Arsenic Album

Biały tlenek arsenu (As2O3.)

Wielkie osłabienie, z gwałtownym załamaniem sił życiowych; omdlenia. Usposobienie: a - Przygnębione, melancholijne, zrozpaczone, obojętne. b - Niespokojne, lękliwe, niespokojne ruchowo, pełne dojmującego lęku. c - Drażliwe, wrażliwe, zrzędliwe, łatwo wpadające w rozdrażnienie. Im większe cierpienie, tym większe dojmujący lęk, niepokój i lęk przed śmiercią. Niespokojny psychicznie, lecz fizycznie zbyt słaby, by się poruszyć; nigdzie nie może zaznać spokoju: nieustannie zmienia miejsce; chce, by przenoszono go z jednego łóżka do drugiego, i leży to tu, to tam. Pełen niepokoju lęk przed śmiercią; uważa, że przyjmowanie leku jest bezcelowe, że jest nieuleczalnie chory, że z pewnością umrze; trwoga przed śmiercią, gdy jest sam albo kładzie się do łóżka. Nocne napady lęku wypędzające chorego z łóżka, < po północy. Bóle palące; zajęte części ciała palą jak ogień, jakby przykładano do nich rozżarzone węgle (Antr.), > od ciepła, gorących napojów i gorących okładów. Palące pragnienie bez szczególnej chęci picia; żołądek zdaje się nie tolerować zimnej wody, ponieważ nie potrafi jej przyswoić; zalega ona w żołądku jak kamień. Chory jej pragnie, lecz nie może albo nie śmie jej wypić. Nie znosi zapachu ani widoku jedzenia (Colch., Sep.). Silne pragnienie zimnej wody; pije często, lecz mało za jednym razem; jada rzadko, ale dużo. Zaburzenia żołądkowe: po zimnych owocach; lodach; wodzie z lodem; kwaśnym piwie; zepsutej kiełbasie; napojach alkoholowych; ostrym serze. Ząbkujące dzieci są blade, słabe, rozdrażnione i chcą, by szybko je noszono. Biegunka po jedzeniu lub piciu; wypróżnienie skąpe, ciemno zabarwione, cuchnące i — czy małe, czy obfite — po nim następuje wielkie osłabienie. Hemoroidy: z bólem kłującym podczas chodzenia lub siedzenia, lecz nie podczas wypróżnienia; ból uniemożliwia siedzenie lub sen; ból palący < od ciepła; szczeliny utrudniają oddawanie moczu. Oddychanie: astmatyczne; chory musi siedzieć lub pochylać się do przodu; nocą zrywa się z łóżka, zwłaszcza po godzinie dwunastej; niezdolny położyć się z obawy przed uduszeniem; napady podobne do krupu zamiast zwykłej pokrzywki. Szybkie wychudzenie: z zimnym potem i wielkim osłabieniem (Tub., Ver.); wychudzenie zajętych części ciała; uwiąd. Obrzęk uogólniony; skóra blada, woskowa, ziemista (Acet. ac.). Nadmierne wyczerpanie po najmniejszym wysiłku. Gdy chory leży nieruchomo, nie odczuwa wyczerpania; kiedy się poruszy, ze zdziwieniem odkrywa, jak bardzo jest słaby. Objawy na ogół nasilają się o 1-2 p. m. oraz 12-2 a. m. Skóra: sucha i łuszcząca się; zimna, sina i pomarszczona; z zimnym, lepkim potem; pergaminowata; biała i ciastowata; czarne pęcherzyki i ból palący. Złe następstwa zepsutej żywności lub rozkładającej się materii zwierzęcej, bez względu na to, czy doszło do zaszczepienia, wdychania zapachu, czy spożycia. Dolegliwości powracają co roku (Carbo. v., Lach., Sulph., Thuja).

Związki. - Leki dopełniające: Allium s., Carbo. v., Phos., Pyr. O Ars. należy pamiętać w dolegliwościach powstałych wskutek: żucia tytoniu; alkoholizmu; kąpieli morskich; zatrucia kiełbasą; ran sekcyjnych i zakażenia wąglikiem; użądleń jadowitych owadów.

Pogorszenie. - Po północy (1 do 2 a. m. lub p. m.); od zimna; zimnych napojów lub pokarmów; podczas leżenia na zajętej stronie albo z nisko ułożoną głową.

Poprawa. - Od ciepła w ogólności (odwrotnie niż Sec.), z wyjątkiem bólu głowy, który przejściowo jest > po zimnej kąpieli (Spig.); ból palący > od ciepła.