Jaborandi

Pilocarpus jest silnym środkiem pobudzającym czynność gruczołów i najskuteczniejszym środkiem napotnym. Jego najważniejsze działania to wzmożone wydzielanie potu, śliny oraz zwężenie źrenic. Uderzenia gorąca, nudności, nadmierne ślinienie i obfite pocenie się. W ciągu kilku minut po dawce Jaborandi twarz, uszy i szyja stają się silnie zaczerwienione, a na całym ciele występują krople potu; jednocześnie usta wypełniają się śliną, która wypływa niemal nieprzerwanym strumieniem. Wzmaga się również, choć w mniejszym stopniu, wydzielanie łez oraz wydzieliny nosowej, oskrzelowej i jelitowej. Ilość potu i śliny wytworzonych po pojedynczej dawce bywa ogromna — nierzadko wynosi pół pinty, czyli około 280 ml.

Jest homeopatycznie wskazany w nieprawidłowych potach i dawał bardzo dobre wyniki w leczeniu nocnych potów u chorych na gruźlicę płuc. Działa na tarczycę i być może temu zawdzięcza swoje działanie napotne. Wole wytrzeszczowe ze wzmożoną czynnością serca i tętnieniem tętnic; drżeniami i pobudzeniem nerwowym; gorącem i poceniem się; podrażnieniem oskrzeli. Cenny lek skracający czas trwania świnki.

Oczy

Przemęczenie oczu z dowolnej przyczyny. Nadmierna pobudliwość mięśnia rzęskowego. Oczy łatwo męczą się przy najmniejszym wysiłku. Uczucie gorąca i pieczenie oczu podczas posługiwania się wzrokiem. Ból głowy; szczypanie i ból gałki ocznej podczas wysiłku wzrokowego. Wszystko w oddali wydaje się zamglone; widzenie co kilka chwil staje się niewyraźne. Powidoki długo utrzymują się po wysiłku wzrokowym. Podrażnienie wywołane światłem elektrycznym lub innym sztucznym oświetleniem. Źrenice zwężone; nie reagują na światło. Utkwione spojrzenie. Krótkowzroczność. Zawroty głowy i nudności po wysiłku wzrokowym. Białe plamki przed oczami. Szczypiący ból oczu. Drgania powiek. Zanikowe zapalenie naczyniówki. Skurcz akomodacji podczas czytania.

Uszy

Wysięk surowiczy do jam bębenkowych. Szumy uszne (Pilocarpin 2x).

Usta

Ślina lepka, jak białko jaja. Suchość. Obfite wydzielanie śliny, z obfitym poceniem się.

Żołądek

Nudności podczas patrzenia na poruszające się przedmioty; wymioty; ucisk i ból w żołądku.

Brzuch

Biegunka bezbolesna; w ciągu dnia, z zaczerwienieniem twarzy i obfitym potem.

Układ moczowy

Mocz skąpy; ból nad spojeniem łonowym z silnym parciem na mocz.

Serce

Tętno nieregularne, dikrotyczne. Uczucie ucisku w klatce piersiowej. Sinica; zapaść. Zaburzenia serca pochodzenia nerwowego.

Układ oddechowy

Zapalenie błony śluzowej oskrzeli. Silna potrzeba kaszlu i utrudnione oddychanie. Obrzęk płuc. Pienista plwocina. Obfite odkrztuszanie rzadkiej, surowiczej wydzieliny. Powolny, wzdychający oddech.

Skóra

Obfite pocenie się wszystkich części ciała. Uporczywa suchość skóry. Suchy wyprysk. Poty jednostronne. Dreszczowość z potem.

Zależności

Porównać: Amyl nit; Atrop; Physos; Lycop; Ruta. Pilocarpin mur (choroba Menière’a, szybko postępująca gruźlica płuc z obfitymi krwawieniami i obfitym poceniem się, 2x trit.). Atropina jest antagonistą pilokarpiny; stosuje się ją w dawce 1/100 grana na 1/6 grana pilokarpiny.

Dawkowanie

Trzecia potencja.

Zastosowania niehomeopatyczne

Głównie jako silny i szybko działający środek napotny. Najbardziej użyteczny w chorobach nerek, zwłaszcza przebiegających z mocznicą, ponieważ ułatwia wydalanie zarówno wody, jak i mocznika. Obrzęki płonicze. Przeciwwskazany w niewydolności serca i mocznicy popołogowej oraz u osób w podeszłym wieku.

Dawkowanie

Od 1/8 do 1/4 grana podskórnie.