Vinca minor
autorstwa E. A. Farrington — Kliniczna Materia Medica
Historyczny materiał referencyjny dla praktyków i studentów. Poniższe stwierdzenia odzwierciedlają nauczanie homeopatyczne wskazanego autora i nie stanowią dowodu skuteczności leczenia. Tekst ten nie jest poradą medyczną i nie może zastępować właściwej diagnozy ani opieki.
Jest to jedna z odmian barwinka. Vinca minor zawiera substancję gorzką i ściągającą, dzięki czemu — posługując się terminologią starej szkoły — może służyć jako środek wzmacniający, a także jako środek hemostatyczny do tamowania krwotoków. Zachowuje te właściwości również w potencjach. Można ją na przykład stosować w obfitej miesiączce lub krwotoku miesiączkowym, gdy krew płynie jednym ciągłym strumieniem, bez przerwy, czemu oczywiście towarzyszy znaczne osłabienie. Dr Richard Hughes w swym dziele Manual of Pharmacodynamics opisuje trzy przypadki krwawienia pomenopauzalnego, w których Vinca minor przyniosła poprawę. W jednym uzyskano trwałe wyleczenie; w pozostałych dwóch krwawienie powróciło, a w jednym z tych przypadków przyczyną dolegliwości był rak.
Vinca minor, podobnie jak spokrewniony z nią Oleander, wywołuje cuchnącą wysypkę na skórze głowy, twarzy i za uszami, w której lęgną się pasożyty. Tworzy się strup, pod którym zalega wydzielina, a jej rozkład dostarcza pasożytom pożywki; włosy wypadają, a w ich miejsce wyrastają włosy siwe.
Vinca minor jest również przydatna w plica polonica (kołtunie polskim), stanie, w którym włosy zlepiają się ze sobą.
W odniesieniu do tych objawów skórnych Vinca minor można porównać z kilkoma lekami, przede wszystkim z Viola tricolor. Lek ten jest pomocny w crusta lactea, gdy wysięk jest bardzo obfity. Podobnie jak Vinca skleja włosy, istnieje jednak cecha swoista, która zawsze pozwala odróżnić te dwa leki: mocz przy Viola ma niezwykle silny zapach, trafnie porównywany z zapachem kociego moczu — tak silna jest jego woń. Można o niej pomyśleć, gdy uporczywemu wypryskowi towarzyszą zaburzenia ze strony narządów moczowych: nadmiernie obfite oddawanie moczu albo nagłe ustanie wydzielania moczu.
Innym lekiem jest Arctium lappa, przydatna w wilgotnych, cuchnących wykwitach skórnych tworzących szarobiałe strupy, szczególnie gdy węzły chłonne są obrzęknięte; nawet węzły chłonne pachowe ulegają ropieniu.
Jeszcze innym lekiem jest Nux juglans, stosowana w crusta lactea lub tinea favosa, z bolesnością w obrębie uszu i za uszami (Graphites również ma ten objaw); skóra głowy jest zaczerwieniona i gwałtownie swędzi. Strupy pojawiają się na kończynach górnych i w dole pachowym (także Arsenicum iod.).
Staphisagria jest dobrym lekiem na sączącą się, cuchnącą wysypkę; włosy wypadają. Wysypka najbardziej nasila się na potylicy. Po drapaniu świąd zdaje się przenosić w inne miejsce. Lek ten jest szczególnie wskazany u chorowitych dzieci z bladą twarzą i ciemnymi podkrążeniami oczu. Łatwo wpadają one w złość, podobnie jak w obrazie Chamomilla. Jest szczególnie wskazany po nadużywaniu rtęci.
Ustilago wywołała odrażającą wysypkę skóry głowy, lecz dotychczas nie odnotowano, by wyleczyła taką wysypkę; część włosów wypadła, a cała reszta była zlepiona. Z wysypki nieustannie sączył się wodnisty płyn surowiczy.