Sulfur

Sulphur Sulphur jest lekiem o tak bogatym obrazie, że nieco trudno powiedzieć, od czego zacząć.

Zdaje się zawierać podobieństwo do wszystkich chorób człowieka, a początkujący, czytając próbę lekową Sulphur, mógłby naturalnie pomyśleć, że nie będzie potrzebował żadnego innego leku, skoro zdaje się w nim mieścić obraz wszystkich chorób.

Przekonacie się jednak, że nie wyleczy wszystkich chorób człowieka i że nie należy stosować go bez rozróżnienia — tak samo jak żadnego innego leku. Wydaje się, że im mniej lekarz wie o Materia Medica, tym częściej podaje Sulphur; mimo to lek ten bardzo często podają również dobrzy preskrybenci, toteż na podstawie częstości przepisywania przez nich Sulphur nie można wyznaczyć granicy między niewiedzą a wiedzą lekarzy.

Wygląd: Pacjent Sulphur to chudy, tyczkowaty, głodny dyspeptyk o przygarbionych ramionach, lecz często lek ten trzeba podawać ludziom otyłym, krągłym i dobrze odżywionym.

Typowy jest jednak pacjent kanciasty, chudy, o przygarbionych ramionach, zwłaszcza gdy stał się taki wskutek długotrwałych zaburzeń trawienia, złego przyswajania i słabego odżywienia. Stan Sulphur powstaje czasem wskutek długiego przebywania w zamknięciu i dostosowywania diety do żołądka.

Osoby prowadzące siedzący tryb życia, zamknięte w pokojach, gdzie studiują, medytują i oddają się dociekaniom filozoficznym, a przy tym nie zażywają ruchu, wkrótce stwierdzają, że muszą jadać wyłącznie najprostsze pokarmy — niewystarczające do odżywienia organizmu — i ostatecznie popadają w manię filozofowania.

Istnieje inna grupa pacjentów, u których na twarzy widzimy wygląd Sulphur: ludzie brudni, pomarszczeni, o czerwonej twarzy. Skóra zdaje się łatwo reagować na warunki atmosferyczne. Twarz czerwienieje mu od jazdy na świeżym powietrzu, zarówno przy bardzo zimnej, jak i wilgotnej pogodzie.

Ma delikatną, cienką skórę, rumieni się przy najmniejszej okazji i zawsze jest czerwony i wygląda brudno, bez względu na to, jak dokładnie się myje. Jeśli to dziecko, matka może często myć mu twarz, lecz zawsze wygląda ona tak, jakby umyto ją pobieżnie.

Hering nazwał pacjenta Sulphur „obdartym filozofem”.

Uczony Sulphur, wynalazca, pracuje dniem i nocą w wytartym ubraniu i sfatygowanym kapeluszu; ma długie, nieobcinane włosy i brudną twarz; jego pracownia jest brudna, panuje w niej nieład; książki i luźne kartki są bezładnie spiętrzone; nie ma żadnego porządku. Wydaje się, że Sulfur wywołuje ten stan nieporządku, niechlujstwa i brudu, stan „wszystko jedno, jak się sprawy mają” oraz egoizm.

Staje się fałszywym filozofem, a im dłużej trwa w tym stanie, tym większe odczuwa rozczarowanie, ponieważ świat nie uważa go za najwybitniejszego człowieka na ziemi. Starzy wynalazcy pracują bez końca i ponoszą porażkę.

Dolegliwości występujące w takim przypadku, nawet ostre, będą wskazywały na Sulphur. Przyjrzyjcie się takiemu pacjentowi, a zauważycie, że ma na sobie koszulę noszoną od wielu tygodni; gdyby nie miał żony, która by o niego dbała, nosiłby ją, dopóki sama by z niego nie odpadła.

Czystość nie jest dla pacjenta Sulphur szczególnie ważna; uważa ją za zbędną. Jest brudny; nie widzi potrzeby zakładania czystego kołnierzyka, mankietów ani czystej koszuli; nie niepokoi go to. Sulphur rzadko jest wskazany u ludzi dbających o czystość, najczęściej natomiast u tych, którym brud nie przeszkadza.

Zapach: Pracując w publicznej klinice, wielokrotnie zauważyłem, że po podaniu Sulphur człowiek zaczyna zwracać uwagę na siebie i zakłada czystą koszulę, podczas gdy wcześniej za każdym razem przychodził w tej samej starej koszuli. Zadziwiające jest też, jak szybko pacjenci Sulphur, zwłaszcza mali, potrafią zabrudzić ubranie.

Dzieci wykazują wręcz zdumiewającą skłonność do brudzenia się. Matki opowiadają o odrażających rzeczach, które robią małe dzieci będące pacjentami Sulphur. Dziecko ma skłonność do nieżytowych wydzielin z nosa, oczu i innych części ciała i często zjada wydzielinę z nosa. Jest to osobliwe, ponieważ pacjent Sulphur czuje wstręt do odrażających zapachów. Jest nadwrażliwy na odrażające zapachy, a jednak brudne substancje je i połyka. Nawet zapach własnego ciała i własnego oddechu wywołuje u niego nudności.

Zapach stolca jest tak odrażający, że towarzyszy mu przez cały dzień. Wydaje mu się, że wciąż go czuje. Z powodu wrażliwości na zapachy bardziej dba o czystość po wypróżnieniu niż o cokolwiek innego. Ma nadmiernie wyostrzony węch. Zawsze wyobraża sobie odrażające zapachy i ich poszukuje. Wyobraźnię ma zwykle tak silną, że czuje zapach rzeczy istniejących jedynie w jego pamięci.

Pacjenta Sulphur cechuje wszechobecny brud. Jest ofiarą odrażających zapachów. Ma cuchnący oddech i niezwykle cuchnący stolec; jego narządy płciowe wydzielają odrażający zapach, wyczuwalny w pokoju mimo ubrania, a on sam również go czuje. Wydzieliny są zawsze w mniejszym lub większym stopniu cuchnące, o silnym, odrażającym zapachu. Mimo ciągłego mycia doły pachowe wydzielają ostry zapach, a czasami całe ciało wydziela zapach podobny do zapachu z pach.

Wydzieliny: Wydzieliny Sulphur ze wszystkich części ciała są nie tylko odrażające, lecz także drażniące. Pacjent Sulfur cierpi na nieżyty wszystkich błon śluzowych, a wydzieliny nieżytowe wszędzie powodują otarcia. Przy katarze wydzielina często podrażnia wargi i nos.

Czasami płyn pozostający w nosie piecze jak ogień, a zetknąwszy się z wargą dziecka, pali — tak bardzo jest żrący; niemal jak w obrazie Sulphuricum acid — tak czerwone stają się części, których dotknie.

Występują obfite upławy, które podrażniają narządy płciowe. Rzadki kał powoduje pieczenie i uczucie otarcia wokół odbytu. Jeśli u kobiety kropla moczu pozostanie w okolicy narządów płciowych, będzie piekła; bardzo często samo wytarcie nie wystarcza — trzeba ją zmyć, aby złagodzić pieczenie.

U dzieci stwierdzamy otarcia wokół odbytu i między pośladkami; cała długość szpary międzypośladkowej jest zaczerwieniona, otarta i objęta stanem zapalnym wskutek kontaktu ze stolcem. Na podstawie tej skłonności utworzono objaw kluczowy, i to wcale niezły: „wszystkie płyny pieką części, po których przepływają”, co oznacza to samo, co stwierdzenie, że płyny są żrące i wywołują pieczenie. Dotyczy to wszystkich okolic w obrazie Sulphur.

Skóra

Pacjent Sulphur ma wszelkiego rodzaju wykwity.

Występują wykwity pęcherzykowe, krostkowe, czyrakowate i łuszczące się; wszystkim towarzyszy silny świąd, a niektórym także wydzielina i ropienie. Skóra, nawet bez żadnych wykwitów, silnie swędzi; świąd wywołuje ciepło łóżka oraz noszenie wełnianej odzieży.

Pacjent Sulphur często nie może nosić niczego poza jedwabiem lub bawełną. Ciepło w pokoju doprowadza go do rozpaczy, jeśli nie może dosięgnąć swędzącego miejsca i go podrapać. Po drapaniu pojawia się pieczenie, a świąd ustępuje. Po drapaniu albo po ogrzaniu się w łóżku na całym ciele występują duże, białe bąble pokrzywkowe z silnym świądem; drapie je bez ustanku, aż skóra zostanie otarta albo zacznie piec, po czym świąd ustępuje.

Proces ten trwa nieprzerwanie; nocą w łóżku występuje straszliwy świąd, a rano po przebudzeniu chory znów zaczyna się drapać, wykwity zaś swędzą i sączą się. Pojawiają się wysiewy czyraków i drobnych wykwitów podobnych do czyraków, dlatego lek ten jest przydatny w liszajcu zakaźnym.

Lek ten jest przydatny w ropieniach. Powoduje powstawanie wszelkiego rodzaju jam ropnych, małych i dużych ropni; ropni pod skórą, w tkance łącznej i narządach wewnętrznych. Skłonność do ropienia jest w obrazie Sulphur bardzo wyraźna. Gruczoły ulegają zapaleniu, a zapalenie przechodzi w ropienie.

Pieczenie: Gdziekolwiek występuje dolegliwość Sulphur, znajdziecie pieczenie.

Piecze każda część ciała: pieczenie w miejscu przekrwienia; pieczenie skóry albo uczucie gorąca w skórze; pieczenie tu i ówdzie, w ograniczonych miejscach; pieczenie w gruczołach, żołądku i płucach; pieczenie w jelitach i odbytnicy; pieczenie i szczypanie w guzkach krwawniczych; pieczenie podczas oddawania moczu albo uczucie gorąca w pęcherzu moczowym. Gorąco pojawia się tu i ówdzie, lecz gdy pacjentka opisuje coś szczególnie typowego dla Sulphur, mówi:

„Pieczenie podeszew stóp, wewnętrznych powierzchni dłoni i szczytu głowy”.

Pieczenie podeszew stóp bardzo często pojawia się po ogrzaniu się chorego w łóżku. Pacjent Sulphur odczuwa nocą w łóżku tak silne gorąco i pieczenie podeszew, że wysuwa stopy spod przykrycia i śpi ze stopami na zewnątrz. Podczas badania podeszwy i wewnętrzne powierzchnie dłoni pacjenta Sulphur mają zgrubiałą skórę, która piecze po ogrzaniu się w łóżku.

Wiele dolegliwości pojawia się po ogrzaniu się w łóżku. Pacjent Sulphur nie znosi ani gorąca, ani zimna, chociaż odczuwa silne pragnienie przebywania na świeżym powietrzu. Chce stałej temperatury; znaczne zmiany temperatury mu przeszkadzają.

Jeśli chodzi o oddychanie, gdy cierpi na znaczną duszność, chce, by drzwi i okna były otwarte. Ciało natomiast często jest zmuszony mieć przykryte, lecz gdy ubierze się ciepło, dokuczają mu świąd i pieczenie skóry.

Pora: Wśród pogorszeń zależnych od pory charakterystyczne są dolegliwości nocne.

Bóle głowy zaczynają się po wieczornym posiłku i nasilają w ciągu nocy; z powodu bólu chory nie może zasnąć. Występują nocne pobolewania i nocne pragnienie; nocna udręka oraz objawy skórne pojawiające się po ogrzaniu się w łóżku.

„Nawracająca, okresowa neuralgia, gorzej co 24 godziny, na ogół o 12 A.M. albo 12 P.M.”

Południe jest kolejną porą pogorszenia dolegliwości Sulphur. W południe występują dreszcze, nasila się gorączka i objawy psychiczne, a ból głowy jest gorszy. Inną osobliwą cechą Sulphur są dolegliwości pojawiające się raz w tygodniu — siedmiodniowe pogorszenie.

Biegunka: Częstą cechą pacjenta Sulphur jest swoisty rodzaj biegunki, od dawna nazywany „biegunką Sulphur”, chociaż podobny stan występuje także w obrazach wielu innych leków, mianowicie: biegunka pojawiająca się wcześnie rano.

Biegunka Sulphur występuje między północą a ranem, najczęściej jednak o porze, gdy chory zaczyna myśleć o wstaniu.

Biegunka wypędza go z łóżka.

Stolec jest na ogół rzadki i wodnisty; nie wydostaje się zbyt gwałtownie ani nie jest bardzo obfity, czasem jest zupełnie skąpy, czasem żółty, o charakterze kałowym. Po tym porannym wypróżnieniu w wielu przypadkach chory nie ma dalszych dolegliwości aż do następnego rana.

Wiele osób przez całe lata żyje z tym porannym parciem na stolec, które wypędza je z łóżka. Pacjent cierpi z powodu bólu, kurczów, niepokoju i piekącej bolesności w całych jelitach. Stolec piecze podczas oddawania, wszystkie zaś części, z którymi się styka, stają się bolesne i otarte; występują znaczne odparzenia.

Pragnienia i niechęci: Pacjent Sulphur jest bardzo spragniony.

Nieustannie pije wodę. Chce dużo wody.

Mówi również o uczuciu głodu, o pragnieniu jedzenia, lecz gdy siada do stołu, jedzenie budzi w nim wstręt; odwraca się od niego i go nie chce.

Nie je prawie nic, przyjmuje jedynie najprostsze i najlżejsze pokarmy. Odczuwa pragnienie środków pobudzających i alkoholu oraz niechęć do mleka i mięsa; te ostatnie wywołują u niego dolegliwości i budzą wstręt.

Jeden z dawnych mistrzów utworzył z tych cech objaw kluczowy: „dużo pije, mało je”.

Odnosi się to do Sulphur, lecz wiele innych leków wykazuje to samo. Co do posługiwania się objawami kluczowymi, chciałbym podkreślić, że należy zebrać wszystkie objawy wraz z ich powiązaniami. Nie można przywiązywać zbyt wielkiej wagi do jednego drobnego objawu ani nawet do dwóch czy trzech drobnych objawów. Trzeba rozważyć objawy całego przypadku i dopiero wtedy, gdy objawy kluczowe, cechy charakterystyczne i wszystko inne składają się na pełny, harmonijny obraz leku, odpowiadający całemu obrazowi pacjenta, lek jest właściwy.

Występuje uczucie pustki o godzinie 11 przed południem . Jeśli w ciągu całej doby jest jakaś pora, kiedy odczuwa głód, jest to godzina 11. Wydaje mu się, że nie może doczekać się obiadu.

Pacjenta Sulphur cechuje również to, że w porach, w których zwykle jada, jest bardzo głodny, a jeśli posiłek się opóźnia, staje się słaby i ma nudności. Osoby przyzwyczajone do jedzenia około godziny 12 odczuwają o 11 przed południem zupełną pustkę i głód. Osoby przyzwyczajone do jedzenia około godziny 1 lub 1.30 odczuwają to około godziny 12. U wielu ludzi uczucie zupełnej pustki występuje mniej więcej godzinę przed zwykłą porą posiłku.

W skrócie mocno zaznaczona grupa objawów Sulphur wygląda następująco: uczucie zupełnej pustki i głodu w żołądku o godzinie 11 przed południem, pieczenie podeszew oraz gorąco na szczycie głowy.

Te trzy objawy uważano za sine qua non Sulphur, lecz stanowią one ledwie początek obrazu Sulphur.

Skóra

Niezależnie od wykwitów skórnych, u Sulphur występuje niezdrowy stan skóry.

Skóra nie chce się goić. Drobne rany nadal ropieją; ropnie powstałe pod skórą przekształcają się w małe, sączące jamy z otworami przetokowymi, które przez długi czas przeciekają i wydzielają treść.

Sulphur wywołuje nacieczenie w częściach objętych stanem zapalnym, wskutek czego twardnieją, a stwardnienia te utrzymują się przez lata. Kiedy zapalenie zajmuje ważny dla życia narząd, taki jak płuca, ustrój nie zawsze może znieść to nacieczenie; po zapaleniu płuc pozostają nacieki nazywane zwątrobieniem.

Sulphur wywołuje tę samą skłonność w częściach objętych stanem zapalnym w całym ciele, stąd jego duża przydatność w zwątrobieniu.

Sulphur jest bardzo przydatnym lekiem, gdy po przewlekającej się chorobie pacjent nie reaguje z powodu stanu całego ustroju — stanu psorycznego. Gdy pacjent zbliża się do końca ostrej choroby, staje się słaby i krańcowo wyczerpany. Stan zapalny kończy się ropieniem i nacieczeniami; pacjent jest osłabiony, bardzo zmęczony i wyczerpany oraz ma nocne poty.

Nie powraca do zdrowia po durze brzusznym ani po innej ostrej chorobie. Procesy naprawcze przebiegają powoli, cały ustrój jest ociężały i zmęczony, a po ostrej chorobie nie zostaje przywrócony prawidłowy porządek. Sulphur często okazuje się bardzo przydatny w takich stanach. Wieloletni alkoholicy stają się osłabieni i odczuwają gwałtowne pragnienie alkoholu; nie potrafią zostawić trunków w spokoju. Pragną rzeczy mocnych i ostrych, nie chcą nic jeść, lecz domagają się zimnej wody i napojów alkoholowych. Piją dalej, aż ulegną znacznemu wyczerpaniu, a wówczas pojawiają się ich dolegliwości. Sulphur na pewien czas usuwa to pragnienie alkoholu i wzmacnia pacjenta.

Tkanki zdają się ulegać osłabieniu , tak że nawet bardzo niewielki ucisk powoduje bolesność, niekiedy zapalenie i ropienie. U pacjenta Sulphur łatwo powstają odleżyny, ponieważ krążenie jest słabe. Stwardnienie wskutek ucisku również stanowi wyraźną cechę.

Sulphur ma odciski wskutek ucisku i modzele wskutek ucisku. Zmiany te powstają łatwo. Jeżeli but uciska skórę w dowolnym miejscu, rozwija się duży odcisk albo haluks. Tam, gdzie zęby stykają się z językiem lub innymi częściami jamy ustnej, tworzą się guzki, a te małe guzki z czasem zaczynają wrzodzieć.

Jest to powolny proces, któremu towarzyszą pieczenie i kłucie. Zmiany mogą przejść w schorzenia nowotworowe. Ich rozwój może być przez długi czas opóźniony, po czym mogą nabrać charakteru złośliwego. Rak jest następstwem pewnego stanu organizmu, a stan ten może powstać w wyniku kolejno następujących po sobie stanów. Nie jest to jeden ciągły stan, lecz stan złośliwy może nastąpić po łagodnym. Sulphur usuwa te stany, gdy objawy są zgodne.

Pod działaniem Sulphur obserwujemy wyraźne oznaki zaburzeń żylnych. Jest to lek żylny , obejmujący wiele dolegliwości żył. Żyły wydają się zwiotczałe, a krążenie jest spowolnione. Na twarzy pojawiają się miejscowe zaczerwienienia wskutek nieznacznego podrażnienia, wpływu pogody albo drażnienia przez odzież.

Obrzmienie twarzy. Sulphur ma żylaki; najbardziej zaznaczone są żylaki hemoroidalne — żyły są powiększone, pieką i kłują. Żylaki kończyn. Żyły ulegają nawet owrzodzeniu, pękają i krwawią. Gdy pacjent przechodzi z zimna do ciepłego otoczenia, cierpi z powodu rozszerzenia żył, obrzęku rąk i stóp oraz uczucia pełności w całym ciele.

Pacjent Sulphur chudnie, a szczególną cechą jest wychudzenie kończyn przy rozdętym brzuchu . Brzuch jest wzdęty, z burczeniem, pieczeniem i bolesnością; rozdęciu brzucha towarzyszy wychudzenie wszystkich pozostałych części ciała. Mięśnie szyi, pleców, klatki piersiowej i kończyn zanikają; zanikają również mięśnie brzucha, lecz sam brzuch jest znacznie rozdęty. Taki stan spotyka się w marasmusie, czyli wyniszczeniu.

Podobny stan znajdziecie u Calcarea; u kobiet potrzebujących Calcarea zauważycie znaczne powiększenie, rozdęcie i stwardnienie brzucha przy jednoczesnym zaniku wszystkich pozostałych części ciała.

U Sulphur występują uderzenia gorąca do twarzy i głowy, podobne do tych, których kobiety doznają w okresie klimakterium. Uderzenie gorąca w obrazie Sulphur rozpoczyna się gdzieś w okolicy serca, zwykle określanej jako klatka piersiowa, i chory ma wrażenie, jakby wewnątrz ciała żar unosił się ku twarzy. Twarz staje się czerwona, gorąca i przekrwiona, a na koniec gorąco przechodzi w pot.

Uderzenia gorąca z potem i zaczerwienieniem twarzy; głowa pała gorącem. Niekiedy pacjentka opisuje wrażenie, jakby wewnątrz ciała znajdowała się gorąca para, która stopniowo unosi się ku górze, po czym występuje pot. Czasami zobaczycie kobietę, u której po niewielkich dreszczach następują uderzenia gorąca i czerwone plamy na twarzy; wówczas energicznie się wachluje, nie potrafi wachlować się dostatecznie szybko i chce, aby drzwi oraz okna były otwarte.

Tak przedstawia się Sulphur, lecz także Lachesis i wiele innych leków. Gdy uderzenia rozpoczynają się w klatce piersiowej, w okolicy serca, obraz bardziej odpowiada Sulphur; gdy jednak zaczynają się w plecach albo żołądku, bardziej przypomina Phosphorus .

Wśród innych ogólnych pogorszeń występuje nasilenie wskutek stania w obrazie Sulphur. Wszystkie dolegliwości nasilają się wskutek długotrwałego stania. Stanie jest dla pacjenta Sulphur najtrudniejszą pozycją; podczas stania nasilają się splątanie, zawroty głowy, objawy żołądkowe i brzuszne, uczucie rozszerzenia i pełności żył oraz — u kobiet — ciągnięcie ku dołowi w miednicy. Jeśli pacjentka musi pozostawać na nogach, powinna usiąść albo stale się poruszać. Może chodzić dość dobrze, lecz gorzej się czuje, kiedy stoi nieruchomo.

Nasilenie po śnie odnosi się do wielu dolegliwości Sulphur, zwłaszcza jednak do objawów umysłowych i dotyczących sensorium. Większość dolegliwości Sulphur jest również gorsza po jedzeniu .

Stan pacjenta Sulphur pogarsza się wskutek kąpieli . Obawia się kąpieli. Nie kąpie się i ze względu na swój ogólny stan należy do „wielkiej rzeszy niemytych”. Nie może się wykąpać bez nabawienia się „przeziębienia”.

Dolegliwości dzieci. Małe, umorusane urwisy o brudnych twarzach i skórze, podatne na nocne napady majaczenia, bardzo cierpiące na bóle głowy, mające zaburzenia mózgowe, zagrożone wodogłowiem albo po przebytym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych, potrzebują Sulphur.

Sulphur uporządkuje stan konstytucjonalny, gdy inne leki nie zdołały objąć całego przypadku, ponieważ nie działają dostatecznie głęboko. Jeżeli niemowlę nie rozwija się prawidłowo, kości nie rosną, a ciemiączka zamykają się powoli, właściwym lekiem może być Calcarea carbonica, a Sulphur zajmuje następne miejsce pod względem znaczenia w takim opóźnionym wzrastaniu.

Nie przypuszczalibyście, że pacjent Sulphur jest aż tak nerwowy, lecz jest pełen pobudzenia; łatwo wzdryga się pod wpływem hałasu i budzi się ze snu gwałtownie, jakby usłyszał wystrzał armatni albo zobaczył „zjawę”.

Pacjent Sulphur cierpi na liczne zaburzenia snu. W pierwszej części nocy jest bardzo senny i czasami śpi do godziny 3 nad ranem, lecz od tej pory jego sen jest niespokojny albo nie śpi wcale. Obawia się światła dziennego, chce ponownie zasnąć, a kiedy już zaśnie, z trudem można go obudzić i chce spać do późna rano. Właśnie wtedy wypoczywa najlepiej i śpi najgłębiej. Bardzo niepokoją go przerażające sny i koszmary senne.

Gdy objawy są zgodne, Sulphur okazuje się lekiem zdolnym wyleczyć różę. Nie mamy leku na samą nazwę „róża”, lecz gdy pacjent choruje na różę, a jego objawy odpowiadają objawom Sulphur, możecie go wyleczyć za pomocą Sulphur.

Jeżeli będziecie pamiętać o tym rozróżnieniu, zrozumiecie, co oznacza Homeopatia: leczy pacjenta, a nie nazwę nadaną chorobie.

Pacjent Sulphur jest w całym ustroju nękany napływami krwi, tu i ówdzie wzbierającymi, z uczuciem pełności w głowie, które wcześniej opisaliśmy jako uderzenia gorąca. Lek ten ma wyraźne stany gorączkowe i może być stosowany w ostrych chorobach.

Jest jednym z naturalnych leków dopełniających Aconite . Gdy Aconite odpowiada ostrym zaostrzeniom i je usuwa, Sulphur bardzo często odpowiada konstytucjonalnemu stanowi pacjenta.

Sulphur jest właściwy w najdokuczliwszych „skrofulicznych” dolegliwościach u osób o zrujnowanej konstytucji i wadliwym przyswajaniu. Ma głębokie wrzody o poszarpanych brzegach na kończynach dolnych, wrzody gnuśne i wrzody, które nie chcą ziarninować. Pieką, a niewielka ilość sączącej się z nich wilgoci piecze otaczające części. Jest często wskazany w żylakowych wrzodach, które łatwo krwawią i silnie pieką.

W starych przypadkach dny Sulphur jest przydatnym lekiem. Jest lekiem głęboko działającym i w większości przypadków utrzymuje dnę w obrębie kończyn, ponieważ jego działanie zmierza na zewnątrz, od środka ku obwodowi.

Podobnie jak Lycopodium i Calcarea , Sulphur, właściwie podany w przewlekłych stanach dnawych, w których nie występują znaczne zmiany organiczne, utrzymuje stan reumatyczny w stawach i kończynach.

Sulphur, podobnie jak Silicea , jest niebezpiecznym lekiem, gdy podaje się go w obecności zmian strukturalnych w narządach ważnych dla życia, zwłaszcza w płucach.

Sulphur często goi stare kanały przetokowe i doprowadza stare ropnie do prawidłowego stanu, tak że zaczyna się wydzielać zdrowa ropa — o ile wskazują na niego objawy. Otwiera bardzo powolne, bierne ropnie, w których nic się nie dzieje; zmniejsza objęte stanem zapalnym gruczoły, które są stwardniałe i bliskie ropienia, gdy objawy są zgodne.

Jest jednak lekiem niebezpiecznym w zaawansowanych przypadkach gruźlicy płuc, a jeśli się go podaje, nie należy przepisywać najwyższych potencji. Jeżeli objawy są bardzo bolesne i uważacie, że trzeba podać Sulphur, zastosujcie 30. albo 200. potencję.

Nie próbujcie powstrzymywać nocnych potów występujących w zaawansowanych stadiach, nawet jeśli objawy pozornie wskazują na Sulphur; w istocie lek ten nie jest wskazany. Leku, który w danym przypadku jest niebezpieczny, nie należy uważać za wskazany, nawet gdy objawy są podobne.

W dawnych przypadkach kiły , gdy na pierwszy plan wysuwa się stan psoryczny, może być potrzebny Sulphur. Sulphur jest rzadko wskazany, kiedy przeważają objawy kiłowe; gdy jednak zostały one stłumione przez Mercury, a choroba jest jedynie utrzymywana w stanie utajenia, Sulphur zneutralizuje działanie Mercury, pozwoli objawom się rozwinąć i przywróci pierwotny stan, aby można go było zobaczyć.

Wielkie szkody wyrządzane przez alopatów wynikają z tego, że chcą oni ukryć wszystko, co istnieje w ustroju; postępują tak, jakby wstydzili się wszystkiego, co należy do rodzaju ludzkiego. Homeopatia natomiast dąży do ujawnienia wszystkiego, co tkwi w naturze ludzkiej, do neutralizowania działania leków, które to ukrywają, oraz do uwalniania tłumionych chorób.

To prawda, że wielu pacjentów nie chce homeopatii, ponieważ nie życzą sobie ujawnienia wysypki kiłowej; nie chcą, by wyszły na jaw dowody ich nierozwagi, lecz homeopatia właśnie do tego dąży. Stany obecne w ustroju ujawnią się pod wpływem właściwego leczenia homeopatycznego. Sulphur wydobywa dolegliwości na powierzchnię, aby można je było zobaczyć. Jest ogólnym antidotum o szerokim działaniu .

Stłumienia: Jest to lek często potrzebny przy stłumieniu wykwitów wskutek zimna i leków, a nawet wskutek Sulphur. Jest to znakomity lek służący ujawnianiu tego, co zostało ukryte; stąd Sulphur znajduje się we wszystkich wykazach leków przydatnych w stłumionych wykwitach oraz we wszystkim, co zostało stłumione przez leki.

Nawet po stłumieniu ostrych wykwitów Sulphur staje się cennym lekiem. W zahamowanej rzeżączce Sulphur jest często lekiem, który wznawia wydzielinę i przywraca stany, które wcześniej spowodowano, że zanikły. Stłumione objawy muszą powrócić, inaczej wyleczenie nie jest możliwe.

Sulphur od początku swej historii, od czasów Hahnemanna i z jego zalecenia, był lekiem, o którym należało pamiętać w przypadku niedostatku objawów, na podstawie których można przepisać lek , czyli przy utajeniu objawów wskutek psory. W tym stanie podawano go z tak wielką korzyścią, że fakt ten przyswoił sobie również lekarz przepisujący rutynowo.

Kiedy leki pozornie (powierzchownie) dobrze wskazane nie działają u pacjenta trwale, a nie można odnaleźć objawów wskazujących lepszy lek, Sulphur rzeczywiście głęboko oddziałuje na ustrój, a po nim inne leki działają lepiej.

Zostało to dobrze potwierdzone doświadczeniem. Zdarza się, że po podaniu leku, który wydaje się dobrze wskazany, nie opanowuje on trwale przypadku; podaje się wówczas kolejny najlepiej wskazany lek, a potem następny — z takim samym wynikiem.

Zaczyna się wtedy zastanawiać, dlaczego tak jest; można jednak zauważyć, że choć przypadek nie wskazuje wyraźnie na Sulphur, to po jego podaniu lek ten tak ściśle odpowiada stanowi leżącemu u podłoża (a tak często jest nim psora), że inne leki zaczynają działać lepiej.

Jest to spostrzeżenie potwierdzane od czasów Hahnemanna przez wszystkich dawnych mistrzów.

Takie postępowanie jest konieczne tylko przy niedostatku objawów, kiedy po długim badaniu przypadku trzeba uciec się do środków, które wydają się najlepsze — środków do pewnego stopnia uzasadnionych, opartych na obserwacji oraz wiedzy o stanach leżących u podstaw ustroju całego rodzaju ludzkiego.

Wiemy, że podłożem tych skąpoobjawowych przypadków jest stan utajony i że jest nim psora, kiła albo sykoza. Gdyby wiadomo było, że chodzi o kiłę, wybralibyśmy główny lek z grupy leków odpowiadających obrazowi kiły.

Gdyby wiadomo było, że chodzi o sykozę, wybralibyśmy główny lek z grupy odpowiadającej obrazowi sykozy. Sulphur stoi na czele wykazu leków odpowiadających obrazowi psory leżącej u podłoża; jeżeli więc wiadomo, że zasadnicza konstytucja jest psoryczna, a przypadek pozostaje zamaskowany, Sulphur ujawni utajoną przyczynę. Nawet gdy nie działa w sposób bezpośrednio leczniczy, sprawia, że wyłania się pełniejszy obraz objawów. Jak Sulphur ma się do psory, tak Mercurius ma się do kiły, a Thuja do sykozy.

W regionach górnictwa węglowego Pensylwanii osoby pracujące w kopalniach oraz mieszkające w ich pobliżu często potrzebują Sulphur. Wiemy, że węgiel nie składa się z Sulphur; zawiera wiele innych składników, lecz osoby mające styczność z węglem często potrzebują Sulphur. Osoby stale mielące kaolin i różne surowce używane do produkcji porcelany, a także pracownicy obrabiający kamień, szczególnie często potrzebują Calcarea i Silicea , natomiast pracujący w kopalniach węgla często potrzebują Sulphur.

Pacjenci ci wyglądają jak pacjenci Sulphur; mają charakterystyczny dla niego wygląd i nawet gdy ich objawy są umiejscowione oraz wskazują na inne leki, leki te nie zadziałają skutecznie, dopóki nie poda się dawki Sulphur; potem poprawa postępuje.

Niektórzy uważają, że dzieje się tak dlatego, iż w węglu znajduje się bardzo dużo Sulphur. Możemy snuć na ten temat tyle teorii, ile tylko zechcemy, nie powinniśmy jednak nabierać zwyczaju neutralizowania niskich potencji wysokimi.

Metodę tę należy stosować jedynie jako dernier ressort . Kiedy nie ma objawów wskazujących lek, przychodzi czas na eksperymentowanie, lecz jest ono uzasadnione tylko w rękach odpowiedniego lekarza, ponieważ taki człowiek zna granice. Wie, jak podawać lek. W każdym przypadku kieruje się objawami w takim zakresie, w jakim się one ujawniają.

W stanach zapalnych w obrazie Sulphur widuje się purpurowe zabarwienie części objętych stanem zapalnym oraz zastój żylny.

Odra , której wykwity pojawiają się z takim purpurowym zabarwieniem, bardzo często wymaga Sulphur.

Sulphur jest znakomitym lekiem w odrze.

Rutyniarz może sobie całkiem dobrze radzić z tą chorobą, stosując Pulsatilla i Sulphur, sporadycznie potrzebując Aconite i Euphrasia . Sulphur szczególnie korzystnie zmieni przebieg przypadku, gdy skóra jest ciemna, sinawa, a wykwity odrowe nie pojawiają się. To purpurowe zabarwienie można zobaczyć w dowolnej okolicy: w róży, przy bolesności gardła, często na przedramionach, nogach i twarzy.

Straszne następstwa szczepienia często leczy Sulphur. Pod tym względem konkuruje z Thuja i Malandrinum .

Umysł

W stanie psychicznym, który odsłania prawdziwego człowieka i ukazuje jego rzeczywistą naturę wewnętrzną, widzimy, że Sulphur wypacza jego uczucia, doprowadzając go do bardzo wyraźnego egoizmu.

Nie liczy się z niczyimi życzeniami ani pragnieniami poza własnymi. Wszystko, co rozważa, ma służyć jego własnej korzyści. Ten egoizm przenika pacjenta Sulphur. Brak mu wdzięczności.

Wyraźną cechą jest również mania filozoficzna. Monomania polegająca na badaniu rzeczy dziwnych i abstrakcyjnych, spraw okultystycznych, rzeczy wykraczających poza ludzką wiedzę; zgłębianie różnych zagadnień bez żadnej podstawy do rozumowania; rozwodzenie się nad sprawami dziwnymi i osobliwymi.

Sulphur uleczył takie kolejne wywodzenie jednej rzeczy z drugiej w poszukiwaniu pierwszej przyczyny. Uleczył pacjentkę, która nie robiła nic poza rozmyślaniem, co spowodowało to, tamto i jeszcze coś innego; w końcu wywodziła wszystko od Opatrzności Bożej, po czym pytała:

„Kto stworzył Boga?”

Siedziała w kącie, licząc szpilki, dziwiła się i roztrząsała nierozwiązywalne pytanie: „Kto stworzył Boga?”

Pewna kobieta nie mogła zobaczyć żadnego wytworu pracy ludzkiej, nie pytając, kto go wykonał. Nie zaznawała spokoju, dopóki nie dowiedziała się, który człowiek go wykonał; potem chciała wiedzieć, kim był jego ojciec. Siadała i zastanawiała się, kim ten człowiek był, czy był Irlandczykiem, i tak dalej.

Jest to cecha Sulphur. To taki rodzaj rozumowania, który nie daje żadnej nadziei na odkrycie ani możliwości uzyskania odpowiedzi. Nie jest to filozofia mająca podstawę i pozwalająca prowadzić dalsze dociekania — rozumowanie tworzące logiczny ciąg i dotyczące rzeczy prawdziwych — lecz fanatyczna filozofia pozbawiona podstaw, przy której człowiek sam siebie wyczerpuje.

Sulphur ma niechęć do prowadzenia spraw w uporządkowany sposób, niechęć do rzeczywistej pracy i niechęć do pracy systematycznej. Pacjent Sulphur jest swego rodzaju geniuszem wynalazczym . Kiedy jakaś idea opanuje jego umysł, nie jest w stanie się jej pozbyć.

Podąża za nią i podąża, aż w końcu przypadkiem wpada na jakieś rozwiązanie; często właśnie w taki sposób powstają wynalazki. Taki jest pacjent Sulphur. Często jest niewykształcony, lecz wyobraża sobie, że jest wielkim człowiekiem; gardzi wykształceniem, ludźmi pióra i ich osiągnięciami oraz dziwi się, dlaczego każdy nie dostrzega, że stoi on ponad wykształceniem. Innym razem pacjent popada w melancholię religijną , rozmyślając nie nad racjonalną religią, lecz nad niedorzecznymi wyobrażeniami o sobie. Modli się stale i bez przerwy, zawsze przebywa w swoim pokoju i jęczy z rozpaczy. Sądzi, że przez grzech zaprzepaścił swój czas łaski.

Pacjent potrzebujący Sulphur często znajduje się w stanie otępienia i splątania umysłu , z niemożnością zebrania myśli i idei oraz brakiem koncentracji. Siedzi i rozmyśla, lecz nie potrafi przez dłuższy czas utrzymać uwagi na jednej rzeczy ani nie podejmuje wysiłku, by skupić na czymkolwiek umysł. Rano budzi się z otępieniem umysłu, uczuciem pełności w głowie i zawrotami głowy. Zawroty głowy na świeżym powietrzu. Na świeżym powietrzu pojawia się katar z uczuciem pełności w głowie i otępieniem, prowadzącymi do splątania umysłu.

W książkach znajduje się szeroko rozpowszechnione określenie.

„Nierozumna szczęśliwość i duma; sądzi, że posiada piękne rzeczy; nawet łachmany wydają się piękne”.

Stan taki występował u obłąkanych, a także u osób, które poza tą jedną ideą nie przejawiały obłędu w żaden inny sposób.

Pacjent Sulphur ma niechęć do zajęć zawodowych . Siedzi bezczynnie i pozwala żonie przyjmować pranie oraz „zapracowywać się do zdarcia paznokci”, by go utrzymać; uważa, że tylko do tego się nadaje.

Pacjent Sulphur zdaje się pozbawiony wszelkiej ogłady. Sulphur jest całkowitym przeciwieństwem wszystkiego, co pedantyczne i przesadnie schludne. Arsenicum jest typowym pacjentem pedantycznym, a te dwa leki stanowią przeciwstawne skrajności. Arsenicum chce, aby jego ubranie było schludne i czyste, aby wszystko równo wisiało na kołkach, wszystkie obrazy były prawidłowo zawieszone na ścianie, a wszystko pozostawało schludne i ładne; stąd pacjenta Arsenicum nazywano „pacjentem ze złotą gałką laski” ze względu na jego schludność, pedanterię i czystość.

Pacjent Sulphur jest całkowitym przeciwieństwem tego wszystkiego.

„Nie ma ochoty na nic: na pracę, przyjemność, rozmowę ani ruch; gnuśność umysłu i ciała”.

„Przesyt życiem; pragnienie gnuśności umysłu i ciała”.

„Przesyt życiem; pragnienie śmierci”.

„Zbyt leniwy, by się poderwać, i zbyt nieszczęśliwy, by żyć”.

„Lęk przed myciem (u dzieci)”.

Tak, będą głośno płakać, jeśli trzeba je umyć. Pacjent Sulphur obawia się wody i przeziębia się po kąpieli.

Co do jego związków z innymi lekami, Sulphur nie powinien być podawany bezpośrednio przed Lycopodium . Należy do grupy leków stosowanych rotacyjnie: Sulphur, Calcarea, Lycopodium .

Najpierw Sulphur, potem Calcarea, następnie Lycopodium , a potem ponownie Sulphur, ponieważ dobrze działa po Lycopodium. Sulphur i Arsenicum są również ze sobą powiązane.

Bardzo często przez pewien czas prowadzi się przypadek za pomocą Sulphur, następnie trzeba przez jakiś czas podawać Arsenicum, a potem powrócić do Sulphur. Sulphur dobrze działa po większości leków ostrych.

Pacjentowi Sulphur dokuczają silne zawroty głowy . Kiedy wychodzi na świeże powietrze albo przez dłuższy czas stoi, zaczyna odczuwać zawroty głowy. Po porannym obudzeniu czuje otępienie w głowie, a gdy wstaje, ma zawroty głowy.

Czuje się otępiały i zmęczony, sen nie daje mu wypoczynku i „ wszystko wiruje.” Potrzebuje trochę czasu, aby odzyskać równowagę. Po śnie powoli dochodzi do siebie. Widzimy tu pogorszenie po śnie i podczas stania.

Głowa

Głowa dostarcza wielu objawów.

Chory typu Sulphur cierpi na okresowe bóle głowy z nudnościami; zastoinowe bóle głowy, uczucie silnego przekrwienia z oszołomieniem, któremu towarzyszą nudności i wymioty. Ból głowy z nudnościami raz w tygodniu lub co dwa tygodnie — charakterystyczne pogorszenie w cyklu siedmiodniowym.

Większość bólów głowy pojawiających się w niedzielę u pracujących mężczyzn leczy Sulphur. Można łatwo dociec przyczyny. Niedziela jest jedynym dniem, w którym chory nie pracuje; rano śpi dłużej, a wstaje z bólem obejmującym całą głowę, z otępieniem i przekrwieniem. Zajęcie i aktywność zapobiegają bólowi głowy w ciągu tygodnia.

Inni miewają okresowe bóle głowy co siedem do dziesięciu dni, z nudnościami i wymiotami żółcią. Może też występować ból głowy trwający dwa lub trzy dni — ból zastoinowy. Ból głowy z nudnościami, lecz bez wymiotów, albo ból głowy z wymiotami żółcią. Ból głowy nasila się przy schylaniu się, a na ogół łagodnieje w ciepłym pomieszczeniu i po zastosowaniu ciepła; nasila się od światła, stąd pragnienie zamknięcia oczu i udania się do ciemnego pokoju; nasila się od wstrząsów oraz po jedzeniu.

Cała głowa jest wrażliwa, oczy są czerwone i często występuje łzawienie, z nudnościami i wymiotami. Bóle głowy pojawiają się czasem u osób stale cierpiących z powodu silnego gorąca na szczycie głowy; wierzch głowy jest gorący i piecze, a chory chce, aby przykładano tam zimne okłady. Bóle głowy związane z tym gorącem często łagodnieją od zimna, lecz poza tym dolegliwości głowy łagodnieją w ciepłym pomieszczeniu.

Głowa wydaje się otępiała i niekiedy chory nie może myśleć. Każdy ruch nasila dolegliwości; gorzej jest po jedzeniu i piciu, gorzej po wypiciu zimnych napojów, które trafiają do żołądka, a lepiej po gorących napojach. Podczas bólu głowy twarz jest nabiegła krwią — jaskrawoczerwona. Bóle głowy u osób o twarzy czerwonej, brudnej lub ziemistej, z zastojem żylnym w obrębie twarzy; oczy i skóra są przekrwione; twarz jest obrzękła i nosi cechy zastoju żylnego.

Sulphur jest przydatny u osób, które rano wstają z bólem i zawrotami głowy oraz czerwoną twarzą; u osób mówiących, że wiedzą, iż któregoś razu w ciągu dnia dostaną bólu głowy, ponieważ już rano odczuwają silne rozpieranie twarzy, twarz jest czerwona, a oczy zaczerwienione.

Przed wystąpieniem bólu głowy pojawia się migotanie przed oczami, migotanie barw. Błyski, gwiazdy, zęby piły i zygzaki zapowiadają ból głowy. W niektórych znanych mi bólach głowy typu Sulphur przed oczami pojawia się osobliwy obraz: ustawiona ukośnie figura romboidalna, z zębami piły na górnym brzegu i wnętrzem wypełnionym plamkami.

Czasami figurę tę widzi się po jednej stronie obserwowanego przedmiotu, czasami po drugiej, lecz jest ona równie wyraźnie widoczna obojgiem oczu jednocześnie.

Zęby piły są błyskami światła, a podstawa figury staje się coraz ciemniejsza, aż pojawiają się wszystkie barwy tęczy. Ilekroć chory rozstroi sobie żołądek, ma to osobliwe widzenie. Czasami występuje ono rano po jedzeniu, czasami w południe po jedzeniu. Pojawia się również wtedy, gdy wieczorem jest głodny i odkłada posiłek. Zygzaki te bardzo często występują wraz z owym ssącym uczuciem zupełnej pustki w żołądku.

Taki sam stan, z podobnymi zygzakami i migotaniem przed bólem głowy, występuje zarówno w Natrum muriaticum, jak i Psorinum. Zjawiska te zapowiadają bóle głowy. Zygzaki, migotania, iskry, gwiazdy i nieregularne kształty pojawiają się okresowo przed oczami i mogą utrzymywać się około godziny. W głowie występuje silne tętnienie. Bóle głowy rano oraz pojawiające się w południe. Występują również wspomniane już bóle głowy, które zaczynają się po wieczornym posiłku i nasilają w ciągu nocy, nie pozwalając spać.

Skóra głowy: na zewnętrznej powierzchni głowy świąd jest nie do opisania; stały świąd, świąd po rozgrzaniu się w łóżku.

Jest gorzej od ciepła łóżka, a jednak także gorzej od zimna. Swędzące wykwity; wykwity łuszczące się, wilgotne i suche; pęcherzyki, krosty, pustule i czyraki; ogólnie wykwity na skórze głowy. We włosach dużo łupieżu, występuje też wypadanie włosów. Ciemiączka zamykają się powoli.

„Wilgotny, cuchnący wykwit na szczycie głowy, wypełniony ropą, zasychający w strupy podobne do miodu. Tinea capitis.”

„Wilgotny, cuchnący wykwit z gęstą ropą i żółtymi strupami, krwawiący i piekący.”

Włosy suche, wypadające itd.

Lek ten ma wiele objawów, które dawniej nazwano by skrofulicznymi, lecz które rozpoznajemy jako psoryczne. Każde „ przeziębienie ” ma skłonność do umiejscawiania się w oczach. Wydzielina śluzowa i ropna z oczu. Owrzodzenie i zgrubienie powiek, powieki wywinięte na zewnątrz lub do wewnątrz, utrata rzęs; zaczerwienienie i stan podrażnienia.

Oczy

Gdybyśmy zatem powiedzieli: „dolegliwości oczu u chorego typu Sulphur”, objęłoby to wszelkiego rodzaju choroby oczu.

Sulphur ma rozległą symptomatologię oczną. Objawy oczne z wykwitami na twarzy i skórze głowy oraz świądem skóry, zwłaszcza po rozgrzaniu się w łóżku. Nieżytowe objawy oczne nasilające się od mycia.

Jeżeli nie tylko dolegliwości oczu nasilają się od kąpieli, lecz także sam chory czuje się po niej gorzej i obawia się kąpieli, a ponadto ma świąd nasilający się od ciepła łóżka, skłonność do przewlekłych bólów głowy z nudnościami oraz gorąco na szczycie głowy, to przy takich objawach towarzyszących wszelkie jego dolegliwości oczu, bez względu na ich rodzaj, zostaną wyleczone przez Sulphur. Sulphur leczył zaćmę i zapalenie tęczówki, stany zapalne i zmętnienia oraz wszelkiego rodzaju „ omamy wzrokowe ” (występujące z bólami głowy).

„Migotanie przed oczami” (jak opisano).

„Drobne ciemne punkciki; ciemne punkty i plamy; czarne muszki zdają się unosić niedaleko oczu; światło gazowe lub lampy wydaje się otoczone aureolą” itd.

Przed oczami pojawia się bardzo wiele takich osobliwych obrazów, lecz wszystkie występują u osób o konstytucji Sulphur.

„Palące gorąco w oczach, bolesne szczypanie.”

Każde „przeziębienie” umiejscawia się w oczach, tj. gdy objawy oczne już występują, nasilają się, a gdy ich nie ma, każde „przeziębienie” je wywołuje.

Uszy

Uszy są podatne na nieżyt.

Z objawów ogólnych dowiedzieliście się, że stan nieżytowy jest bardzo wyraźną cechą Sulphur. Nie zostaje oszczędzona żadna błona śluzowa ciała; ze wszystkich pojawiają się obfite wydzieliny nieżytowe, czasami ropne, a czasami krwawe. Oczy i uszy nie są wyjątkiem.

Stan nieżytowy postępuje u chorego, aż prowadzi do głuchoty. Zgrubienie błony śluzowej i błony bębenkowej. Wszelkiego rodzaju dziwne dźwięki w uchu, aż do utraty słuchu. Gdy zaszły już zmiany strukturalne i pojawiła się głuchota, nawet jeśli samej głuchoty nie można wyleczyć, można wyleczyć chorego.

Kiedy chory chce wiedzieć, czy można wyleczyć jego głuchotę, nigdy nie można mu tego z góry powiedzieć. Wiele zmian znajduje się w uchu środkowym, a ponieważ nie można go zbadać, nie wiadomo, jak rozległe zaszły tam zmiany strukturalne. Można jedynie powiedzieć, że będzie to można ustalić, jeśli uda się dostatecznie wyleczyć chorego. Jeżeli zmiany strukturalne nie są zbyt rozległe, znikną po wyleczeniu chorego.

Jeżeli części wewnętrzne zostały zniszczone, jeżeli występuje suchy, zanikowy nieżyt ucha środkowego, trudno oczekiwać jego odtworzenia. Ucho środkowe zostało zniszczone; części niezbędne do czucia nie odbierają już bodźców, ponieważ uległy zanikowi. Z chorym można rozmawiać jedynie o perspektywach wyleczenia jego samego .

Nie dopuszczajcie do siebie myśli o leczeniu narządu. Odrzucajcie tę myśl tak dalece, jak to możliwe, a gdy ludzie chcą, abyście umiejscowili chorobę w narządach, zachowajcie milczenie, ponieważ chory jest tylko pacjent jako całość.

Myślcie możliwie dużo o chorym człowieku, a możliwie mało o nazwie choroby lub zmianach patologicznych w narządach. Kiedy więc chorzy mówią:

„Doktorze, czy może pan wyleczyć mój słuch?”, odpowiedzcie im:

„Najpierw trzeba wyleczyć pana. Pierwszą i najważniejszą rzeczą jest wyleczenie pana.”

Wyleczcie chorego, a dopiero później okaże się, co można zrobić dla ucha i słuchu. Utrzymuje to umysł lekarza we właściwym nastawieniu i jego relację z chorym we właściwym porządku. Gdybyście przez cały czas mówili o uchu, chory zamęczyłby was pytaniami o swoje ucho.

„Kiedy wreszcie zrobi pan coś dla mojego ucha? Kiedy zacznę słyszeć?”

Od początku należy przyjąć, że leczeniu podlega cały chory. Pamiętajcie najpierw o chorym i pozwólcie mu to zrozumieć. Należy odradzać choremu udawanie się do specjalisty chorób uszu, chyba że dostępny jest homeopata.

Leczyć należy chorobę całego organizmu. Nie istnieje dolegliwość ucha, którą można by rozpatrywać w oderwaniu od stanu konstytucyjnego samego chorego. Sulphur ma „częste zatykanie uszu, zwłaszcza podczas jedzenia lub wydmuchiwania nosa”.

„Dźwięki w uszach.”

Zapalenia różnego rodzaju. Wydzieliny z uszu u chorego typu Sulphur.

Widzicie, że unikałem stwierdzenia, iż Sulphur jest lekiem na uszy. Często wyleczycie chorych z tych „ chorób miejscowych ”, jeżeli dobierzecie leki dla samych chorych, chociaż objawy miejscowe nigdy nie doprowadziłyby was do danego leku.

Nie pomyślelibyście o Sulphur na podstawie samej dolegliwości ucha ani samego wypadania macicy; a jednak chory potrzebuje Sulphur i po podaniu tego leku ze zdumieniem obserwujecie, jak narządy wracają do porządku, gdy uporządkowana zostanie konstytucja chorego.

Od czasu do czasu lekarz przepisuje leki na bóle umiejscowione tu i ówdzie w ciele, po czym ponosi porażkę. Przeszukuje całą materia medica, aby znaleźć jakiś szczególny rodzaj bólu przypominający ból chorego. Powinniście leczyć chorego i nie zaprzątać sobie głowy błahymi bólami.

Jeżeli chcecie, pomińcie taki ból, lecz znajdźcie lek dla chorego. Jeśli ból ten mieści się w obrazie leku — bardzo dobrze; jeśli nie, nie przejmujcie się nim. Nie zajmujcie się drobnymi objawami. Podczas leczenia chorego możecie nawet pominąć najbardziej wydatny objaw kluczowy .

Niekiedy ten szczególny ból jest jedynym objawem, którego wyleczenia chory pragnie; jeśli jednak jest to objaw dawny, ustąpi jako ostatni. W takich okolicznościach chory będzie was zamęczał pytaniami, kiedy ból zostanie wyleczony, lecz jeśli rozumiecie tę kwestię, nie będziecie oczekiwać, że ból ustąpi za pierwszym razem; jeśli go uśmierzycie, będziecie wiedzieć, że popełniliście błąd, ponieważ wszystkie późniejsze objawy powinny ustąpić najpierw .

Aby zatrzymać chorego w leczeniu, czasami trzeba powiedzieć:

„Ten objaw nie może zostać wyleczony jako pierwszy; najpierw ustąpią natomiast drobne objawy, na których niewiele panu zależy.”

Zatrzymacie taką pacjentkę na całe życie po prostu dlatego, że powiedzieliście prawdę, ponieważ pokazaliście jej, że wiecie . W ten sposób uczciwie zdobywa się pacjentów.

Nos

Nieżytowe dolegliwości nosa są w Sulphur niezwykle dokuczliwe.

„Przed nosem zapach jak przy starym nieżycie”; nos u chorego typu Sulphur jest tak dokuczliwy, a stan nieżytowy tak uciążliwy, że zapachy przyprawiają chorego o mdłości. Wydaje mu się, że czuje zapach własnego nieżytu i że inni również go czują. Zapach starej wydzieliny nieżytowej lub brudnych rzeczy wywołuje u niego ciągłe nudności. Ma skłonność do katarów; stałe kichanie, zatkanie nosa. W rubryce kataru czytamy: „ obfity, wodnisty wyciek, jak woda sącząca się z nosa.”

Wszystkie wydzieliny z nosa są żrące i piekące.

Taki stan występuje w Sulphur. Za każdym razem, gdy chory się „ przeziębi”, pojawia się katar. Nie może się kąpać, przegrzać, wejść do zimnego miejsca ani nadmiernie wysilić bez nabawienia się tego „ przeziębienia nosa”.

Zmiany pogody wywołują nowy napad. U wielu spośród tych starszych ludzi, którzy mają zwyczaj przyjmować wiosną duże ilości Sulphur na czyraki i jako wiosenną kurację oczyszczającą, obserwowałem, że przez resztę roku cierpią na katar i rozmaite dolegliwości Sulphur.

Jeśli uda się wam odszukać kilku takich starych zwolenników Sulphur, zobaczycie bardzo dobry obraz Sulphur, interesujący dla lekarza homeopaty. Taki chory ma również skłonność do krwawień z nosa, suchych owrzodzeń i strupów w nosie.

Twarz

Dość dokładnie opisałem już ogólny wygląd twarzy u Sulphur, lecz musimy szczególnie pamiętać o zastoju żylnym, brudnym wyglądzie, czerwonych plamach, chorobliwym wyglądzie i pozornej pełnokrwistości. Twarz zmienia się z bladej w czerwoną; jest blada, lecz łatwo zmienia wygląd, czerwienieje pod wpływem wzburzenia, w ciepłym pomieszczeniu i wskutek niewielkiego pobudzenia, a szczególnie rano. Wykwity na twarzy.

Okresowe neuralgie o niezwykle gwałtownym charakterze, zwłaszcza po prawej stronie twarzy. Długotrwałe i uporczywe neuralgie prawostronne. Utrzymujące się neuralgie u osób mieszkających w klimacie malarycznym, gdy krótko działające leki podawane na neuralgię, takie jak Belladonna i Nux vomica , tylko na krótko łagodziły cierpienie. Jeżeli po zbadaniu całego przypadku okaże się, że jest to pacjent Sulphur, Sulphur trwale wyleczy neuralgię.

Sulphur leczy różę twarzy. W obrazie Sulphur róża rozpoczyna się po prawej stronie twarzy i wokół prawego ucha; prawe ucho jest znacznie obrzęknięte, a zmiana rozprzestrzenia się powoli, postępuje ospale i ma niezwykle purpurową barwę. Od całego chorego bije przykry odór, a on sam wygląda na brudnego; mimo mycia jego skóra jest pomarszczona, wyschnięta i przypomina suszoną wołowinę.

Sulphur nie jest tak odpowiedni w przypadkach rozpoczynających się szybko i bardzo gwałtownie, z pęcherzykami i ogromnymi pęcherzami; odpowiada natomiast przypadkom, w których początkowo na twarzy pojawia się plamista, ciemnoczerwona plama, nieco dalej następna, a potem kolejna, po czym wszystkie jak gdyby zlewają się ze sobą i po mniej więcej tygodniu rozwija się powoli postępujący stan różycowy. Żyły wydają się rozdęte, a chory przechodzi w stan zbliżony do utraty przytomności.

Zadziwi was, czego Sulphur może dokonać w takim przypadku, rozwijającym się powoli, jak gdyby brakowało sił życiowych potrzebnych do jego pełnego rozwoju — w powolnym, ospałym zapaleniu różycowym. Natomiast gdy chodzi o Arsenicum, Apis lub Rhus tox , zmiana rozprzestrzenia się szybko. W obrazach Arsenicum i Apis piecze jak ogień, a w obrazie Rhus na plamach różycowych występują pęcherze.

Cała twarz chorego Sulphur bywa pokryta ogniskami wilgotnych, łuszczących się, swędzących wykwitów wypryskowych. Crusta lactea, obejmująca skórę głowy i uszy, z wilgotną wydzieliną i grubymi, żółtymi, nawarstwiającymi się strupami oraz silnym świądem, nasilającym się po rozgrzaniu w łóżku. Dziecko śpi bez przykrycia. Jeżeli swędzą miejsca zakryte, świąd nasila się, gdy się rozgrzeją. Wykwitom tym towarzyszą choroby oczu oraz nieżytowe schorzenia oczu i nosa.

Pacjent Sulphur ma grube nawarstwienia na wargach, wargi pokryte strupami i spierzchnięte, a także pęknięcia wokół warg i w kącikach ust. Ślina wycieka z ust, pozostawiając czerwone smugi. Wykwity ze świądem i pieczeniem w dolnej części twarzy. Wykwity opryszczkowe wokół ust. Wszystkie pieką i ulegają nadżarciu pod wpływem płynów z jamy ustnej. Wokół żuchwy występuje obrzmienie gruczołów. Obrzmienie i ropienie gruczołów podżuchwowych; obrzmienie ślinianek przyusznych. Węzły chłonne szyi są powiększone.

Zęby i jama ustna: W konstytucji Sulphur zęby zaczynają się ruszać; dziąsła cofają się od zębów, krwawią i pieką.

Zęby próchnieją. W jamie ustnej i na języku panuje ogólnie niezdrowy stan. Nieprzyjemny smak i obłożony, cuchnący język. Owrzodzenia jamy ustnej i pieczenie w owrzodzeniach. Afty pieką i kłują. Białe plamy w jamie ustnej.

Sulphur jest bardzo użytecznym lekiem w bolesnych zmianach jamy ustnej u niemowląt karmionych piersią oraz w podobnych zmianach występujących u matki w okresie laktacji. W jego obrazie występują również głęboko położone wrzody fagedeniczne, szerzące się na wewnętrznej powierzchni policzka. Na języku oraz po bokach jamy ustnej, w miejscach uciskanych przez chore zęby, tworzą się osobliwe małe guzki.

Kiedy guzki te pojawiają się wzdłuż brzegu języka, są tak bolesne, że chory nie może mówić ani przełykać. Musi żywić się substancjami, które może przyjmować bez poruszania językiem. Niekiedy zajmują cały język i nawet wtedy, gdy mają łagodny charakter, nazywano je zmianami rakowymi.

Gardło

Sulphur jest wspaniałym lekiem na przewlekłą bolesność gardła, gdy objawy są zgodne z jego obrazem.

Stary pacjent Sulphur cierpi, jak już powiedziano, na ogólny stan nieżytowy i taki też charakter mają objawy gardłowe. Stan nieżytowy może postępować aż do owrzodzenia. Migdałek jest powiększony i ma purpurowy wygląd utrzymujący się przez tygodnie i miesiące; występuje ogólna bolesność gardła i jego bolesna nadwrażliwość. Obraz obejmuje jednak również ostry ból gardła. Sulphur jest szczególnie użyteczny w zapaleniu migdałka z ropieniem, gdy ma on purpurowy, żylny wygląd, a zapalenie nie jest jaskrawoczerwone.

Purpurowa , ciemna barwa jest szczególnie charakterystyczna dla Sulphur. Często występują pieczenie w gardle, ból kłujący, uczucie otarcia, szczypanie, zapalenie i utrudnione połykanie. Lek ten wyleczył błonicę.

Apetyt, pragnienia i niechęci omówiłem już dostatecznie w objawach ogólnych. Pacjenci Sulphur są najczęściej dyspeptykami, którzy nie potrafią strawić niemal niczego. Aby zaznać choć odrobiny komfortu, muszą żywić się najprostszymi pokarmami; nie są w stanie strawić niczego, co przypomina zwykłą dietę.

Żołądek *: * jest wrażliwy na dotyk; przed porami posiłków występuje uczucie zupełnej pustki połączone z głodem.

Pacjent Sulphur nie może długo pozostawać bez jedzenia; robi mu się słabo, niemal mdleje. Wielkie uczucie ciężkości w żołądku po zjedzeniu choćby niewielkiej ilości, po mięsie albo po pokarmach, których strawienie wymaga zdrowego żołądka.

Wówczas zaczyna cierpieć z powodu bólu. Opisuje bóle żołądka jako bóle palące i znaczną bolesność; ma chorobliwe odczucie w żołądku, szczypanie oraz uczucie otarcia w żołądku. Opisuje to doznanie następująco:

„Ból żołądka po jedzeniu.

Uczucie ciężaru w żołądku po jedzeniu” itd.

Żołądek Sulphur jest słaby i trawi powoli. Następstwem zaburzeń żołądkowych są kwaśne i żółciowe wymioty. Kwaśny smak w ustach wskutek podchodzenia kwasów z żołądka.

Wątroba: jest narządem sprawiającym bardzo wiele kłopotów.

Występują jej powiększenie i stwardnienie, ze znaczną bolesnością, uciskiem i dokuczliwymi dolegliwościami. Wraz z przekrwieniem wątroby w żołądku pojawiają się jego zwykłe objawy albo — jeśli już były obecne — ulegają nasileniu. U chorego rozwija się żółtaczka, z uczuciem nabrzmienia lub pełności wątroby i tępym pobolewaniem w jej okolicy.

Ma skłonność do kamieni żółciowych; okresowo pojawiają się bóle rwące w okolicy dróg żółciowych, którym towarzyszy znaczne nasilenie ziemistego, żółtawego zabarwienia skóry.

Pacjent wątrobowy Sulphur cierpi z powodu przewlekłego ziemistego, żółtawego zabarwienia skóry, które na przemian nasila się i słabnie. Kiedy pacjent ten „zaziębia się”, dolegliwość umiejscawia się w wątrobie; każde „zaziębienie”, każda kąpiel i każda zmiana pogody nasilają objawy wątrobowe, a kiedy te stają się gorsze, inne dolegliwości słabną. Stan ten lokalizuje się w postaci napadów żółciowych wymiotów oraz napadów „żółciowych bólów głowy”, jak nazywa je chory.

Czasami stolec jest czarny jak smoła, innym razem zielony i gęsty, a niekiedy biały. Te rodzaje stolca występują naprzemiennie i zmieniają się wraz z nabrzmieniem wątroby; chory ma również skłonność do kamieni żółciowych.

Brzuch

Pacjent Sulphur cierpi z powodu znacznego rozdęcia brzucha, przewalania się w brzuchu i bolesności brzucha.

Nie może stać, ponieważ trzewia jamy brzusznej tak bardzo opadają; wydaje się, jakby miały wypaść. Występują uczucie otarcia, bolesność, rozdęcie i pieczenie wraz z biegunką — z przewlekłą biegunką — po czym stan postępuje ku poważniejszym zaburzeniom, ku zmianom gruźliczym w jamie brzusznej. Węzły chłonne krezkowe ulegają nacieczeniu gruźliczemu. Wykwitom na brzuchu towarzyszy nocny świąd, nasilający się po rozgrzaniu w łóżku. Po bokach tułowia pojawia się półpasiec, który zdaje się zmierzać do opasania całego ciała.

Jest on również pacjentem cierpiącym na wzdęcia . Występują obfite odbijania, znaczne rozdęcie, głośne burczenie i oddawanie gazów. Miewa napady kolki bez oddawania gazów; gazy pozostają uwięzione. Straszliwe napady kolki, bóle tnące i rwące, które nie ustępują w żadnej pozycji; pieczenie i szczypanie w całym brzuchu oraz bolesność jelit.

Nieżyt całego przewodu jelitowego. To, co chory wymiotuje, jest kwaśne i szczypie w jamie ustnej, a to, co wydala przez odbyt, jest gryzące i powoduje uczucie otarcia okolicznych tkanek. Płynny stolec piecze podczas oddawania; silne pieczenie występuje także przy oddawaniu wilgotnych gazów. Chory często odczuwa potrzebę wypróżnienia, lecz siedząc przy oddawaniu stolca, wydala tylko odrobinę płynu albo nieco wilgoci z gazami. Płyn ten pali jak rozżarzone węgle, a odbyt staje się otarty i bolesny.

Stolec może być rzadki, żółty, wodnisty, śluzowy, zielony, krwisty i powodujący nadżarcia. Stolec jest cuchnący , często odrażający, o przenikliwym odorze przenikającym całe pomieszczenie, a „zapach stolca wszędzie podąża za chorym, jak gdyby ten się zabrudził”.

Biegunka pojawia się szczególnie rano i najczęściej ogranicza się do godzin przedpołudniowych. Rano wypędza chorego z łóżka; gdy tylko się obudzi i poruszy w łóżku, czuje naglące parcie na stolec i musi się bardzo spieszyć, bo inaczej go nie utrzyma. Z wielkim trudem powstrzymuje wypróżnienie do chwili dotarcia do ustępu.

Ranek jest porą typową, lecz biegunka pojawiająca się o dowolnej porze po północy — od północy do południa — może być biegunką Sulphur. Bardzo rzadko można oczekiwać, że Sulphur wyleczy biegunkę, która zwykle występuje po południu. Sulphur ma pewne wieczorne nasilenia biegunki, ale stanowią one wyjątki; to poranną biegunkę spodziewamy się leczyć za pomocą Sulphur.

Sulphur jest wspaniałym lekiem w cholerze oraz w przypadkach biegunki występujących podczas epidemii cholery, gdy biegunka rozpoczyna się rano. Ma również wielką wartość w czerwonce, kiedy stolec stanowi śluz z domieszką krwi i towarzyszy mu nieustanne bolesne parcie. Podobnie jak w obrazie Mercurius, chory musi długo siedzieć przy oddawaniu stolca z powodu uczucia, jak gdyby nie mógł dokończyć wypróżnienia. Taki jest typowy stan Mercurius: śluzowaty stolec z uczuciem, jak gdyby wypróżnienie nie mogło się zakończyć.

Sulphur często leczy ten stan po niepowodzeniu Mercurius. Jest naturalnym następcą Mercurius, gdy obraz tego ostatniego błędnie zrozumiano i lek podano niewłaściwie. W czerwonce, gdy parcie naglące ma niezwykle gwałtowny charakter, stolec składa się z czystej krwi, a objawom towarzyszy również silne parcie na mocz:

Mercurius corrosivus przynosi najszybszą ulgę. Jeżeli parcie naglące jest mniej gwałtowne, a parcie na mocz nie jest silne albo nie występuje wcale, bardziej naturalnym lekiem jest Mercurius solubilis. Obrazy tych leków są w czerwonce bardzo zbliżone do Sulphur, lecz leki te są wskazane częściej niż Sulphur. U pacjentów Sulphur odpowiednim lekiem na czerwonkę będzie oczywiście Sulphur.

Chory ma skłonność do hemoroidów , zewnętrznych i wewnętrznych; wielkich guzów hemoroidalnych, bolesnych, otartych, piekących i tkliwych, które krwawią i szczypią przy oddawaniu płynnego stolca.

Objawy moczowe: oraz objawy ze strony pęcherza moczowego i męskich narządów płciowych , łączą się, tworząc bardzo ważną grupę w obrazie Sulphur.

Występuje nieżytowy stan pęcherza moczowego, stałe parcie na mocz oraz pieczenie i szczypanie podczas oddawania moczu. Przepływający mocz parzy cewkę moczową, a szczypanie jest tak silne, że utrzymuje się długo po oddaniu moczu. Lek jest wskazany u osób o wyniszczonej konstytucji, u starych wynalazców i starych filozofów prowadzących siedzący tryb życia, którzy cierpią z powodu powiększenia gruczołu krokowego. Pieczenie w cewce moczowej podczas odpływu moczu i po nim oraz wydzielina z cewki moczowej przypominająca rzeżączkę, będąca jednak w istocie przewlekłym stanem nieżytowym.

Śluz w moczu, czasem ropa. W dawnych przypadkach przewlekłego wycieku z cewki moczowej, u starych, wyniszczonych chorych, gdy zwykłe leki na rzeżączkę oraz leki szczególnie odpowiadające samej wydzielinie przynoszą jedynie ulgę; gdy sam chory jest pacjentem typu Sulphur.

Taki chory przebył rzeżączkę i był leczony lekami dobranymi do nowego obrazu, do samej wydzieliny, lecz następnie rozwija się nieżytowy stan cewki moczowej, z pieczeniem w cewce, obrzmieniem jej ujścia oraz zaczerwienionym, obrzękniętym i wydętym ujściem; gromadzi się tylko jedna kropla, zaledwie wystarczająca, by zabrudzić bieliznę, i stan ten trwa tydzień po tygodniu, niekiedy przez lata; chory zostanie uleczony z tej wydzieliny, jeśli pozwoli się potencjonowanemu Sulphur działać dostatecznie długo.

Sulphur leczył chorych z cukrem w moczu we wczesnym okresie cukrzycy. Sulphur leczy mimowolne oddawanie moczu podczas snu. Leczy dolegliwości wywołane „przeziębieniem”. U niektórych chorych każde „przeziębienie” umiejscawia się w pęcherzu moczowym. Przypomina to Dulcamara , a gdy Dulcamara przestaje podtrzymywać poprawę albo gdy była odpowiednia we wcześniejszych stadiach, Sulphur dobrze po niej działa. Ciągłe szczypanie przy oddawaniu moczu i częste parcie; pieczenie, kłucie i szczypanie w cewce moczowej utrzymujące się długo po mikcji.

Narządy płciowe: Na narządach płciowych występują liczne wykwity.

Świąd narządów płciowych, nasilający się od ciepła łóżka; obfite pocenie się w okolicy narządów płciowych; zimno narządów płciowych. U mężczyzny impotencja; popęd seksualny jest dość silny, lecz chory nie jest w stanie uzyskać odpowiedniego wzwodu; albo nasienie wypływa przed wprowadzeniem członka, albo zbyt szybko po wprowadzeniu. Wokół żołędzi prącia i napletka występuje stan zapalny. Opryszczkowe wykwity pod napletkiem, ze świądem i pieczeniem. Choremu wielce dokuczają swędzące wykwity na narządach płciowych.

Napletek zwęża się i nie można go odprowadzić — stulejka zapalna; zgrubienie lub zwężenie napletka. Stulejkę zapalną można uleczyć lekami, jeżeli zależy od dolegliwości, która sama jest uleczalna. Stulejki wrodzonej nie można uleczyć lekami. Narządy płciowe wydzielają skrajnie odrażającą woń zarówno dla chorego, jak i dla badającego lekarza. Chory prawdopodobnie jest bardzo niechlujny; nie myje się, a na narządach płciowych gromadzą się naturalne nieczystości. Wypływ płynu sterczowego podczas oddawania stolca.

Wśród objawów dotyczących żeńskich narządów płciowych mamy bezpłodność. Występuje nieregularność krwawienia miesiączkowego; miesiączka zatrzymuje się wskutek najmniejszego zaburzenia. Krwotok związany z miesiączką; krwotok maciczny; przewlekający się krwotok maciczny.

Przy poronieniu mogliście wybrać Belladonna , która była odpowiednia, gdy kobieta roniła, i mogła przezwyciężyć ówczesny stan; albo mogliście wybrać Apis lub Sabina , odpowiednie we wczesnym stadium, a lek ten albo odracza, albo na pewien czas powstrzymuje krwotok, bądź przyspiesza wydalenie płodu; lecz krwotok zaczyna się ponownie, a wraz z jego powrotem następuje długotrwała udręka. W wielu takich przypadkach niczego nie zdołamy dokonać, dopóki nie podamy chorej Sulphur.

Jeżeli objawy są zamaskowane, Sulphur zajmuje bardzo wysokie miejsce. Po podaniu Belladonna często trzeba zastosować Sulphur. Po Sabina , która ma najgwałtowniejszy, tryskający krwotok w poronieniach, bardzo często należy podać Sulphur. W takich stanach krwotocznych jednak tj. w przedłużającym się, nawracającym krwotoku, w stanie przewlekłym — nie w pierwszym, najbardziej burzliwym okresie ani podczas najwcześniejszego tryskającego krwawienia — bardzo często wskazane są dwa leki, M.: Sulphur i Psorinum.

Krwotok wciąż powraca pomimo zwykłych leków oraz leków dobranych na podstawie zespołu objawów dotyczących miednicy. W wielu przypadkach przybywamy do chorej z krwotokiem, gdy objawy miedniczne są wydatne, a wszystkie inne objawy zamglone; krew tryska, jest gorąca itd., a objawów jest niewiele; kiedy jednak następnym razem widzimy tę kobietę, jest już na tyle spokojna, by podać inne objawy, a w ciągu kilku kolejnych dni ujawniają się dalsze, ponieważ stan krwotoczny wynika ze stanu przewlekłego.

Jest to odmienne od odry. Nie trzeba badać stanu przewlekłego, dopóki nie zakończy się odra, płonica lub ospa prawdziwa; są to ostre miazmaty. Krwotok jest natomiast częścią jej stanu konstytucyjnego; nie jest miazmatem; dlatego kiedy jest gwałtowny i wymaga leku, najlepiej dobrane będą prawdopodobnie leki krótkodziałające, takie jak Belladonna lub nawet Aconite ; następnie jednak należy zbadać stan konstytucyjny, gdyż prawdopodobnie jakiś lek będzie musiał być podany po Aconite lub Belladonna , a najczęściej jest nim Sulphur; lek ostry odpowiada gwałtownemu przebiegowi, po czym następuje jego lek dopełniający.

Kobiety potrzebujące Sulphur miewają liczne uderzenia gorąca , jakie prawdopodobnie występują w okresie klimakterium, i pod tym względem lek ten konkuruje z Lachesis oraz Sepia. Sulphur i Sepia są odpowiednie w najgwałtowniejszych przypadkach bolesnego miesiączkowania u dziewcząt, a nawet u kobiet w zaawansowanym wieku.

Najgwałtowniejsze przypadki, trwające od dawna, od początku miesiączkowania, u kobiet, które zawsze potrzebowały Sulphur. Jeżeli dobierzecie lek wyłącznie na podstawie rodzaju bólu, tkliwości macicy lub wyglądu krwawienia, tj. objawów miednicznych, poniesiecie porażkę. Musicie leczyć chorą , nawet jeżeli objawy miedniczne nie mieszczą się w objawach ogólnych; gdy objawy ogólne są zgodne, Sulphur uleczy bolesne miesiączkowanie, choćby nie można było dopasować go do objawów miednicznych. Objawy ogólne zawsze mają pierwszeństwo i rozstrzygają w każdym przypadku.

Sulphur ma gwałtowne pieczenie w pochwie. Dokuczliwy świąd sromu. Bardzo odrażająca woń narządów płciowych. Obfity, cuchnący pot wydobywa się z okolicy narządów płciowych, spływa po wewnętrznej stronie ud i wznosi się na brzuch.

Woń chorej jest tak odrażająca, że przyprawia ją o nudności, i ten ogólny stan jest rzeczywisty — nie jest wytworem wyobraźni. Pamiętajcie o nadwrażliwości na zapachy. Upławy obfite, cuchnące, piekące i kleiste; mogą być białawe lub żółte; są cuchnące, żrące oraz powodują świąd okolicy i otarcia naskórka.

Występują nasilone nudności podczas ciąży , albo tylko we wczesnym jej okresie. U kobiet potrzebujących Sulphur lek ten zatrzyma nudności, a poród rozpocznie się łatwo, z niewieloma przewlekającymi się bólami; przejdą przez poród niemal wyłącznie ze skurczami, i to stosunkowo bezbolesnymi. Jedynymi bólami w takich przypadkach będą bóle wywołane uciskiem głowy dziecka. Wiemy, że poród jest bolesny, lecz przebiega stosunkowo łatwo, gdy kobieta otrzymuje odpowiedni lek. Sulphur jest zatem wskazany u kobiet, które podczas porodu cierpiały najstraszliwsze męki; poród przewlekający się. Dokuczliwe bóle poporodowe. Odpowiedni również przy obrzmieniu gruczołów sutkowych.

Następnie mamy stany posocznicze, z ropnymi odchodami połogowymi albo z ich zatrzymaniem. Możecie przybyć do chorej, u której trzeciego dnia wystąpił napad dreszczy, odchody połogowe zostały zatrzymane, temperatura jest wysoka, a kobieta od stóp do głów pokryta jest potem. Gdy wsuwacie rękę pod przykrycie, czujecie parę unoszącą się z ciała; jest tak gorąca, że chcecie cofnąć rękę. Chora jest oszołomiona, a cały brzuch jest tkliwy.

Znacie już znaczenie zatrzymania odchodów połogowych; macie do czynienia z gorączką połogową. Uważnie rozważcie Sulphur, zamiast szukać pośród Aconite, Bryonia, Belladonna, Opium , itd. Stosując je, w większości przypadków poniesiecie całkowitą porażkę, natomiast Sulphur odpowiada właśnie takiemu stanowi i uleczył wiele przypadków gorączki połogowej.

Jeżeli jest to jedynie gorączka mleczna albo dolegliwość gruczołów sutkowych, a napad dreszczy ma wyłącznie ostry charakter, wówczas leki krótkodziałające sprawdzą się bardzo dobrze i nawet Aconite bywał przydatny; lecz gdy jest to posocznica, Sulphur dociera do samego jej źródła. Gdy stopy palą, gdy w żołądku występuje uczucie głodu, gdy nocą następuje pogorszenie z uczuciem opadania z sił i wyczerpaniem oraz gdy w całym ciele odczuwa się unoszenie pary albo kolejne uderzenia gorąca, musicie podać Sulphur.

Z drugiej strony, jeżeli w takim przypadku, z gorącym potem i innymi objawami ogólnymi, jeden gwałtowny dreszcz następuje szybko po drugim i nie ma im końca, nie wyprowadzicie chorej z tego stanu bez Lycopodium , które sięga równie głęboko jak Sulphur. Gdy w całym ciele bezustannie przeplatają się drobne uczucia zimna i lekkie drżenia, a tętno utraciło właściwą zależność od temperatury, należy podać Pyrogen. Jeżeli ciało przybiera fioletowawy odcień, całe pokrywa się zimnym potem, jeżeli występują napady dreszczy zwalniające lub okresowe, z pragnieniem podczas dreszczu i w żadnym innym czasie, a podczas dreszczu twarz jest czerwona, musicie podać Ferrum , gdyż żaden inny lek nie ma dokładnie takiego obrazu.

Gdy jedna strona ciała jest gorąca, a druga zimna, a kobieta jest płaczliwa, drży ze strachu, wykazuje pobudzenie nerwowe i niepokój ruchowy, podajcie Pulsatilla , która również ma stan posoczniczy i wystarcza do przezwyciężenia posocznicy.

Sulphur jest odpowiedni w gorączce chirurgicznej, gdy przybiera ona postać uderzeń gorąca i parującego potu. W tych głęboko zakorzenionych stanach posoczniczych Sulphur będzie najprawdopodobniej potrzebny w którymś momencie, od początku aż do końca. We wcześniejszych stadiach takiego stanu posoczniczego możecie dostrzec liczne objawy Bryonia, lecz Bryonia nie zdoła opanować tego przypadku. Pamiętajcie, że w stanie posoczniczym trzeba go wyprzedzić w ciągu pierwszych dwudziestu czterech godzin; nie wolno pozwolić mu trwać dalej, a jeśli Bryonia tylko złagodziła go na początku, wówczas jest już za późno na Sulphur.

Od razu przejdźcie do Sulphur. I jeszcze jedno: nawet jeśli popełniliście błąd, podając Sulphur, i stwierdzicie, że lek nie opanowuje przypadku, zawsze upraszcza jego obraz, przynosi pożytek i nigdy go nie psuje. Daje dobrą podstawę do dalszego postępowania. Dociera do sedna i upraszcza sprawę; jeżeli nadal pozostają objawy psychiczne i nerwowe, to przezwyciężyliście już gwałtowny stan posoczniczy, któremu trzeba było natychmiast zaradzić, a pozostałe objawy w wielu przypadkach są proste. Sulphur jest lekiem ogólnym, od którego należy zacząć w przypadkach, gdy objawy nie są całkowicie jasne i nie wskazują na inny lek.

Oddychanie

Lek ten obfituje w utrudnione oddychanie, duszność po bardzo małym wysiłku, obfity pot i tak wielkie wyczerpanie; oddychanie astmatyczne oraz liczne rzężenia w klatce piersiowej.

Za każdym razem, gdy chory się „przeziębi”, dolegliwość umiejscawia się w klatce piersiowej albo w nosie. W obu przypadkach stan nieżytowy przeciąga się i utrzymuje bardzo długo; zdaje się nigdy nie kończyć i stale pozostaje jako stan nieżytowy.

„Każde przeziębienie kończy się u niego astmą” wskazuje na Dulcamara , lecz bardzo często pozostaje końcowa resztka takiego napadu i lekarz musi podać lek głęboko działający. Gdy Dulcamara zrobi już wszystko, co może, Sulphur wkracza jako jej lek dopełniający. Calcarea carb . pozostaje w podobnej relacji do Dulcamara .

Nos , głębia klatki piersiowej i płuca stanowią siedliska licznych dolegliwości. Chory przebył zapalenie płuc, które doszło do okresu nacieku; przypadek trafia do was w tym zaawansowanym stadium, gdy Bryonia opanowała groźne objawy, lecz teraz, kiedy chory powinien odzyskać siły, poprawa nie następuje; poci się na całym ciele, jest zmęczony i ma dziwną, osobliwą świadomość, że "coś jest tam w środku nie w porządku; jakiś ciężar w środku; trudno mi oddychać; napływy gorąca, a jednak bez większej gorączki; czasami zimno występujące naprzemiennie z napływami gorąca. Często słyszałem, jak mówią: "

"Jakiś wielki ciężar jest tam w środku, doktorze. Nie mogę się go pozbyć".

Przy dokładnym badaniu stwierdzacie zwątrobienie płuca i wtedy przychodzi pora na takie leki jak Phosphorus, Lycopodium i Sulphur, przy czym Sulphur przewyższa je wszystkie.

Kiedy Bryonia wystarczyła na wcześniejsze objawy albo gdy Aconite je opanował, lecz zmiany były zbyt rozległe, aby leki te mogły je usunąć, dochodzi do zwątrobienia. Jeśli ogranicza się ono tylko do niewielkiego obszaru, będzie miało dość przewlekły przebieg, lecz Sulphur je usunie. Jeżeli jednak jest to obustronne zapalenie płuc albo zwątrobienie obejmuje znaczną część płuca, podany lek nie wystarczył i przypadek zmierza ku śmierci, może się zdarzyć, że nagle, o pierwszej, drugiej lub trzeciej nad ranem, chory zaczyna gasnąć; nos staje się zaostrzony, wargi ściągnięte, twarz przybiera wygląd hipokratesowy, całe ciało pokrywa się zimnym potem, a chory jest zbyt słaby w każdej części ciała, by się poruszyć; porusza jedynie nieznacznie głową, niespokojnie nią rzucając.

Jeżeli nie zostaniecie natychmiast wezwani i nie podacie mu dawki Arsenicum, chory umrze. Podajecie Arsenicum , i postępujecie słusznie, lecz Arsenicum nie ma zdolności usuwania następstw zapalenia. Chociaż nie może wyleczyć zwątrobiałego płuca, działa jako środek pobudzający siły życiowe; rozgrzewa chorego i sprawia, że czuje on, iż zaczyna zdrowieć; zapamiętajcie jednak: umrze w ciągu dwudziestu czterech godzin, jeżeli po Arsenicum nie podacie właściwego leku.

W takich przypadkach nie wolno zbyt długo czekać na działanie leku. Gdy tylko chory odzyska siły, a reakcja osiągnie najwyższy stopień, podajcie antidotum i naturalny lek następczy po Arsenicum , którym jest Sulphur, a w ciągu dwudziestu czterech godzin chory powie:

"Czuję się lepiej".

Tak pewne, jak to, że dziś istniejecie, jest, iż lek właśnie tego dokona. Niekiedy zobaczycie wyraźnie, że lekiem, który należy podać po Arsenicum, jest Phosphorus. Jeżeli u chorego odzyskującego siły pod wpływem Arsenicum , rozwinie się gorączka, jeśli pojawi się gorączka z silnym uczuciem gorąca i piekącym pragnieniem, a chory nie może napić się do syta lodowato zimnej wody, musicie następnie podać Phosphorus , który w takim przypadku uczyni to, co Sulphur uczyni w tamtym.

Nie zobaczycie takich przypadków we własnej praktyce, ponieważ nie dopuścicie, by osiągnęły taki stan; jeżeli chorzy mają dość sił, aby przeżyć, gdy w tym stanie właściwie dobierze się im lek, mają też dość sił, byście mogli już na początku przełamać cały proces chorobowy.

Wróćmy jednak do chorego, u którego występowało jedynie ograniczone zwątrobienie i który czuł się na tyle dobrze, by wstać i chodzić. Pozostał mu uporczywy kaszel, a teraz, po sześciu miesiącach lub roku od napadu, mówi:

"Doktorze, od czasu tego napadu choroby klatki piersiowej nigdy nie wróciłem do pełni zdrowia.

Lekarz nazwał to zapaleniem płuc".

Chory może opowiedzieć o rdzawo zabarwionej plwocinie i innych drobnych objawach właściwych zapaleniu płuc; to wszystko, co musicie wiedzieć. Od tamtego napadu stale cierpi na przewlekły kaszel, a teraz także na uczucie chłodu.

Występuje naciek włóknikowy — nie stan gruźliczy, lecz pozostałości zwątrobienia, których natura nie zdołała usunąć. Jeśli pozwoli się temu trwać, rozwiną się suchoty nieżytowe, stany astmatyczne przewlekłego zapalenia oskrzeli i rozmaite inne dolegliwości, aż w końcu chory z ich powodu umrze. Sulphur bardzo często odpowiada całości jego objawów; ma szczególną zdolność usuwania zmian z płuc, które podczas choroby nie oczyściły się należycie.

Sulphur leczy zapalenie oskrzeli. Leczy astmatyczne zapalenie oskrzeli, gdy objawy są zgodne. Sulphur ma niezwykle gwałtowny kaszel, który wstrząsa całym ciałem; wydaje się, że głowa zaraz odleci; ból głowy podczas kaszlu; kaszel wstrząsa głową. Następnie występuje odkrztuszanie krwi, krwawienie z płuc; we wszystkich tych przypadkach grożących suchotami, kiedy złogów gruźliczych nie jest jeszcze zbyt wiele, gdy dopiero zaczynają się odkładać guzki gruźlicze.

Głęboko osłabiona, wyniszczona konstytucja; wychudzeni chorzy, którzy odziedziczyli skłonność do suchot i mają w żołądku uczucie zupełnej pustki połączone z głodem, gorąco na szczycie głowy oraz niepokój wywołany ciepłem łóżka.

Przypadki te miałyby się lepiej, gdyby na ciele pojawiły się obfite wykwity; w rzeczywistości jednak na skórze nie ma żadnych wykwitów ani ulgi; cały proces toczy się w narządach wewnętrznych, a chory powoli i stopniowo podupada.

Sulphur w takich przypadkach może wyrwać chorego ze stanu suchotniczego i przywrócić mu zdrowie albo, jeśli stan jest na to zbyt ciężki, może przez lata chronić go przed dolegliwościami. Strzeżcie się stosowania go w zaawansowanym stadium suchot. Powiedziano już wystarczająco wiele o podawaniu go w takim stanie. Nasila ropienie i wywołuje niewielkie ogniska zapalenia płuc wszędzie tam, gdzie znajduje się guzek gruźliczy; sprzyja ich wyropieniu. Każda komórka niezdolna do pełnienia swej funkcji zostanie pod wpływem Sulphur oddzielona jako martwa tkanka.

Plecy i kończyny

Uderzającym objawem Sulphur dotyczącym pleców jest ból pleców przy wstawaniu z siedzenia, zmuszający chorego do chodzenia w pochyleniu; może on wyprostować się dopiero powoli, po rozruszaniu się. Ból umiejscawia się głównie w okolicy krzyżowo-lędźwiowej.

Kończyny pokryte są wykwitami. Wykwity na grzbietach dłoni i między palcami, a czasem także na dłoniach; pęcherzykowe i łuszczące się wykwity ze świądem; krosty, czyraki i niewielkie ropnie; tu i ówdzie na kończynach nieregularne plamy o charakterze róży; skóra ma brudny wygląd.

Skóra

Świąd skóry wywołany ciepłem łóżka.

Powiększenie stawów. Dolegliwości reumatyczne; znaczna sztywność stawów; uczucie napięcia w dołach podkolanowych; napięcie ścięgien o charakterze reumatycznym i dnawym. Kurcze nóg i podeszew stóp. Pieczenie podeszew stóp w łóżku; chory wysuwa stopy spod kołdry, aby je ochłodzić; podeszwy kurczą się, pieką i swędzą.

Czasami stwierdzicie, że podeszwy są zimne, innym razem zaś pieką, a stany te występują naprzemiennie. Dolegliwości całego ciała z zimnem kończyn, lecz po położeniu się do łóżka kończyny pieką tak silnie, że chory musi je wysunąć. Nagniotki, których chory jest ofiarą i z powodu których cierpi niemal stale, pieką i kłują pod wpływem ciepła łóżka.

Skóra chorego typu Sulphur łatwo ulega owrzodzeniu i ropieniu; drzazga pod skórą powoduje powstanie owrzodzenia; rany goją się powoli i ropieją. Każde, nawet najmniejsze ukłucie szpilką ropieje jak w obrazie Hepar .

Wykwity Sulphur są zbyt liczne, by je wymienić. Występują we wszelkich postaciach, lecz wszystkie mają kilka cech charakterystycznych, takich jak pieczenie, kłucie i świąd oraz pogorszenie pod wpływem ciepła łóżka.

Skóra jest szorstka i chorobliwie zmieniona. Na twarzy występuje wiele „zaskórników”, trądzik, pryszcze i krosty. Sulphur obfituje w czyraki i ropnie we wszystkich częściach ciała, wykwity łuszczące się, wykwity pęcherzykowe itd.

Wszystkie one występują w obrazie Sulphur oraz pieką i kłują.