Lac Caninum

Psie mleko.

Dla ustrojów nerwowych, niespokojnych i wysoce wrażliwych. Objawy niestałe, bóle stale przenoszące się z jednej części ciała do drugiej (Kali bi., Puls.); przechodzące z jednej strony na drugą co kilka godzin lub dni. Bardzo zapominalska, roztargniona; robi zakupy i odchodzi, pozostawiając je na miejscu (Agnus, Anac., Caust., Nat.). Pisząc, używa zbyt wielu słów albo niewłaściwych; opuszcza ostatnią literę lub kilka ostatnich liter wyrazu; nie potrafi skupić umysłu na czytaniu ani nauce; bardzo pobudliwa nerwowo (Bov., Graph., Lach., Nat. c., Sep.). Przygnębiona, pozbawiona nadziei; uważa swoją chorobę za nieuleczalną; sądzi, że nie ma już ani jednego żyjącego przyjaciela; nie widzi niczego, dla czego warto żyć; w każdej chwili mogłaby się rozpłakać (Act., Aur., Cal., Lach.). Opryskliwa, drażliwa; dziecko przez cały czas płacze i krzyczy, zwłaszcza nocą (Jal., Nux, Psor.). Boi się pozostawać sama (Kali c.); umrzeć (Ars.); oszaleć (Lil.); spaść ze schodów (Bor.). Przewlekły stan „przygnębienia”; wszystko wydaje się tak mroczne, że mroczniej już być nie może (Lyc., Puls.). Napady wściekłości, przeklinanie i złorzeczenie przy najmniejszej prowokacji (Lil., Nit. ac.); skrajnie odpychające usposobienie; pełna nienawiści. Katar z wydzieliną gęstego, białego śluzu. Jedno nozdrze zatkane, drugie drożne i wydzielające; stany nozdrzy występują naprzemiennie; wydzielina drażniąca, nos i warga podrażnione do żywego (Arum, Cepa). Błonica i zapalenie migdałków; objawy wielokrotnie przechodzą z jednej strony na drugą. Ból gardła i kaszel mają skłonność rozpoczynać się i kończyć wraz z miesiączką; żółte lub białe naloty; przeszywające bóle promieniują do ucha. Gardło: wrażliwe na dotyk z zewnątrz (Lach.); < przy przełykaniu na pusto (Ign.); stała potrzeba przełykania; przełykanie bolesne, niemal niemożliwe (Mer.); bóle sięgają uszu (Hep., Kali bi.); zaczynają się po lewej stronie (Lach.). Lśniący, szklisty wygląd nalotu błoniczego, szankrów i owrzodzeń. Bardzo głodna, nie potrafi zjeść tyle, aby się nasycić; po jedzeniu jest równie głodna jak przed nim (Casc., Cal., Cina, Lyc., Stront.). Uczucie zapadania w nadbrzuszu; uczucie omdlewania w żołądku. Miesiączka: zbyt wczesna; zbyt obfita; krew wypływa gwałtownymi strumieniami, jasnoczerwona, lepka i ciągnąca się nitkami (ciemna, czarna, ciągnąca się nitkami, Croc.); piersi obrzęknięte, bolesne i tkliwe przed miesiączką oraz w jej trakcie (Con.). Oddawanie gazów przez pochwę (Brom., Lyc., Nux m., Sang.). Piersi: objęte stanem zapalnym, bolesne; < od najmniejszego wstrząsu i ku wieczorowi; musi mocno je podtrzymywać podczas wchodzenia lub schodzenia po schodach (Bry.). Przydatny w niemal wszystkich przypadkach, gdy trzeba zahamować wydzielanie mleka (Asaf. — aby je przywrócić lub zwiększyć, Lac d.). Uczucie, jakby po położeniu się miała przestać oddychać; musi wstać i chodzić (Am. c., Grind., Lach.). Zanik mleka podczas karmienia piersią, bez żadnej znanej przyczyny (Asaf.). Gwałtowne kołatanie serca w pozycji leżącej na lewym boku; > po obróceniu się na prawy bok (Tab.). Narządy płciowe łatwo ulegają pobudzeniu wskutek dotyku, ucisku przy siedzeniu albo tarcia podczas chodzenia (Cinn., Coff., Mur., Plat.). Podczas chodzenia wydaje się jej, że chodzi po powietrzu; podczas leżenia ciało zdaje się nie dotykać łóżka (Asar.). Ból pleców: silny, nie do zniesienia, przebiegający poprzecznie przez okolicę nadkrzyżową i promieniujący do prawego pośladka oraz wzdłuż prawego nerwu kulszowego; < w spoczynku i przy pierwszym poruszeniu się (Rhus); kręgosłup boli od podstawy mózgu do kości guzicznej, bardzo wrażliwy na dotyk lub ucisk (Chin. s., Phos., Zinc.).

Związki. — Podobny do: Apis, Con., Murex, Lach., Kali bi., Puls., Sep., Sulph. Zwykle działa najlepiej w pojedynczej dawce. Prawdopodobnie żaden lek w Materia Medica nie przedstawia cenniejszej patogenezy w zakresie objawów gardła ani takiej, której staranne przestudiowanie przyniosłoby większy pożytek. Podobnie jak Lachesis, lek ten spotkał się z najgwałtowniejszym sprzeciwem wynikającym z uprzedzeń i niewiedzy, który jego niezwykła moc lecznicza powoli, lecz pewnie przezwyciężyła. W starożytności z powodzeniem stosowali go Dioscorides, Pliny i Sextus, a w Nowym Jorku jego zastosowanie w leczeniu błonicy wznowili Reisig, Bayard i Swan. Reisig jako pierwszy poddał go potencjonowaniu.