Anacardium occidentale
autorstwa John Henry Clarke — Słownik praktycznej Materia Medica
Historyczny materiał referencyjny dla praktyków i studentów. Poniższe stwierdzenia odzwierciedlają nauczanie homeopatyczne wskazanego autora i nie stanowią dowodu skuteczności leczenia. Tekst ten nie jest poradą medyczną i nie może zastępować właściwej diagnozy ani opieki.
Orzech nerkowca. (Indie Zachodnie.) N. O. Anacardiaceæ. Nalewka z czarnego soku znajdującego się między zewnętrzną a wewnętrzną łupiną. (Orzech ten ma kształt nerki, natomiast orzech Anac. orient. — kształt serca.)
Zastosowanie kliniczne
Odciski / Róża / Niedorozwój umysłowy / Świąd / Paraliż / Zatrucie Rhus / Grzybica obrączkowa / Ospa prawdziwa / Brodawki
Charakterystyka
Działanie orzecha nerkowca jest znane z przypadków zatrucia. Działa silnie na skórę, wywołując różę, pęcherze i obrzęk, i był stosowany jako antidotum w zatruciu Rhus. Sok stosowano miejscowo na odciski, brodawki, twarde narośla, grzybicę obrączkową i uporczywe owrzodzenia. Powoduje osłabienie pamięci i władz umysłowych, podobnie jak A. orient. Ogólny stan porażenny. Bolesny obrzęk języka. Wysypka pęcherzykowa, zwłaszcza na twarzy. Świąd niemal nie do zniesienia; pęcherzyki pępkowate, jak w ospie prawdziwej. Róża szerzy się od lewej do prawej, a lek ten leczy różę szerzącą się od prawej do lewej; Rhus t. leczy przypadki szerzące się od lewej do prawej.
Zależności
Porównaj: Anac. orient., Rhus, Canth., Mez., Crot. t. Antidotum stanowią: Rhus, miejscowo jod.