Ledum palustre
autorstwa E. B. Nash — Leki wiodące w terapii homeopatycznej
Historyczny materiał referencyjny dla praktyków i studentów. Poniższe stwierdzenia odzwierciedlają nauczanie homeopatyczne wskazanego autora i nie stanowią dowodu skuteczności leczenia. Tekst ten nie jest poradą medyczną i nie może zastępować właściwej diagnozy ani opieki.
Reumatyzm zaczyna się w stopach i postępuje ku górze (Kalmia — przeciwnie).
Obrzęki są blade, niekiedy ciastowate, i nasilają się < w nocy, pod wpływem ciepła łóżka; odkrycie albo zimna woda przynoszą ulgę.
Wylewy podskórne; „podbite oko” wskutek uderzenia lub stłuczenia; działa lepiej niż Arnica.
Reumatyzm i dna reumatyczna; w stawach powstają guzowatości oraz bolesne „kamienie dnawe”.
Dolegliwości u osób, którym stale jest zimno; niedostatek ciepła ustrojowego lub życiowego; części ciała są zimne w dotyku, lecz chory subiektywnie nie odczuwa ich jako zimnych.
Rany kłute zadane ostro zakończonymi narzędziami, ugryzienia szczurów, ukąszenia i użądlenia owadów, zwłaszcza komarów.
Ledum jest bardzo wartościowym lekiem na reumatyzm. Trzeba przyznać, że chorobę tę bardzo trudno wyleczyć metodami starej szkoły. Rzadko udaje się jej przedstawicielom całkowicie wyleczyć przypadek postaci zapalnej. W ogromnej większości ich przypadków postać ostra przechodzi w przewlekłą i trwa do końca życia. Ciała chorych bywają wskutek tego całkowicie zdeformowane albo pozostaje u nich nieuleczalna choroba zastawek serca. Przy leczeniu homeopatycznym tak się nie dzieje. Przeciwnie, chorzy leczeni homeopatycznie są na ogół wyleczeni i bardzo rzadko pozostają u nich jakiekolwiek zaburzenia sercowe, nawet jeśli choroba rozpoczęła się w sercu, jak to niekiedy bywa. Częściej oczywiście zaczyna się w plecach, kończynach lub ogólnie w stawach; jeżeli wówczas leczy się ją alopatycznie środkami miejscowymi, zostaje zepchnięta do serca, do którego środki miejscowe nie mogą dotrzeć. Dlatego pozostaje tam, aż dochodzi do powstania wysięków i odkładania się stwardniałych złogów na zastawkach. Każdy lekarz homeopata, który byłby winny leczenia przypadku w taki sposób i z takimi następstwami, powinien utracić praktykę oraz dyplom.
Nie mówię tego nierozważnie, gdyż przez ostatnich trzydzieści lat mieszkałem i praktykowałem w okolicy zdecydowanie sprzyjającej chorobom reumatycznym i wiem, co twierdzę. Gdy my, homeopaci ze wschodu, potępiamy homeopatów z zachodu za leczenie gorączek przerywanych chininą (w dawkach materialnych), przypomina się nam, że nie mieszkamy na terenach miazmatycznych, nie jesteśmy więc w tej kwestii miarodajni. Możemy jedynie odpowiedzieć, że znamy wielu lekarzy, którzy tam mieszkają i leczą swoich chorych bez nadużywania chininy. Od mojego osądu dotyczącego reumatyzmu nie można mnie jednak odwieść w taki sposób. Reumatyzm należy do chorób, które dostarczają wielu objawów i modalności pozwalających wybrać z długiej listy leków ten jeden właściwy dla danego przypadku. Różnica między wynikami zastosowania leku według wskazań objawowych a wynikami zwykłego przepisywania na podstawie patologii jest tak wielka, że do nabrania przekonania nie potrzeba długich doświadczeń. W istocie, dla celów doboru leku sam stan patologiczny nie odgrywa w tej chorobie większej roli. Odgrywają ją natomiast odczucia i modalności.
Reumatyzm odpowiadający Ledum zaczyna się w stopach i postępuje ku górze. Jest to przeciwieństwo Kalmia, w której przebiega on w odwrotnym kierunku. Ledum może być wskazany zarówno w ostrej, jak i przewlekłej postaci tej choroby. W postaci ostrej stawy są obrzęknięte i gorące, ale nie zaczerwienione. Obrzęki są blade, a bóle są silniejsze w nocy oraz pod wpływem ciepła łóżka; chory chce odkrywać zajęte części. Przypomina to Mercurius, lecz w przypadku Mercury rozstrzygające będą obfite poty nieprzynoszące ulgi, a zwłaszcza charakterystyczne objawy ze strony jamy ustnej i języka. Widziałem, jak Ledum przynosiło w takich przypadkach zdumiewającą poprawę.
W przewlekłej postaci choroby lek ten jest równie skuteczny. Także tutaj stawy są obrzęknięte i bolesne, zwłaszcza pod wpływem ciepła łóżka, a w stawach tworzą się bolesne, twarde guzki i złogi — najpierw w stopach, następnie w rękach. Okostna paliczków jest bolesna przy ucisku. Kostki są obrzęknięte, a podeszwy bolesne i wrażliwe; chory ledwie może na nich stąpać. Bolesność i wrażliwość podeszew stóp występuje również przy Antimonium crud., Lycopodium i Silicea; gdy pozostałe objawy się zgadzały, łagodziłem tę dolegliwość każdym z tych leków. W takich przypadkach dolegliwości reumatycznych chory wymagający Ledum jest nienaturalnie zmarznięty. „Brakuje mu ciepła życiowego lub ustrojowego”, czym lek ten ponownie przypomina Silicea. Chociaż jednak chory wymagający Silicea ma przewlekły reumatyzm stóp, kostek i podeszew podobny do obrazu Ledum, także nasilający się w nocy, ciepło łóżka nie powoduje pogorszenia; przeciwnie, chory chce być ciepło okryty. Przy Ledum ulga od zimna jest tak wyraźna, że niekiedy jedyną poprawę przynosi zanurzenie stóp w zimnej wodzie. We wszystkich przypadkach reumatyzmu stóp warto pomyśleć o Ledum i dokładnie go przestudiować.
Nie powinniśmy kończyć omawiania tego leku bez zwrócenia uwagi na jego zalety w leczeniu urazów. Przy stłuczeniach i ich następstwach skłonni jesteśmy najpierw myśleć o Arnica, a z powodu jej zasłużonej reputacji zapominać, że czasami inne leki są równie wartościowe. Ledum bywa potrzebne do dokończenia pracy dobrze rozpoczętej przez Arnica, której nie zdołała ona doprowadzić do końca, nawet jeśli początkowo Arnica była najlepsza; Ledum często szybciej i całkowiciej usuwa bowiem wylewy podskórne oraz przebarwienia. Na czarno-sine plamy po uderzeniach lub stłuczeniach nie ma lepszego leku niż Ledum.
Mamy ponadto Sulphuric acid, kwas siarkowy, bardzo przydatny przy wylewach podskórnych z tej samej przyczyny, zwłaszcza jeśli występują one u osób o konstytucji wyniszczonej lub osłabionej, ze skłonnością do plamicy albo rozpadu krwi. Temu stanowi patologicznemu towarzyszyłyby charakterystyczne objawy leku. Często spotykamy wylewy krwawe do spojówki lub twardówki, na które swoiście działa Nux vomica, lecz w przypadku „podbitego oka” wskutek uderzenia pięścią żaden lek nie dorównuje Ledum w potencji 2c. Ledum jest dobrym lekiem na rany kłute, takie jak wbicie gwoździa w stopę lub szydła w dłoń itd., a także na ukąszenia i użądlenia owadów, zwłaszcza komarów; to wskazanie również wymaga jednak doprecyzowania. Istotne jest, jaki rodzaj tkanki został uszkodzony przez taką ranę. Jeżeli na przykład uszkodzono nerw, lepszy będzie Hypericum; jeżeli okostną — Ruta; jeżeli kość — Calcarea phos. lub Symphytum, aby sprzyjać zrostowi bądź naprawie. W związku z tym, co powiedziano o Ledum przy urazach oka, nie wolno zapominać, że w razie silnego bólu samej gałki ocznej po uderzeniu może być konieczne zastosowanie Symphytum. We wszystkich tych dolegliwościach uważam potencję 200. za lepszą od niższych rozcieńczeń.