Aconitum Napellus

Akonit (Ranunculacea.)

Jest na ogół wskazany w przypadkach ostrych lub niedawno powstałych, występujących u młodych osób, zwłaszcza dziewcząt, o pełnej budowie i skłonności do przekrwienia, prowadzących siedzący tryb życia; u osób łatwo reagujących na zmiany atmosferyczne; o ciemnych włosach i oczach oraz twardym, napiętym umięśnieniu. Dolegliwości spowodowane przebywaniem w suchym, zimnym powietrzu, przy suchych wiatrach północnych lub zachodnich albo narażeniem na przeciągi zimnego powietrza podczas pocenia się; złe następstwa zahamowania wydzielania potu. Wielki lęk i niepokój psychiczny, z silnym pobudzeniem nerwowym; chory boi się wychodzić z domu, wchodzić w tłum, gdzie panuje podniecenie lub przebywa wiele osób; boi się przechodzić przez ulicę. Wyraz twarzy zdradza lęk; lęk czyni życie udręką; chory jest pewien, że choroba okaże się śmiertelna; przepowiada dzień swojej śmierci; lęk przed śmiercią podczas ciąży. Niespokojny ruchowo, pełen lęku, wszystko robi w wielkim pośpiechu; musi często zmieniać pozycję; wszystko go przeraża. Bóle: nieznośne, doprowadzają go do szaleństwa; staje się bardzo niespokojny; w nocy. Hahnemann mówi: „Ilekroć Aconitum zostaje wybrane homeopatycznie, należy przede wszystkim zwrócić uwagę na objawy psychiczne i zadbać, by obraz leku ściśle im odpowiadał: dojmujący lęk psychiczny i cielesny; niepokój ruchowy; niepokój, którego nie sposób ukoić”. Ten psychiczny niepokój, zamartwianie się i lęk towarzyszą nawet najbłahszej dolegliwości. Muzyka jest nie do zniesienia, wywołuje u niej smutek (Sab.; podczas miesiączki — Nat. c.). Przy podnoszeniu się z pozycji leżącej czerwona twarz staje się śmiertelnie blada albo chory doznaje omdlenia bądź zawrotów głowy i upada, po czym boi się ponownie wstać; często towarzyszą temu przemijająca utrata widzenia i utrata świadomości. Brak miesiączki u młodych dziewcząt o pełnej budowie i skłonności do przekrwienia; po przestrachu, aby zapobiec zatrzymaniu miesiączki. W zastoinowej fazie zapalenia, zanim proces zapalny ulegnie umiejscowieniu. Gorączka: skóra sucha i gorąca; twarz czerwona albo na przemian blada i czerwona; palące pragnienie dużych ilości zimnej wody; silny niepokój ruchowy pochodzenia nerwowego, chory miota się w udręce; niepokój staje się nieznośny pod wieczór i przy zasypianiu. Drgawki: u ząbkujących dzieci; gorąco, szarpnięcia i drgania pojedynczych mięśni; dziecko gryzie własną pięść, marudzi i krzyczy; skóra gorąca i sucha; wysoka gorączka. Kaszel, krup: suchy, ochrypły, duszący, głośny, szorstki, skrzekliwy; twardy, dźwięczny, świszczący; podczas wydechu (Caust. — podczas wdechu, Spong.); w następstwie suchych, zimnych wiatrów lub przeciągów. Aconitum nigdy nie należy podawać wyłącznie w celu opanowania gorączki ani stosować naprzemiennie z innymi lekami w tym celu. Jeśli przypadek wymaga Aconitum, żaden inny lek nie jest potrzebny; Aconitum wyleczy ten przypadek. Jeśli Aconitum nie jest wskazane przez przyczynę wywołującą, w pierwszych stadiach duru brzusznego jest niemal zawsze szkodliwe.

Pogorszenie. Wieczorem i w nocy — bóle nie do zniesienia; w ciepłym pomieszczeniu; przy wstawaniu z łóżka; podczas leżenia na chorej stronie (Hep., Nux m.).

Poprawa. Na świeżym powietrzu (Alum., Mag. c., Puls., Sab.).

Relacje. Leki dopełniające: Coffea w gorączce, bezsenności i nietolerancji bólu; Arnica w urazach; Sulphur we wszystkich przypadkach. Rzadko wskazane w gorączkach, w przebiegu których pojawia się wysypka. Aconitum jest ostrym odpowiednikiem Sulphur, a w ostrych stanach zapalnych zarówno poprzedza Sulphur, jak i jest wskazane po nim.