choroby. Po przyjęciu Calcarea pacjent zaczyna czuć się lepiej, poprawia się jego stan ogólny, a lek może nawet otorbić złogi gruźlicze.

Przekształca je z postaci serowatej w zwapniałą, a długo później znajdowano w klatce piersiowej otorbione ogniska. Pacjenci żyli długo, ich stan się poprawiał i odzyskiwali ogólnie zdrowie, nawet gdy złogi gruźlicze były już dość zaawansowane. Oczywiście, gdy stan gruźliczy jest u kogoś dobrze rozwinięty, należy się spodziewać, że chory umrze.

Nie wierzcie w środki leczące suchoty ani nie oceniajcie ich przychylnie. Co jakiś czas pojawia się ktoś z takim czy innym środkiem, który ma leczyć suchoty — z nową kuracją.

Nikt, kto dobrze zna rzeczywisty charakter stanów suchotniczych, nie może mieć wielkiego zaufania do takich rzeczy, a ja z pewnością tracę szacunek do człowieka, który twierdzi, że dysponuje lekiem na suchoty. Musi być albo szalony, albo kimś jeszcze gorszym.

Zazwyczaj chodzi mu o pieniądze, które można na tym zarobić. Niemal nikt, kto ma jakąkolwiek wiedzę o suchotach, nie może z czystym sumieniem przedstawiać światu środka mającego je leczyć.

Chcemy zapobiegać takim stanom i to właśnie jest wielką domeną Calcarea. Odkrztuszana wydzielina bardzo często ma słodkawy smak, jak w obrazach Phos. i Stannum . Biała , żółta, gęsta.

Moglibyśmy omówić tutaj wszystkie objawy ogólne: bolesność, tkliwość, rodzaje bólów, znużenie i bardzo wiele podobnych objawów; są zbyt liczne, aby je wymieniać, nie charakteryzują jednak leku, ponieważ nawet gdy zbierzecie te bóle i dokładnie je przestudiujecie, nie znajdziecie się w lepszym położeniu. Musicie badać konstytucję Calcarea, naturę Calcarea, jej charakter.

Objawów ze strony kręgosłupa jest wiele. Słabość; wszystkie stopnie słabości. Pacjent Calcarea ma plecy tak słabe, że podczas siedzenia zsuwa się w fotelu; nie może siedzieć w nim prosto.

Opiera się na potylicy. Oparcie fotela styka się z tyłem jego głowy. Kręgosłup jest słaby i wrażliwy, a gruczoły szyi są obrzmiałe. Innym wyraźnym stanem kręgosłupa jest niedobór składnika wapiennego, po którym wkrótce pojawia się deformacja — skrzywienie.

Może was zdziwić wiadomość, że Calcarea stanowi wielką pomoc i czasem, jeśli została podana wcześnie, leczyła ten stan bez żadnego gorsetu ani jakiegokolwiek podparcia.

Weźcie niemowlęta przejawiające słabość kręgosłupa, pozwólcie im leżeć płasko na plecach w łóżku i podajcie wskazany lek — czasem jest nim Calcarea — a po niedługim czasie to załamywanie się kręgosłupa ustąpi i maleństwo będzie siedzieć prosto.

Tak niezwykłe rzeczy zdarzają się przy stosowaniu Calcarea, gdy objawy są zgodne z jej obrazem. W kończynach znajdujemy wszelkie dające się opisać stany reumatyczne.

Dnawe schorzenia stawów, ze stawami powiększonymi; stany dnawe, szczególnie drobnych stawów palców stóp i rąk. Reumatyczne dolegliwości stawów po każdym narażeniu na wpływy zewnętrzne, po każdej zmianie pogody ku chłodowi, szczególnie gdy jest zimno i wilgotno.

Stopy są zawsze zimne albo zimne i wilgotne, z wyjątkiem nocy w łóżku, kiedy pacjent nakłada na stopy więcej okryć niż na jakąkolwiek inną część ciała; wtedy stopy zaczynają się ogrzewać, po czym często popadają w drugą skrajność i palą — palą więc nocą w łóżku.

Stopy są jednak tak zimne, że pacjent musi okrywać je bardziej, niż reszta ciała jest w stanie znieść. Zimne, wilgotne stopy. Opóźnione rozpoczęcie chodzenia. Niezgrabność; nieporadność; sztywność.

Stany reumatyczne. Sztywność występuje w obrazie Calcarea w całym ciele. Pacjent jest sztywny, gdy zaczyna się poruszać; sztywny nocą przy wstawaniu z miejsca. Sztywność wszystkich stawów na początku ruchu; a gdy robi się zimno lub pada zimny deszcz, pacjent Calcarea zawsze cierpi — cierpi wskutek zimna, sztywności i reumatyzmu; przy każdej chłodnej zmianie pogody pojawiają się dolegliwości reumatyczne.

Sen jest znacznie zaburzony. Pacjent późno zasypia, czasem dopiero o godzinie 2, 3 lub 4. Umysł jest pełen pomysłów; kiedy pacjent zamyka oczy, widzi straszne obrazy. Zgrzytanie zębami. Dziecko podczas snu żuje, przełyka i zgrzyta zębami. Bezsenność przez znaczną część nocy. Zimne stopy nocą w łóżku.