Calcarea phosphorica

autorstwa Constantine Hering — Objawy przewodnie naszej Materia Medica

Historyczny materiał referencyjny dla praktyków i studentów. Poniższe stwierdzenia odzwierciedlają nauczanie homeopatyczne wskazanego autora i nie stanowią dowodu skuteczności leczenia. Tekst ten nie jest poradą medyczną i nie może zastępować właściwej diagnozy ani opieki.

  1. Kwas pirofosforowy w stanie szklistym rozpuszczono w wodzie destylowanej, a roztwór dodawano kroplami do wody wapiennej, aż wykazywał odczyn obojętny; galaretowaty osad osuszono bibułą filtracyjną. Próby lekowe przeprowadzono w 3. i 30. potencji. Zawiera kilka połączeń Phosph. ac .

i Calcarea .

  1. Freitag: Wyprażone kości sproszkowano i rozpuszczano w rozcieńczonym kwasie siarkowym aż do nasycenia, po czym przesączono; osad wytrącono węglanem amonu i przemyto wodą. Allentown Academy przeprowadziła próby lekowe w 3. i 30. potencji. Zawiera siarczan amonu w potencji homeopatycznej.

  2. Lappe: Czysty kwas fosforowy przygotowany z kości nasycano amoniakiem, aż zaczął oddziaływać na zaczerwieniony papierek lakmusowy. Po odstawieniu na kilka dni powstaje osad z Alumina, Ferrum, Calcarea albo ze wszystkich składników, które mogą znajdować się w kwasie; następnie roztwór przesączono,

rozcieńczono i dodano roztwór calc. mur.; dodawanie przerwano, zanim przestał się wytrącać osad. Osad następnie przemyto i odsączono, a po wysuszeniu nieznacznie ogrzano w tyglu platynowym, aby usunąć ostatnie pozostałości amm. mur. Preparat spotencjonowali Lappe i Jenichen, a próbę lekową przeprowadził

Schreter.

  1. Beneke: Fosforan sodu i chlorek wapnia; osad przemyto. Zawiera potencje natr. mur.

  2. Gruner wydzielił obojętne połączenie, dodając do jednej części calc. acetica półtorej części natr. phosph. i dokładnie je przemywając. Tą metodą nigdy nie usuwa się całego octanu sodu.

  3. Cate: Pięć części wyprażonych kości wołowych, drobno sproszkowanych i dokładnie zmieszanych z sześcioma częściami kwasu szczawiowego oraz dwudziestoma do trzydziestu częściami wody destylowanej. Po odstawieniu przesączono, aby oddzielić szczawian wapnia. Kwas fosforowy zdekantowano i dodawano wodorowęglan sodu, aż

zanikł odczyn kwaśny. Odparowywano, aż wykrystalizował fosforan sodu; sproszkowane muszle ostryg rozpuszczono we wrzącym kwasie octowym aż do zobojętnienia, a klarowny roztwór odparowano i skrystalizowano. Każdy z dwóch produktów rozpuszczono oddzielnie, roztwory zmieszano, a powstały osad przemyto lub wysuszono. Pewna ilość octanu sodu będzie

pozostawać. Metoda taka sama jak Grunera.

Odkryj pełną platformę Similia

Uzyskaj dostęp do 21 klasycznych książek materia medica, 7 klasycznych repertoriów, semantycznego wyszukiwania AI i podstawowego zarządzania przypadkami — za darmo.

Sprawdź cennik